"SuMaN SuDhA"

मलाई त गुनासो रहिरहन्छ तर मेरो कसैलाई गुनासो छैन । जिवन विताउनु नै हो विताइदिन्छु । अरुको भावनालाइ सम्मान गरेर म कसरी सस्तो बन्न सक्छु र मेरो कुरालाई धम्की मात्र ठानेर गल्ती नगर्नु होला सादय मेरो लाशमाथि रङमाच बनाउने सोच बनाएकी हौली । ढुङगा पग्लीएर पानी बन्ला हिउ जलेर खरानी बन्ला तर मेरो समयको पहिला रोकिदैन कहिल्यै । तिमी अब पराइको भइसकेकी छौ । आफनो रिस आफनो मान्छेलाइ देखाइन्छ । तिमीले कुन मन दिएर मेरो मन जित्छु भनेकी छौ मेरो मनले समाजसँग लडेर मुटु काटि टिका बनाइ रगतको सिउदो तिम्रो तिम्रो सिउदो भरेर तिमी मेरो हो मात्र मेरो भनि यो समाजमा देखाउन मन लागेको छ तर तिमी प्रतिको प्रेमले गर्दा यो मन सहन वाध्य भएकोछ । म आफै अनविग्य छु किनकी तिम्रो सिउदो पराइको हात बाट रँगीसकेकोछ । म जस्तै कुनै परुष तिमीमा सर्मर्पित भइसकेकोछ । तिमीबाट उनिले कति मिठा माया सदभावपुर्ण पि्रत हर जिन्दगी तिमीलाइ पुजेर जिवन अल्झाउन प्रयास गरेका होलान् । म सच्चा पूरुष भएर होला जार बन्ने भाव ममा नपलाएर होला मैले त्यसो गर्न मन लागेन यो गल्ती नगर्नु नि नै वेश ठाने । मैले तिम्रो प्रेम छुटाउन खोजेको होइन । तिमी प्रति मेरो सदा सुधर अमर माया छदैछ । यहिको फाइदा उठाएर तिमीले मेरो भैातिक शरिरलाइ यूवामाचको प्यासलाइ रँगमाच बनाएर आफनो जवानीको रँग विरँग उत्तेजनालाइ समाप्त पारी अर्कैसँग साइनो गास्न पुग्यौ । ममा कुनै दोश देख्ने दोशी आखाहरु छैन तिमीप्रति । किनकी तिम्रो एक्लो प्रयासले मात्र यो सम्भव थिएन त्यसमा मेरोपनि ठुलै गल्ती छ । किनकी हर कुरा एक नैतिकतावान व्याक्तिले समजदारीमा नै कार्य सफल पार्छ । यसमा कुनै दुइमत रहदैन । तिम्रो श्रीमानपनि त्यसै र मेरो नवआगन्तुक हुनेवाला श्रीमतिपनि त्यसै बसेका छैनन् होला । भावना नै हो यो वैशका जोश सबैमा एकै हुन्छ जस्तो लाग्छ । मलाइ ठिकैछ तिम्रो नवा दाम्पत्यजिवनको सफलताको कामना साथै कता कता डर लागेर यो ज्यान बाचेको मा व्यार्थ जस्तो लाग्छ । किनकी मन पराएको तिमीलाइ हो । कसैले खोसिदियो गल्ती मेरै हो । तिमीले नचाहदा नचाहदैपनि तिम्रो कमजोरीको फाइदा उठाउन खोज्दा आफनो औचित्य नै समाप्त पारे । आजभोली एकदम कमजोर ठानेकोछु । आफैलाइ लाग्छ एक कमजोर ब्याक्तिलाइ उब्जीएको एक परिस्थिति हो कि आज भोली तिम्रो साथ कसैले पाएको देखेर उहाप्रति रिसले जलेर आगो भइदिन्छु एकसाथ जलाएर तिमीलाइ त्यहि खरानीले सिउदो भरि आफनो बनाउन मन लाग्छ । तर विचराको कुनै दोश छैन विना गल्ती सजाय कसरी दिन सक्छु र उसले त अन्जानब्याक्तिलाइ सामाजीक रितिरिवाजले अपनाएका छन् । उसकोपनि कयौ सपनाहरु छन होलान चाहानाहरु रहरमै रमाएका होलान त्यसैले उहाको सदभावपूर्ण चोखो प्रेमले सफलता पाएकोमा बधाइ नदिइ कसरी डण्ड दिन सक्छु र । म त उजाडीए तर उनीको जिवनको रक्षा गर्न म सदा आफुलाइ झुकाएरपनि पिडा दिन चाहान्न ।मन भए पो माया पि्रति मनै नभए केको तृषना पर्खालहरुले घेरीएको घरमा एक्लै रुन्छु समाजमा केहि फेरीएकोछैन । खाली अनुहार मात्र फेरिएकाछन् । अझ फेरिनको लागी म जस्ता हजार ब्यक्ति कि उजाडिनु नै पर्छ अथवा विचारमा परिवर्तन हुनुपर्छ । मेरो सिरानी रित्तो हुन्छ हरेक सपनी हरेक रात माया विना छटपटिएको मन साहारा विना तड्पिएको यो मन झुटको खेति कहिले सप्रने । आत्मा छ इच्छा छ रहर छ । तर माया भन्ने शब्दबाट धेरै ढगीए समाजबाट ढगिए परिवारबाट ढगिए कोखको घाउ भएरपनि बाबु आमाबाट ढगिए सदा खाली बहन्छ मिठो अतित जुन वितीसकेकोछ । अहँमकारमा घृर्णा गर्यौ म सम्मालिएकोछु केहि त दियौ नि तिमीले । यहि नै मेरो जिवन विताउने साहारा भएकोछ । अँहमकारका परि निष्ठिुरीले दिएको घृणाले मलाइ मायाबाट वन्चित बनायो । तिमीसँग प्रेम गरेर केहि ज्ञान हासिल गरे । धोकामापनि मान्छे बाच्न सक्दोरहेछ भनेर एक समाज जलन्त उदाहरण दिएर बाचेकोछु ।

कथा ः भाउजु

सुमन बगाले

सबै कुराबाट सन्तुष्टि मिलेपनि शुशीला भाउजु घर छोडेर माइत जानुभयो रे भन्ने कुराले चसक्क मुटु बिझाइरहेको थियो । कृषि विकास बैकमा नियुक्ति भएको दुइ महिनापछिको पहिलो विदा सकाएर सोभित शुशीला भाउजुको कुराले धमिलो मन लिएर काठमाडौ तिर लाग्यो ।
नारी यो सँसारलाइ निरन्तरता दिनकालागी पैदा भएका एक जन्मजात कोमल ह्दय भएका प्रणाली हुन । त्यहि कोखबाट जन्मिएर हामीले यो सँसार देख्न पाएका छौ । हरेक नारी चाहाना हुन्छ कि असल असल सन्तानको जन्म दिउँ र पछि त्यही सन्तानले सँसारको रँगरुप परिवर्तन गरेास । नौ नैा महिनासम्म गर्वको भारी बोकी त्यसमापनि वौज्ञानीक प्रविधीले अझै दुःख दिएका हुन्छन् नानी धरीको खोप र सुइका सुइराहरुले त्योपनि सहेकी नै हुन्छीन । नालाबाला काखमा च्यापेर भिर पखेरा उकाली ओराली किन नै गर्न नपरोस नारी सन्तुष्टि नै हुन्छीन् त्यो नालाबालाको तोतेबोली मिसीएको थोते हासोँमा र त्यहि नालाबालाको भविश्यमा सँसार कोर्न थाल्छीन् ।
विडम्बना भनुँ सबै नारीहरुलाइ समय परिस्थिती र आफनो स्वास्थको कमजोरीले गर्दा यो अवसर भने प्राप्त हुदैन । यो पिडा नारीहरुलाइ मात्र नभएर पुरुषमापनि रहेको हुन्छ । आजकालको वौज्ञानिक युगले केहि हदसम्म भएपनि सहयोग पुराएर कयौ निःसन्तान दम्पत्तिको जिवन सुखमय बनाइदिएको छ । दाइ भनैादो आजको दिनसम्म एक पैसा कमाएको छैन । जहाको खेतबारी विक्री हुन्छ त्यहिको बेच्दै रक्सी धोकेको छ रे । सुनिन्थ्यो कुनै अस्पताल देखाएको छैन रे शुशीला भाउजुलाइ । यसमा भाउजु कै गल्ती छ भन्ने के प्रमाण छ ? पुरुषको चाहि सत प्रतिशत ठिक हुन्छ भन्ने कहा लेखेको छ ? नारी या पुरुषको जुन कसैको गल्ती भएपनि दुइ ज्यान एक धडकन भयौ भनि नारीको खाली सिउदोमा सौभाग्य छर्किदिएपछि दुख सुख बाढेर बस्नु पर्नेमा झन उल्टै यातना यो कस्तो पुरुस्वार्थ ? उसले त झन योज्ञाको धुवाँमा सात फन्को जग्यालाइ घुमाएर सायैा जन्तीलाइ साक्षी राखेर शुसीला भाउजुको सिउदोमा सिन्दुरले रँगाएको थियो । यहि हो त परिणम ? बाबा हुन त्यत्ति सजिलो छैन । छोराछोरी जन्माएर मात्र बाबा बन्नु अभिषाप हुन्छ । लालन पोषण शिक्षा दिक्षामा पनि त्यत्तिकै बाबाको दायित्व हुन्छ । यो कहिल्यै सोचेन दाइले ।
लगभग सात महिनापछि काठमाडौको लाजिम्पाटमा एक जना नौलो केटिसाथीका साथ शुशीला भाउजुसँग सोभितको अचानक भेट भयो । फुपुकी छोराको श्रीमति शुशीला भाउजु एकदम नजिकको साइनो थियो । सोभितले भाउजुलाइ शनीवार आफनो डेरामा आउने निमन्त्रणा दियो । आउन अनकनाउनु भएको थियो तर आमालेपनि तपाइलाइ भेट्न खोज्नु भएको छ भनि कुरा मिलाएपछि मात्र स्वीकार्नु भयो । शनीवार विहानै भाउजु र अस्ति भेट हुनुभएकी साथी दुबैजना आउनुभयो शोभित भाउजुकै पर्खाइमा थियो । उहा साथी साथी नभइ भाउजुको फुपुको छोरी समिक्षा हुनुहुदोरहेछ । सोभितले भाउजुको विहेमा जन्ती जादा देखेको रहेछ तर ख्याल नराख्नाले याद भएनछ । भाउजुले भने विवाहको फोटोहरुमा सोभित भनि चिनाइदिसक्नुभएको रहेछ ।
आमा भान्साको तयारीमा जुन्टदैहुनुहुन्थ्यो तर शुशीला भाउजुको अगाडी आमाकेपनि केहि लागेन र त_िम्सनु भयो आफै । भाउजुको हात जादु सरी नै थियो । खानाको दोष लगाउने कुनै त्रुटि नै फेला पर्दैन । भाउजु आफना बेदनाका पोकाहरु खोल्न सुरु गर्नुभयो । सामान्य तय सोभितलाइपनि थाहा नै थियो तर माइत गएपछि भने कुनै सुइको समेत पाएको थिएन । ओरालो लागेको हरिणलाइ मृगले त लखेट्छ भने झै सर्वस्व ठानेको आफनो पोइ भनैदाले रातदिन नशाको मातमा भकुरेर लखेटीनु भएकी माइतमा पो कस्ाले हेर्ने हो र । विवाहवारी भइसकेपछि अधिकार भन्नु नै के हुन्छ र विवाहित चेलीको माइतीमा । अन्त्यमा केहि सिप नलागेर अलिअलि बाकी रहेको दाइजो सबै माइती फर्काइ बेचेर आएको पैसाले सिलाइ बुनाइ तालिम लिएर अहिले हातमुख जोर्ने पेशामा भाटभटेनीको एक बुटिकमा सिलाइ काम गर्नु हुदोरहेछ भने अन्य बुटिकहरुको कामपनि हात लिनुहुदोरहेछ भाउजुले गर्नु भएको सँर्घष निकै अपत्यारीलो थियो किनकी विचरी आठ कक्षामा पढदा पढदै विबाह भएको त्यसपछि पढाइ रोकियो भाउजुकी दिदि अन्य जातसँग पोइला गएपछि भाउजुलेपनि इज्जत फाल्छेकी भन्ने भ्रममा परेर माइतीले सानै उमेरमा विवाह गरीदिएका रे । कस्तो अच्चम्म इज्जतकोलागी आफनै कोखको घाउलाइपनि भिरमा धकेल्नपछि पर्दोरहेनछन् सम्पन्न अभिभावकहरु । भाउजुका सँर्धषमय जिन्दगीले सफलता हात लागेकोमा हर्षका बेलामापनि बेदना मिश्रीत आशु गहभरी टलपलाए । त्यसदिन फेरी एकपल्ट भाउजुको खाटो बसेको घाउमा सियो रोपियो सोभितलाइ यस्तै लाग्यो । शुशीला भाउजु गाउ कि नै नमुना बुहारी हुनुहुन्थ्यो । सानै उमेर विहेवारी भएपनि राम्रो पारिवारीकमा हुर्कीनुभएकाले व्यावाहारीक अति मिलनसार वानी व्याबहारले सबैको प्यारी बन्नु भएको थियो । विडम्बना सबैको प्यारी भएपनि आफनैले नसहेपछि हार्नै पर्ने रहेछ । विगतका कुराहरुले कहिले हासो कहिले आशु पटपलाउदा टलपलाउदै समयले नेटो काटिसकेछ । भाउजु आफनो डेरा फर्कने सुर कस्नुभयो । भोलीको कामको लागी बेलेैमा तयारी र समीक्षापनि कलेज जानुपर्ने वाध्यताले विदा हुनुभयो । भाउजुको साथ मुवाइलपनि अब त भाउजुसँग जुन कुनै बेलापनि कुरा हुनसक्छ ।
दिनचार्य वित्दैगयो शुशीला भाउजुसँग बेला बखतमा फोनमा कुरा भइराख्थे । भाउजुसँगको कुरामा समिक्षाको कुराले डेरा जमाउथ्यो । समिक्षालाइ मन परेको छ भने तपाइलाइ म मिलाउन सक्छु यस्तै यस्तै कुराहरुले भाउजु सोभितलाइ जिस्किाइरहनुहुन्थ्यो । समिक्षा पढेलेखेकी राम्रीपनि एक सरल युवतीले शोभितको पहिलो भेट लाजिम्पाटमा हुदैमा मन चोरीसकेकी थिइ । कुरा अगाडी बढयो । समिक्षालेपनि शोभितको बारेमा सबै कुरा थाहापाइसकेकी थिइन दुबैको मनोमानीमा प्रेम प्रसšग अगाडी बढयो । समिक्षाको खानदान उच्च स्तरको थियो सोभितलाइ भने कता कता डर लागीरहन्थ्यो तर समिक्षाले दिएको बचनले आत्मासन्तुष्टि गर्ने बहाना मिलेको थियो ।
समिक्षाले विःए प्रथम बर्ष सफलताको साथ पास गरिन । माया झन बढदै गएको थियो । समिक्षालाइ अन्तै कताबाट हात माग्न आएछन् । समिक्षाको बाबा आमाले उनै केटोलाइ दिने निर्यणमा पुगी समिक्षालाइसँग सोधपुछको लागी समय मागेछन् र केहि दिनपछि नै निर्णय दिने बचनका साथ बिदाइ गरेछन् । समिक्षाले सोभितसँगको प्रेम छ अन्त विवाह गर्न सक्दिन भनेछिन् । समिक्षाका अभिभावकलाइ भने सोभितको बारेमा कुनै पत्तो थिएन किनकी उनीहरु गाउमा नै बस्थे भने समिक्षा पढनको लागी काठमाडौमा सोभितपनि राजधानीमै । सोध खोजको कार्य तिव्र अगाडी बढयो । शुशीला भाउजु लगाएत सोभितलाइपनि समिक्षाको घरमा झिकाइयो । कुरा सबै एकाएक प्रदाफास भयो । समिक्षाका अभिभावक सोभितलाइ समिक्षाको हात दिन मन्जुरी भएनन् कारण के हो भने फुपुको छोराले शुशीला छोरीको यो हालत बनायो भने मामाको छोराले बनाउन सक्दैन भन्ने कुरोमा दुइ मत नहोला र अर्को कुरो साइनो टुटि सकेकोमा फेरी छोरी दिएर हामी आफुलाइ तल पार्न सक्दैनौ पछि मलाइ माइतीलेपनि के भन्छन् केाहि केटो नपाएर फेरी त्यहि साइनो जोडन पुग्यौ भनेर मेरा माइतीले औला ठडाए भने त्यो राम्रो हुदैन भनि समिक्षाको आमाले एक बलियो तर्क प्रस्तुत गर्नुभयो । भाउजुले सोभितबाबु त्यस्तो हुनुहुन्न भनि कुरा बढाउदै हुनुहुन्थ्यो तिमीले पहिले शरिरै भरी निलडाम हुदापनि मेरो श्रीमान् असल हुनुहन्छ भन्दै थियौ नि । यस्ता मुख भरिको जवाफ समिक्षाकी बाबाले दिएपछि भाउजुको बोल्ने बाटो नै बन्द भयो । कुरा लगभग अन्त्य नै भयो समिक्षाका अभिभावकले समिक्षा सोभितलाइ नदिने नै भए भने समिक्षाको यहि महिनामा माग्न आएका केटासँगै गरिदिने निर्णयमा पुगे । सोभितले केहि बोल्ने बाटो पाएन तरपनि लामो समयको गनथनपछि सोभितको अभिभावकसँग कुरा गरेर मात्र सोभितसँगको विवाह सोच्न सकिने निष्र्कष निकालीयो । सोभित आफुले मन पराइसकेको समिक्षा र समिक्षालेपनि माया गर्ने भएकाले दुबैले एक अर्कालाइ गुमाउन चाहेनन् । सोभित आफनो अभिभावक लिएर समिक्षाको घरमा उभियो फेरी एकपल्ट । यसपाली भने सबैको सल्लाह मन्जुरी मिलेमतो र समिक्षाको बलियो तर्कले विवाहको शुनिश्चित भयो ।
मँसिर महिना जाडोले अधिकतम विन्दु नाधिसकेको थियो । गाउलेहरु जन्ती बाख्रो खान पाइने भयो भनी रमाएकाछन् भने सँ साथेहरु आफनो पालो गन्न थाले सोभितको घरमा यो नै पहिले विवाह थियो मन्ाग्य आफन्तहरु गाउलेहरु मान्यजन आदिले शुभकामना ओइराउन थाले । विबाह धुमधामले हुने भयो । आफन्तजन इस्टमित्रहरुको राम्रो सहयोगमा विवाह सम्पन्नपनि भयो ।
सुरु भयो सोभित र समिक्षाको वैवाहीक जिवन दुबै जना एकदम खुशी थिए । सोभित कार्यलय जान्थ्यो भने समिक्षा कलेज यसरी नै दिनहरु वित्दै गए । उता शुशीला भाउजु भने एक्लीनु भयो । समिक्षाको बिबाह भएपछि भाउजु एक्लै बस्न थाल्नुभयो । बेला बेलामा सम्पर्क साथै भेटघाटपनि हुदैथियो । समय एक गतिमा बहकी रहन्छ । समयसँगै सबैले आफनो परिवर्ततित रुप देखाउछन् । चढदो जवानीमा नै श्रीमान्को पिडा सहन नसक्नु भएको शुशीला भाउजु आफनो मस्त जवानीलाइ पुजा गर्न रुपरँग फेर्दै जानुभएछ । एक दिन समिक्षाले सोभितसँग भन्दै थिइन्
समिक्षा ः शुशीला दिदि आज भोली कस्तो भिन्न हुनुभएको छ हगी हजुर ।
सोभित ः यस्तै हुन्छ कलिलो उमेरमा मन भाचिएका मान्छेहरु कति बाध्यता हुन्छ भने कति यसरी नै बहकिएर बग्ने गरेको यस्ता घटनाहरु धेरै छन् । यो कुनै आश्र्चायजनक कुरो होइन ।
समिक्षा ः पोइ भनौदो शुशीला भाउजुले छोडेपछि मलेशीया हुत्तिएको फुटेको कौडी घरमा पठाएको छैन रे । उतैको महिलाहरुसँग आफनो धर्म सँस्कृति नै परिवर्तन गरेर लटारीदैछ रे ।
सोभित ः समिक्षाको कुरा बिचमै काटदै जे जस्तो गरेपनि उसको जिवन शुखमय वितोस । पछि दुःख नपाओस । यहि त हो हाम्रो कामना होइन र समिक्षा?
समिक्षा ः त्यस्तो मान्छेको जिवनलाइपनि शुखमय होस भनेर कामना गर्ने?
सोभित ः समिक्षा उसले गरेको गल्तीबाट अरुले पाठ त शिकेका छन् । उसको त्यो व्यवहारबाट अरु त सचेत छन् नि । शत्रु नै किन नहोस कसैकोपनि कुभलो विसर्ीएर भएपनि चिताउनु हुदैन । आखिरी जे जस्तो भएपनि शुशीला भाउजुको श्रीमान् हो उहाँ ।
समिक्षा ः थियो अब होइन किनकी शुशीला दिदिले अन्तै कसैसँग विवाह गर्ने निर्णयमा पुग्नुभइसको छ सोभित ः तिमीलाइ कसरी थाहा भयो ?
समिक्षा ः अस्तिको भेटमा यस्तै भन्दै हुनुहन्थ्यो सोभित बाबुलाइ नभन है भन्नुभएको थियो मैले त तपाइ लाइ भनिदिएँ ।
सोभित ः किन भनेको त नभनेको भए हुन्थेन ?
समिक्षा ः हुन्थ्यो नि तर ……
सोभित ः ठिकै छ नि सबै कुराहरु खुलाउनु भएको छ रे शुशीला भाउजुले ?
समिक्षा ः केटाको परिवारको सल्लाहपनि मिलीसक्यो रे दुबै जना मिलेर स्वास्थपनि जाच गराइसकेछन् । भ्रुणहरु विकास नभएकाले शुशीला दिदि निःसन्तान हुनुभएकोरहेछ । अहिले पुर्णरुपमा विकास
भइसकेकोरहेछ । भु्रण केाहि महिलाहरुको छिटो र कुनै महिलाहरुको ढिलो विकास हुनेहुदोरहेछ अबको निकट भविष्यमा श्रीमान् श्रीमती हुनेछन् र अभिभावकपनि ।
सोभित ः कस्तो असल परिवार सबैलाइ यस्तो जनचेतना भइदिएको भए कसैलेपनि कसैको वियोगमा आशु चुहाउनु पर्ने थिएन । रात लम्बीसकेको थियो अन्त्य गरे गनथन ।
सोभितलाइ भने निद्रा परेन । अनेक शšखा उपशšखले डेरा जमाउन थाल्यो । कतै कुरा लुकाएर प्रसšग अगाडी बढाएका छैनन् शुशिला भाउजुले ? यस्ता सत्यतथ्य घटनाहरु जिवीत नै हाम्रो समाजमा । त्यो नवआगन्तुक दाइले शुशीला भाउजुलाइ दुइदिनको लागी मात्र मायाजालमा फसाएको त होइन ? यो दाइले त्यस्तै नाटक रचेर भाउजुको समाल्लीएको मनमा फेरी काडा रोप्यो भने सोभितलाइ पक्कै विश्वास छ भाउजु भन्ने दिन त्यो नै अन्तिम दिन हुनेछ । अँह त्यस्तो होइन होला परिवारसँग नै कुरा भइसकेको भए त राम्रो भयो नि त । उहाकोपनि आफुँ आमाको कोखमा नै हुदा बाबाले कान्छीआमा लिएर प्रदेश हिड्नुभएको रे । त्यति बेला देखीको आमाको वेदना सँगालीरहनु भएको रहेछ । कुनैपनि नारी होस आफनो श्रीमान्बाट ठगीएकाहरुको जिन्दगी एउटै पिडाले भरिएको हुन्छ । यस्ता भावना लिएर आफनो आमाले जस्तै अरु नारीलेपनि दुःख नपाउन नै भनेर शुशीला भाउजुलाइ विहे गर्न खोजेको रे । मठ मन्दिरमा देउता मिल्छ भन्थेँ र मान्छेपनि देउता भएको पाइयो । सलाम गरेँ तपाइको विचारलाइ दाजु चित्त बुझायो । तर मनमा भने कालो बादल मडारीरहयो । आफनै दाइ अगतिलो भएपछि कसलाइ दोष दिने हेा र । सोभितलाइ त्यो भाउजु भन्ने शक्दबाट नै घृणा लागेर आयो । अब सोभितले निकट भविष्यमा नै भाउजु साइनो त्यागेर जेठी सासु भन्नुपर्ने भयो । नभनु भनेपनि शुशीला भाउजु इज्जतको कुरा छ । यो कस्तो सम्वन्ध देवर भाउजुको साइनो सबैलाइ क्षणभरको लागी मात्र हुन्छ कि सोभितको भाग्यमा मात्र भाउजु भन्न पाउने अधिकार नै छैन सोभितले शुशीला भाउजुको लागीपनि साइनो बदल्नु नै पर्छ । हुन त जे भनेर सम्बोधन गरेपनि मान्छे त शुशीला नै हुन नि किन चिन्ता लिनु पर्यो र । पहिलो बर्षको दशैको टिका थाप्न बुढा बुढि मिलेर मामाको घरमा आउदा सोभितको घर नै पवित्र भएको थियो । मातेको जडिँया कुलतमा फसेर आफनो जिन्दगी नै विगार्यो र शुशीला भाउजुको जिन्दगीमापनि कहिल्यै नमेटिने दाग लगायो । अब विदेशीएको दाइ आफनो जवानी अनी बललाइ पराइ भुमीमा दाइजो दिएर रित्तो फर्कनेछ । त्यो अवश्यामा यो सँसार उसको लागी जस्तो घाडो केहि हुदैन । परदेशीनेहरुले योपनि सोच्नुपर्छ कि अधिपत्य आफनो देशमा मात्र हुन्छ । सधै भरि पराइ देशले राख्दैन । पाखुरीमा बल घटेपछि फुटेको माटाको भाडो हुत्ताएझै फालीदिन्छ र वाध्यता भएर फर्कनु नै पर्छ आफनै देशमा । पराइभुमिमा त केहि समयकोलागी बेचिएका हौ । वैश अनी बल सकिएर रित्तो फर्कदा अनी बल्ल त्यो विगतको क्षणले शुशीला भाउजुमाथी गरेका अपराधले घिटीघिटी भएर आत्माहत्या गर्नपनि नसक्ने अवश्यामा लम्पसारीदा आफनो भन्ने कोही हुने छैन त्यतिबेला थाहा होला अर्धमी पापीलाइ आफनो को हो र समाज के हो भनेर । शुशीला भाउजु कहिल्ो सम्म भन्न पाइने हो भाउजु तपाइलाइ त्यो त समयले नै बताउला । भाउजु तपाइको जिवन राम्रो होस यहि कामना । सोभितले साइनो बदल्दामा तपाइलाइ राम्रो हुन्छ भने सोभित तयार छ भाउजु प्यारी भाउजु शुशीला । सिन्दुरले जोडीएको साइनो तेाडिनपनि सक्छ र तोडिदैछ पनि …………………………

कथा ः आमा
राजु सिम्खडा
आमा यो शब्द आफैमा प्यारो साथै पवित्र छ । शायद प्रत्येक शिशुले बोल्ने पहिलो वाक्य नै यहि होला त्यसैले त यो श्ाब्द स्वत गौरवन्वित छ । यहि दुइ अक्षरबाट बनेको शब्द सुन्नलाई कयौ नारीहरु तड्पिन्छन कति महत्वपुर्ण हुन्छ उनीहरुलाइ यो आमा भन्ने शब्द । कति दुःख पिडाहरु भित्र रुमालिन्छन् यहि दुइ शब्दकोलागी । आफनो प्रत्येक पाइलाहरुमा सम्झौता गर्छन् केबल यहि शब्दकोलागी । तर कहाँ सबैलाइ यो सौभाग्य मिल्दोरहेछ र यहि शब्द कसैलाइ बरदान बनेर आउदो रहेछ त कसैलाइ अभिषाप बनेर । मपनि यहि दुई शब्द बिचको सँयोग हुँ आमाको लागी बरदान साबित थिएँ त म आफनै लागी अभिषाप । आमा तिमी कति भाग्यमानी रहिछौ यो स्वार्थीहरुको दुनियुमा तिमीलाइ आमा भनेर पुकार्ने त कोही छ शायद तिमीभन्दा भाग्यमानी त म रहेछु विना कुनै सšकोच अनी तपस्यामा नै तिमीलाइ आमा भनेर पुर्कान त पाएँ ।
आमा तिमी कति खुशी थियौ हगी त्यो पल जब तिम्रा कोखबाट राम र लक्ष्मण अबतारको रुपमा जन्मिएका थिए । तिमी गर्वका साथ भन्न सक्थ्यौ नि म आमा हुँ भनेर । कति गर्व थियो होला तिमीलाइ आफनो कोख प्रति । जब तिम्रो ति अबतारहरु तिम्रो दुःखमा आशुँ बनेर चुहिन्थे त खुशीमा मुस्कान बनेर छाँउथे । तिम्रो हरेक दुःखमा परेड खेल्थे तिमी हिड्ने बाटोका काँडाहरुसामु हतियार बनेर उभिन्थे । शायद त्यो पल तिमीले आफनो गर्भको पिडापनि विसर्िन्थ्यौ होली । सोच्थ्यौ होला सँसारकै भाग्यमानी आमा रहेछु भनेर । आमा तिम्रो त्यो दाहिने हात थियो नि जसले यो सँसारलाइ नै चुनौती दिदैथियौ नि । शायद तिमीले आफनो खुशीको क्षणमा भाग्यलाइ पनि चुनौती दिएकी थियौ कि त्यसैले त होला आज तिमीले दुनियाँलाई ठडाउने तिम्रो त्यो दाहिने हात चटक्क चुडेर लग्यो । आमा तिम्रो मुटु कति विक्षप्त भयो होला त्यो क्षण वास्तवमा आमा म त्यही बेलामा मर्नुपथ्र्यो । जब उसलाइ यो रुढिबादी समाजमा लिप्त परीवारले बाबुको मुल्याको सँज्ञा लगाइ मार्ने कसरत गर्दैथिए । त्यति बेला तिमीले किन रोक्यौ आमा शायद तिमीले नरोकेको भए दुइ चार दिन तिम्रो आखा हरु रसाउथेँ । यो समाज र परिवार त खुशी हुन्थ्ो नि । हेर त आज कतिलाइ रुवाएको छ । कतिलाइ विचलित बनाएको छ । हुन त आमा तिमी महान रहेछौ । अनपढ भएरपनि अन्धविश्वासले रुमालिएको रुढिबादी समाज र आफन्तले दिएको लान्छनाको बाबजुधपनि चुनौती दिएर उभियौ आफुले खाइ नखाइ हुर्कायौपढायौ बढायौकति दिन भोकै रातमा जाग्राम बस्यौ होली एउटा मिठो सपना बुन्दै सँघर्ष गर्दै गयौ तर आज तिम्रा ति सपनाहरु सबै सिसा सरी फुटेर गए तिम्रा सँर्घर्षका पाइलाहरु सबै निरर्थक बने तिमी धेरै रोएकी हौली । म पनि धेरै रोएँ । आमा यो सुख्खा रापिलो मरुभुमीमा डाँको छोडेर रोएँ बालुवा भिज्ने गरी रोएँ । आखाको आशुँ रित्तिने गरी रोएँ । जति रोएपनि आशँु बगेको डेाव गालामा बस्दोरहेनछ ।
आमा म कति अभागी रहेछु । यस्तो दुःखको क्षणमापनि तिम्रो आँखाको आशुँ पुछन् आउन सकिन न त तिम्रो सामु नै आएर भन्न सके आमा म छु नि टाढा थिएँ आमा जहाँ एक्लै तिम्रो माया र सम्झना मुटुभरी सँगालेर अनेकौ बाधा अडचनसँगै यात्रा गर्दै थिए बमगोला र लन्चरको बिचमा बसेर आफुलाइ जोगाउने प्रयास गर्दे थिएँ रापिलो घाममा धुलो र धुवाँसँगै मडारिदै थिएँ । थाहा छ आमा तिमीलाइ जब जब बम र लन्चरको बस्रा हुन थाल्छ । साथीहरु सबै भगवानको नाम जपेर बस्छन् । तर आमा म त्यो क्षण तिम्रो नाम जपेर बस्छु केवल आमा तिमीलाइ सम्झेर किन कि जन्मदिने नै भगवान होइन र आमा तिम्रो कोखको घाउ भएरपनि पिडा कसरी टाढा रहन सकुलाँ र त्यसैले त भनिन्छ नि पिडा र घाउ एकअर्कामा पुरक हुन ।
आमा थाहा छ नि तिमीलाई हगी हामी एक रथका दुई पाšग्रा थियौ एक अर्कामा परिपुरक थियौ तिमी प्रति कति समर्पित थियौ हामी तिमीले देखाएको गोरेटोमा तिमीलाइ डोराउदै थियौ खै आमा तिम्रो सुनौलो रथमा कुन पापीको आखाँ लागेछ । अनायासै ठुलो हुरी मडारिएर आयो र उसलाइ बडारेर तिमीलाइ टुहुरो बनाइ छाडेर गयो । बिच बाटोमै मलाइ घाइते बनाएर एक्लै छाडेर गयो । आमा म त गलिसकेको छु यो मरुभुमिमा सँघर्ष गर्दा गर्दै तातो बालुवाको रापले पग्लीसकेको छु । खै आमा म तिमीलाइ कसरी तिम्रो गन्तब्यसम्म पुराउन सँकुला र । तिमीलाइ कसरी खुशी राख्न सँकुला र आमा । मन अति आत्तिन्दै छ कता कता डरले डेरा जमाउदैछ कतै तिमीलाइ साहाराहिन बनाएर यहि मरुमुभिको क्षितिज भित्र बिलाउने पो हो कि
आमा जिन्दगीको यात्रामा सँर्घष गर्दा गर्दै मृत्युसँग लडदा लडदै कतै यहि मरुभुमिमा बिलिन हुन पुगेछु भनेपनि अहँ मलाइ सम्झेर एक थोपा मोतीमा दानासरी त्यो अनमोल आशँुले तिम्रो नयनहरु न्भिजाउनु ल । आमा हुँ नि भन्दै मान्दैन होला तिम्रो मन । जन्मजात नारी भइ कोमल ह्दयकी खानी भएर जन्मलियौ तर यथार्थसँग जिवन सम्झौता गर्दै आउनुभयो । मेरो अन्त्यलाईपनि मृत्युसँगको सम्झौता भनेर आत्मासाथ ग्रहण गर्नु ल ।

कथा ः विचरा
कथाकार ः सुमन बगाले
मान्छे जुन दिन प्यारो हुन्छ त्यो दिन उ मरीसकेको हुन्छ । वाँचुन्जेल कसरी वाच्यो कुनै वास्था हुदैन जब उसको लाश कतै वेवारीसे देखेँ वा कुनै मुर्दा बोक्ने घारोमा लम्पसारीदा मात्र मान्छेको मुखबाट कठ्यै मान्छे मरेछ हेर त विचरा । त्यो दिन त्यो क्षणमात्र हो उ जसको नजरमा परेको छ त्यहि दिन बिचरा हुन्छ । जब म सात वर्षको थिएँ मेरी आमाले यो सँसार छोडीन । म साथमा नै थिए तर काहाबाट आएछन तिम्रा दुतहरु थाहै भएन बाबु पानी पानी भनेकी थिइन म त आफनै सुरमा भिमसेन थानमा चढाएको नेवारी कोदोको पानी ल्याएर थिए दिदैथिएँ एकछिनपछि त हलन चल पशुपति छेउको पिपलको मुडो लडेको झै डšरšग ढलिन । दुइदिन सम्म सँगै बसेँ उठ्छिन कि भनेर तर उठने त काहा हो काहा छन मलाइ नै गन्ध दिन थालिन मैले गुन्डा पारेर राखीदिए । सबै हेर्थे विचरा भनि मन अमिलो पार्थे । त्यसैले त भगवान मलाइ यो विचरा भन्ने शब्द नै मन पर्दैन । मेरी आमालाइ यो गति मा पुराउने पनि थिए होलान् विचरा भन्ने त्यो हुलमा । रातभरी कयौ नारीहरुलाइ नग्न नचाएर मस्ती नारीको अस्तित्वमा झुमी विहान त्यहि पाप पखाल्नलाइ पशुपतिमा धाउनेपनि धेरै देखेको छु मैले । शशीरमा जवानीको रसहुदा सस्तै पैसामा खरिद गरे नानाभाती गरे । के मेरी आमाले कसैको यौनप्यास मेटाउदा गल्ती गरेकी थिइन त मान्छेले आफनो स्वार्थको लागी जिउदै मान्छेलाइ बेच्दा चाही धर्मको हत्या नहुने मेरी आमाले कसैको अथाह प्यास मेटाउदा धर्मको हत्या हुने मेरी आमाले त धर्म गरिन जसको प्यासीपिडालाइ केहि समयको लागी भनेपनि शान्त पार्थिन । जसको लागी हरेक पुरुष आफनो सारा जिवन नै वर्वात गर्न पछि हटैनन् । मेरी आमाले त सर्वसुलभमा प्रदान गर्दै आएकी थिन्ा । आफनै अस्तित्व बेचेकी थिन कसैको विगार त गरेकी थिइन । एक्कासी मेरो मस्तिस्कमा यि कुराहरुले लडाइ गर्न थाल्थे तर विना निश्कर्ष आफैमा हारेको हुन्थेँ । दुइ दिनपछि एउटा भक्तालु आएर तेरी आमा मरेर भगवानको घर गइसकी । यसलाइ नजिकैको पशुपतिको वागमतिमा फाल्नुपर्छ भने बल्ल थाहा भयो मालाइ मेरी आमा मरिछे भनेर । मरेपछि त आर्यघाट लानुपर्छ भन्ने थाहा थियो किनकी दिनहु मैले मरेका मान्छे देखेको थिएँ । मैलेपनि लगी आमालाइ खरानी बनाइदिएँ । राती जाडो हुन थाल्यो पेटमा डमरु बज्न थाल्यो बल्ल मलाइ आमाको कमी महसुस हुन थाल्यो ।म पाच वर्षको हुदा देखी नै मेरी आमाकेा स्तिर निकै दिनप्रति दिन खस्किदै गएको थियो । गालामा पाउडर ओठमा लाली निकै कमि हुदैथियो कोठापनि सामानहरु घटदैथिए । मेरी आमाको अनुहारमा खुशी थिएन । मलाइ लाग्थ्यो मेरो एक राते बाउले आज निकै धेरै दुख्ख दिएछ कि । म लाचार थिएँ म केहि गर्न सक्दिन थिएँ । तर पछि ठुलो भएर आमालाइ त्यो धन्दाबाट मुक्त गर्ने भने मेरो ठुलो सपना थियो । जुन भक्तजनको आवजबाट चकनाचुर भयो । मलाइ त मर्न देखी पनि घृणा लागीसक्यो । तरपनि म मर्दैछु मलाइ यो पापी सँसारमा मर्न मन छैन भगवान । मलाइ नमारी तिमी माथी नै लगेर फासी देउ मलाइ सयौ दिन लगाएर तड्पाइ तडपाइ मार म माजुर छ तर मलाइ मरिसकेपछि विचरा भन्ने शब्द सुन्नबाट दुर राखिदेउ कि त मलाइ अजम्बरी बुटि देउ जसले गर्दा म अन्नत अन्नत जिवन जिउन सकुँ ।
मलाइ यहा आरम सुखसयलभरपुर्ण जवानी रšगीचšगी जिन्दगी भएर म अन्नत अन्नत सम्म जिउन पाउ भनेको होइन भगवान तिमीलाइ अगवत नै होला मेरो हालत । तिमी त भगवान हौ नि देख्न सक्छौ नी लाग्छ तिम्रो गलत निर्णयले नै मलाइ यो सजाय भोगीरहेको छु । तिमीलाइ थाहा छ भगवान तिम्रो दुतहरु आएर मलाइ जिस्काइरहन्छन् । अस्ती एउटाले जिस्काउदा जिस्काउदै मेरो खुट्टा पो चुड्यो मलाइ आजभोली यो समाज लšगडो भन्छन भगवान । गर्वमै निमोठिएको फुललाइ पनि तिमी किन यसरी लावारीस बनाएर तड्पाउछैा भगवान मैले कहिले सम्म तिम्रो यो ऋण तिर्न लाग्ने हो मलाइ थाहा छैन । जन्मदा न बाउ चिने न आफन्त । मैले मेरी आमालाइ हजार बार सोधे होला भगवान जति मैले तिम्रो नामपनि लिएको छैन होला । म तेरो वाउ भएको ठाउमा जान्छु अनि तपनि आएपछि देखाइदिउला भन्ने गर्थिन । कि तिमी नै मेरो बाउ हो मेरी आमा तिमी भएको ठाउमा आएकी छिन रे त त्यो भक्तजनले भनेको । कि मेरी आमा तिमीलाइपनि राम्री लाग्यो तिमी त लाटो रहेछौ भगवान । मेरी आमाले कहिले असन चोक विर हस्पिटल अगाडी पछाडी कहिले भोटेवाहाल रत्नपार्क र वसपार्क यता उता चाहार्दैमा कुमारीतत्व गुमाइसकेकी थिइ । मेरो आमाले मर्ने बेलामा तड्पिएर भन्दै थि बाबु त पनि आउनेछस कति समय जिउनेछस हासेर जिउनु तेरो मृत्यु भोली पक्कै छ । म त आजसम्म जति पिडा मन भरि दुखाइ शरिर भरि हुदापनि हासेकै छु । अगी नै भने नि तिम्रा सन्तानले जिस्काउदा जिस्काउदै मेरो खुट्टा लगे अस्ती भर्खर पशुपतिको सिडीमा बैशाखीको साहाराले लत्रेको गुल्टिदै म तल पुगे शशीरपनि चोटै चोट लाग्यो त्यैपनि दुखेन मलाइ । दुख नै मेरो साथी भएपछि दुख देखेर नै म रोए भने दुखलेपनि छोडेर गयो भनि म केा भनेर बाच्ने त्यसैले मलाइ दुख्दैन नि भगवान । देख्यौ भगवान म कस्तो आज्ञाकारी पुत्र आमाले मृत्युशैयामा पुग्दा बोलेकी सबै मैले पुराइरहेको छु । म आज सम्म हासेकै छु । दिए खाइदिन्छु नदिए भोकै सुतिदिन्छु । सत्य भगवान आजसम्म जवरजस्ती गरेको छैन र गर्दिनपनि । सधै पेट भरिराखेर भोकपनि रिसाायेा भने म कोसँग खुशी हुनसक्छु र भगवान त्यसैले म भोकसँगपनि मिलिरहेकोछु टाढा नबनाइदेउ ल ।

मेरा अरुपनि दरिद्रताका साथीहरु छन् । तिमीलाइ भन्दिन किनकी तिमीले ति साथीहरुलाइपनि मबाट टाढा बनाइदेउ भने म यो अल्पआयु जिन्दगी कसको साहारामा वाच्ने त्यसैले गोप्य ल । भगवान मेरो मृत्यु पक्कै छ मलाइ थाहा भइसक्यो मेरी आमाले आफनो जवानीको रšमा उठवस गर्दैमा म पसेछु त्यो गर्वमा । मलाइ मेरी आमाप्रति कुनै गुनासो छैन । जन्मलिन पाउनु नै ठुलो कुरो हो । मेरी आमालेपनि त्यहि पापी पेट र मलाइ हुर्काउन कति मिहिनेत गरीन । म गर्वशायमा हुदा कति ग्राहक घटे होलान । उनीले चाहेको भए कुनै मेडीकलसँस्थामा गएर मलाइ पतन गर्नपनि सक्थिन र फेरी नया जवानी भर्न सक्थिन तर उनीलाइ पनि आमा हुने रहर जागेछ कि किन हो नाजायज भएपनि जन्म दिएर आमा बन्ने रहरमा रुमालिएर नौ नैा महिना दुख सहेर भएपनि यो सँसारमा जन्म दिइन । जुन दिन मेरो आमा आफनो जवानीको मोलतोल गरेर मेरो एकराते बाउसँग उठबस गरिन त्यो दिन नै म र मेरो आमाकोलागी अभिसाप भएछ । मेरी आमा त भन्दैथी रे मैले अरुसँगपनि धेरै उठबस गर्नु छ कति प्यासीहरुको प्यास मेटाउनु छ यो जिवन लामो सम्म देख्नुछ खोल नलगाइ कन सहवास नगरौ भनेर तर बेचिएकी मेरो आमाको कुरा त्यो मेरो एकराते बाउले किन सुन्थ्र्यो र व्याकुल प्यास मेटाइ भित्रै मदेशेले पान खाएपछि छोक्रा फाले झै थुकेर हिडेछ । फलस्वरुप त्यो छोक्राबाट म र छोक्राबाट निस्केका भाइरसबाट मलाइ र मेरी आमालाइ एडस भएछ । जुन मेरी आमाले म जन्मेपछि मात्र थाहा पाइछिन । यदि पहिला नै थाहा पाएकी भए सायद यो धर्तिमा मेरो जन्म हन्थे न कि भगवान स्मरण रहोस जव मेरी आमाको गर्वमा वास वस्न पुगेँ त्यो थाहा भए देखी मेरी आमा कुनै एक भारतिय व्यापारीको घरमा घरधन्दाको काम जागिरे भइन । उनी सच्चा आमा बन्न चाहान्थीन मलाइ सकुशल जन्म दिएर तर विडम्बना ति व्यापारीलेपनि ओभरटाइम लगाउन थालेपछि र आमाको कमजोर हुदै गएको स्वास्थ स्थितीबाट मेरी आमा एक्लीइन । म आमाले जताजता डोराउदै लगिन म तेतै तेतै लागे सुन्दर कोठाबाट सुरु भएको मेरो यात्रा पशुपतिको वृद्धा आश्राम पछाडीको काल्लामुनी सम्म सँगै लिएर आज मलाइ मेरो आमा छोडेर एक्लै गइन ।
साझपख आजभोली नराम्ररी ज्वारो सहित टाउको दुख्छ शशिरैभरि पिडा हुन्छ अब लाग्छ भगवान मपनि तिमीसामु छिटटै आउदैछु । मलाइ कमजोर नसम्झ भगवान म तिमीसँग आएर तिमीलाइ बदला लिएरै छोडनेछु । यमलोकमा राज गरेर तिमीलाइ पनि यो पातालमा झारेर म जस्तै गर्वमा नै निमोठाएर जन्म दिनेछु अनि तिमीलाइ थाहा होला यो पातललोकमा यसरी जन्मीदाको पिडा कस्तो हुन्छ भनेर । मान्छेले कि पढेर जान्छ कि त परेर । मैले त भोगे तिमीलाइपनि भोगाएर नै पोख्त बनाउनेछु । तिमीलाइ कता कता डर लागीसक्यो होला । यो कस्तो व्याक्ति जन्मियो भनेर । यस्तो कठोर त आजसम्म कुनै सन्तती थिएन यो कसरी यस्तो भयो भनेर । माफ गर भगवान जन्मदैमा केाहि पापी अर्धमी चोर हुदैन त्यो त सबै तिमीबाट ठगिएका व्याक्तिहरु हुन जसले आफनो सानो व्याक्तिगत आधारभुत जिवाकोपार्जन गर्नकालागी गरेका सँर्घष मात्र गरेका हुन । त्यसमध्य मपनि एक हुँ तर म यिनीहरु भन्दा धेरै नै ठँगिए भगवान । तिमीले मलाइ गर्वको सँसार र यो पातलको सँसारमापनि उत्तिकै पिडा दियौ त्यसैले म तिमीलाइ यो बदला लिने मैले अठोट गरेँ । म जस्तै उजाडिएका धेरै छन् यहा तर म यिनिहरु लाक्षी भन्दा विल्कुल फरक छु । तिमीले दिएका दर्दले नै मेरो मन ढुšगा भन्दापनि साह्ो भइसक्यो । मपनि एक मान्छे भएर जन्मेको थिएँ नि भगवान मरेापनि कयौ इच्छा रहरहरु थियो । मेरो मनमापनि मानवता थियो तर तिमीले यो सबै मेरा आकाक्ष्याँलाइ लताएर मलाइ यस्तो कठोर परजिवी बनाइदियौ कि जसले तिमीलाइ नै डस्न पछि पर्नेवाला छैन । मेरो के गल्ती थियो र मलाइ यत्तिको सजाय दियौ यसको चित्त बुझदो उत्तर देउ म हजारैा जुनी पनि यस्ता पिडा सहेर बाच्न सक्छु । तर मलाइ विश्वास तिमीले दिन सक्दैनौ । किनकी नजानेर हेास या लापर्वाहीले तिमीले गल्ती गरिसकेका छौ । नडराउ भगवान तिमीले यस्ता गल्ती धेरै गरिसकेका छौ तिमीलाइ यसमा कुनै पछुतो भने लाग्ने छैन । मैले आज भोली माग्न छोडीसके एक महिना नै हुन लागीसक्यो जिउ सुकेर विसौली पुगीसक्यो स्वास फेर्नपनि गाह्ो हुन्छ मेरी आमालाइ जस्तै भएको छ मलाइ । तर म मेरी आमा जस्तो लाचरी दुनियाको नजरमा विचरा बन्न चाहान्न धिस्रीदैछु भगवान भोली त म वागमतिको किनारमा पुगिसकेको हुनेछु । प्रतिक्षा गर भगवान अब कति नै होला र मेरा यि दिन मात्र प्रतिक्षा गर भाग्ने कोशीश नगर्नु । तिम्रो लापरवाही धेरै चल्दैन यहा । तिमीले गल्ती गरिसकेका छैा । जो कुनै होस गल्ती गरिसकेपछि सजाय पाउनु नै पर्छ र तिमीले पाउनेछौ पनि र आगामी आउने सन्ततीले त मैले झै गर्वबाट रोएर जन्म लिने प्रथा सदा सदाका अन्त हुनेछ ।

Story: Assassinator

Today times bring me too difficult mode, if Geeta didn’t marry its easy for me, showing different acting she left me. I though she left me I will not marry but my parent have to pay loan from other citizen families party, society wisher ping each other he could not get married the one son also, they were alone from society friends are already married,. Law sister need in my home mum add to.
It's right. It's not good life without marry; it's our culture and responsibilities. If she was happy with other person why I can't? she used to say If I couldn't get you I will die but parent gave hand for other person what can I do ? Asked me when you will get married? showing of her teeth, when looking her slight smile I remember of our past but I don’t like to go deeply , I think she forget all , as same behavior, I don’t believe she was married. But what can I do sindur and necklace showing she is a wife of someone. I don’t like to talk more then ran way from there, any cost I have to marry.
Studying in plus one, slim body, cloudy eyes, long hair, long rectangular face, good family background, and girl name kamala will match with me to get marry. My aunty sisters lasted daughter. They want to marry after finish the plus two, but her younger sister ran way other caste person they don’t believe with kamala also they want to get marry soon with same caste to protect his prestige. My uncle said to me they are so smart, they want to collect all gift from the relatives. Anyway kamala is very sincerely girl. I hope also. Can Kamala will agree for marry with me? May she fall in love other person? How can I believe today girl. Tomorrow how can I start to talk with kamala? For get marry need to tell lie, otherwise married is impossible. I haven’t to say any more lie but , my heart is clear I never fall other girl before if you have tell me truly I don’t want to break other person heart same like me . O'hh its slip , if she know all plan will be fail. But I don’t like to tell lie, we never tell lie for self. Was Geeta also happy with Shambhu bro? She also remembers as me? I am jealous with Shambhu bro but its blocks our culture.
Kamala I am unknown how I like u, we r both mysterious. I think you also excited about me and my family, you are so afraid more then me, it's real because you have to spend whole remaining life in my house. Marry is second birth of girl. Kamala I already loose with u. my weakness point is broken heart which is till pain. From stage of child we should do our self not depend with other person that my rule I follow this rule till. I win the world but I loose my self, Today I need to bag something from you, no more for only love which love make forget all my past. It's enough for me. I don’t like to say, I will pick up u star of the sky and fall down the moon from the sky. That’s only in literature. It's true; our life is like a story. Some writers write such story which is related our real life also. Kamala! To help the painful person isn't our faiths? I will try in front of Geeta I will not let you down. I will full fill your desire as much as I can, believe me kamala I will give u such love which all people were jealous for looking our love. Kamala gives me hand. Don’t say tomorrow I will not agree to marry with broken heart person, kamala forgive me and help too. I don’t like to tell u lie. Don’t take benefit with my weak point.
More then 5 police arrested then sent me jail. I am unknown how it's happening, I asked all police but they could not say me anything. One chaos police hits me then you will know tomorrow don’t be drama.
Tomorrow afternoon I was standing on court. I asked them why police arrest me. I can't do any thing against the rule believe me, without any reason why you were attend me in court? All people looking me as guilty eyes. One lawmaker starts with full of tear he is crying with pain voice my lord, he is a killer of kamala, and he killed her. He must me punishment. Discuss make vast position. Showing pieces of paper where writing killer Ram. Ram slays me, try to make more word but painful laceration it's difficult to make word. You need prove look here. Really his voice is full of pain. I have no need to speak more word. I remain silent. I don’t speak any word; they think silent is accepting sign of guilty. They sent me prison. After one week police found me I am innocent, this is her suicide no body killed her. According to her postmortem report. Innocent person kept in jail is against the rule. Once again I need to stay in court to out from the prison. One lovely boys saying with full of tear eyes, he is a assassinator of kamala, If he didn’t come between kamala and me she will not be suicide, so my lord he is killer .he didn’t kill kamala but he killed our truth love. Kamala called me, but I am late to come from Dubai, if he not come between with us she never suicide so my lord hang him he didn’t make any way to love him.
Yes I am guilty, I killed her, and not only cut by knife is killing. I killed her love. I am blameworthy. He is saying well my lord. If I not come between them she didn’t suicide. Give me punishment. Myself already broken heart person, by my cause next person today same as me. Like this way destroys other person life doesn't leave my lord. I am crying loudly this sound goes as far as paradise…………………

THE KILLER

Today times bring me too difficult mode, if Geeta didn’t marry its easy for me, showing different acting she left me. I though she left me I will not marry but my parent have to pay loan from other citizen families party, society wisher ping each other he could not get married the one son also, they were alone from society friends are already married,. Law sister need in my home mum add to.
It's right. It's not good life without marry; it's our culture and responsibilities. If she was happy with other person why I can't? she used to say If I couldn't get you I will die but parent gave hand for other person what can I do ? Asked me when you will get married? showing of her teeth, when looking her slight smile I was remember of our past but I don’t like to go deeply , I think she forget all , as same behavior, I don’t believe she was married. But what can I do sindur and pothhe showing she is a wife of someone. I don’t like to talk more then ran way from there, any cost I have to marry.
Studying in plus one, slim body, cloudy eyes, long hair, long rectangular face, good family background, and girl name kamala will match with me to get marry. My aunty sis lasted daughter. They want to marry after finish the plus two, but her younger sister ran way other caste person they don’t believe with kamala also they want to get marry soon with same caste to protect his prestige. My uncle said to me they are so smart, they want to collect all gift from the relatives. Anyway kamala is very sincerely girl. I hope also. Can Kamala will agree for marry with me? May she fall in love other person? How can I believe today girl. Tomorrow how can I start to talk with kamala? For get marry need to tell lie, otherwise married is impossible. I have not to say any more lie but , my heart is clear I never fall other girl before if you have tell me truly I don’t want to break other person heart same like me . ohh its trip , if she know all plan will be fail. But I don’t like to tell lie, we never tell lie for self. Was Geeta also happy with Shambhu bro? She also remembers as me? I am jealous with Shambhu bro but its blocks our culture.
Kamala I am unknown how i like u we r both mysterious. I think you also excited, about me and my family, you are so afraid more then me, it's real because you have to spend whole remaining day with my house. Marry is second birth of girl. Kamala I already loose with u. my weakness point is broken heart which is till pain. From stage of child we should do our self not depend with other person that my rule I follow this rule till. I win the world but I loose my self, Today I need to bag something from you, no more for only love which love make forget all my past. It's enough for me. I don’t like to say, I will pick up u star of the sky and fall down the moon from the sky. That’s only in literature. It's true; our life is like a story. Some writers write such story which is related our real life also. Kamala! To help the painful person isn't our faiths? I will try in front of Geeta I will not let you down. As lake water which is make satisfy to thirsty people as like u I will full fill your desire ,believe me kamala I will give u such love which all people were jealous for looking our love. Kamala gives me hand. Don’t say tomorrow I will not agree to marry with broken heart person, kamala forgive me and help me. I don’t like to tell u lie. Don’t take benefit with my weak point.
More then 5 police arrested then sent me jail. I am unknown how it's happening, I asked all police but they could not say me anything. One chaos police hits me then you will know tomorrow don’t do drama.
Tomorrow afternoon I was standing on court. I asked them why police arrest me. I don’t do any thing against the rule believe me, without any reason why you were attend me in court? All people looking me as guilty eyes. One lawmaker starts with full of tear he is crying with pain voice my lord, he is a killer of kamala, and he killed her. He must me punishment. Discuss make vast position. Showing pieces of paper where writing killer Ram. Ram slays me, try to make more word but painful laceration it's difficult to make word. You need prove look here. Really his voice is full of pain. I have no need to speak more word. I remain silent. I don’t speak any word; they think silent is accepting sign of guilty. They sent me prison. After one week police found me I am innocent, this is her suicide no body murder her. According to her postmortem report. Innocent person kept in jail is against the rule. Once again I need to stay in court to out from the prison. One lovely boys saying with full of tear eyes, he is a killer of kamala, If he didn’t come between kamala and me she will not be suicide, so my lord he is killer .he didn’t kill kamala but he killed our truth love. Kamala called me, but I am late to come from Dubai. , if he not come between with us she never suicide so my lord hang him he didn’t make any way to love him.

Yes I am guilty, I killed her, and not only cut by knife is killing.I killed her love. I am blameworthy. He is saying well my lord. If I not come between them she didn’t suicide. Give me punishment. Myself I already broken heart person, by my cause next person today same as me. Like this way destroys other person life doesn't leave my lord. I am crying loudly this sound goes as far as paradise…………………

रातको निस्तब्धतासँगै मस्त निन्द्रामा सुतेको छ दुरो देशको एक शहर पनि । यो बिरानो शहरको सुनसान अनि काल रात्रीलाई साथ दिदै छ प्रितम । खै किन्न हो कुन्नि निन्द्रा उ देखी टाढा भागीरहेछ । हासोँ खुशी उल्लास हैन मन त्यसै बिरक्तिएको छ उसको । हात र खुट्टाहरु चिलका पखेटा झै फटफटाइ रहेका छन् । आफ्नो मातृभुमी भन्दा सातसमुन्द्र पारीको देश , घर परीवार अनि आफन्तजनहरुको मायाममताबाट बन्चित रही बिरानो तथा उजाड मरुभुमीमा बितीरहेको दासत्वको जीन्दगी । समय परीस्थीती अनि बाध्यताले मानिसलाई कहाँ पुर्याउछ कुनै भरोसा नहुने रहेछ । लटरमै सपनाहरु झुलेका थिए प्रितमको मानसपटलभरी । धन आर्जनको सपना,मुटुभन्दा प्यारी कल्पनासगँ साथ रहने सपना अनि मातृभुमीको माटोमा लडीबुडी गर्नै सपना ।
कता गए आज यी सारा सपनाहरु - सपनै सपना फुलेको प्रितम्को जीन्दगी आज दिनप्रतीदीन ओइलीरहेको छ । अहँ करडोँ धनसम्पतीको मालीक बनी ऐस आरामको जीन्दगी जीउने सपना थिएन प्रितम्को । एक लाखबाट थपीदैँ गएको ऋणबाट मुक्ति अनि धर्मपत्नी र छोराछोरीको लालनपालन , बास यही थियो उसको मनोकामना तर यी अत्यावश्यक मनोकांक्षाहरु पनि मातृभुमीले प्रदान गर्न नसके पछि एउटै बिकल्प थियो मुग्लान फिर्ने । इष्टमित्रहरु, गैरीखेतको रोपाइ । ओहो धनले राज गर्न नपाए पनि मनले त राज नै गरेकै थिएँ नि ! फेरी उसको मानसपटलमा सल्बलाउछ जिवन संगीनी कल्पनाको चेहरा, चार बर्षो गहिरो मायाप्रिती पछि यी दुइ जोडी दाम्पत्य जीबनमा बाधीएका थिए । " खुब रमाइलो भएको थियो बिबाहको दिनमा" प्र्रितम्को मानसपटल घुमीरहेको छ -" मोरीलाई नदेखेको पनि एक बर्षभइसकेछ" । तर दैबको खेल नै भनौ मदनले मुनालाई चटक्क छाडेर भोट गएझै प्रितम् पनि प्यारीसँग केहीँ महिनाको उठबस पछि दुर देश फिरेका थिए । सोच्दासोच्दै उसका नेत्रकोपबाट आँसु बगीरहृयो । उसका ती आसुले सिरानी पनि चिसो पो भइसकेको रहेछ । प्रितम्को मन बिदिर्ण भएर आयो । बिदेश नजानुहोस ,आफ्नै देशमा केहीँ गरेर बसे हुन्न र ! तपाइसँग अलग रहेर म कसरी दिनहरु बिताउन सक्छु , बिदेश फिर्ने अन्तिम घडी सम्म पनि कल्पना भन्दै थिइन - चिढीपत्र चाहीँ लेख्दै गर्नु ल ! आफ्नो ड्यूटी फत्ते गरेर भर्खरै आफ्नो कोठामा छिरेको छ प्रितम सात समुन्द्र्रपारीको देशमा । उ डङ्रग लड्न पुग्छ ओछ्यानमा । आज उसलाई मात्रृभुमीको यादले धेरै सतायो, कल्पनाको मायाले दिलको कुनाकुनामा ठक्कर दिन थाल्यो । रातको चकमन्तासँगै आखाँ रसाए उसको । मध्यरातमा कापी र कलम लिएर उ तयार भयो चिठी लेख्नको लागी । जलीरहेको दिललाई मलम लगाउने अचुक दबाइ नै चिठी हुदोँरहेछ यो दुरो देशमा ।
मनमन्दिरा कल्पना,
आराम छु भनेर भनौँ पनि कसरी मुटुको एक टुक्रा त तिमीले नै चुडेर लगीसक्यौँ बाँकी रहेका टुक्राहरु पनि त्रि्रै यादमा तड्पीरहेका छन्, तै पनि आराम छु भन्न बाध्य छु ,तिमी त आराम छौ होला हैन - कल्पना जीन्दगी पनि अचम्मले जीउनु पर्ने , म धेरै पिढाबोधको सामना गरीरहेको छु मुग्लानमा । काम, दाम सबै राम्रे छ तर मेरो लागी कम भनेको एउटै चिज हो तिम्रो माया ,जसको अभाब म सेकेण्ड सेकेण्डमा गरीरहेको छु ।तिमी पनि मलाई कती सम्झदीँ हौँली - धैर्य गर कल्पना, छिटै सारा ऋणबाट मुक्त भइ उचो शिरकासाथ तिमी र म मायाँ नै मायाको संसारमा जीन्दगी जीउने छौ जहाँ तिमीलाई कुनै पनि कुराको अभाबको महशुस हुन दिने छैन । कल्पना तिमीले अघिल्लो खतमा छोरा ठूलो भइसक्यो भन्ने कुरा लेखेकी थियौँ, साँचि कत्रो भयो - झगडा गरेर हैरान पार्दो हो तिमीलाई , छोरालाई धेरै पढाएर ठूलो मान्छे बनाउनु पर्छ ल ! त्यही छोरा र तिमी नै त हौँ मेरो लागी जसका लागी म यती टाढा एकल जीन्दगी बिताइरहेको छु । तिमी र म सँगै रहँदा कती खुशी हुदो हो हाम्रो मन । यही क्षणको प्रतीक्षामा छु म ।
उही,प्रितम
चिठी तयार भइसकेपछि उसले मनमनै गम्यो-"चिठी पाउँदा मोरी आँगनमा नाच्दी हो एक पटक" । अहो रातको दुई बजीसकेको छ अब त सुत्नु पर्छ , उ गुटमुटु पर्छ सिरक भित्र ।ढोकामा कसैले ढकढक गर्यो , आ हावाले त होला भन्दै उ फेरी सीरकभित्र पस्यो ,तिन पटकको पालामा भने उसले डराइ डराइ ढोका खोल्यो । ओहो त्यहा त आफ्नै काका पो ठि? उभिरहनु भएको छ , प्रितम तिन छक पर्यो । " काका के पारा हो यो यती मध्यरातमा बिना सुचना कसरी आइपुग्नुभयो-तपाइ कहीले परदेशमा आउनु भएको नि " - "अचम्म मान्नु पर्ने केही कारण छैन प्रितम" काकाले मुख खोले-" गाँउमा बाच्नै नसकिने भइयो ,ऋण झन बढेर गयो , गाउतिर पनि धेरै नजाती कुराहरु सुनिन थाले , त नै छस् भनेर आएको हो म परदेशमा"। खै काकाले के के भने प्रितमले बुझनै सकेन तर उसले यती महशुस गर्यो की काकालाई धेरै ठूलो पिर परेको रहेछ आजभोली । प्रितमलाई गाँउघरतिरको ताजा समाचार सुन्ने कौतुहलता जाग्यो । " काका, हाम्रा जहान परीवार सञ्चै छन त" -भतीजाको माया लाग्दो प्रश्नले काका झस्किए एकपटक । खै के भनौ छोरा, नभनौ भने तलाई कसरी कुरा लुकाउनु , भनौ भने तैले कसरी पचाउने यो कुरालाई -काकाले खिन्न मुहार लगाउदै भन्न थाले- " म त तेरो श्रमितीको चाला राम्रो देख्दीन , गाउँलेहरु पनि धेरै कुरा काट्न थालेका छन आजभोली , । कल्पनाले के गरी र गाउँलेहहरुले कुरा काटेका - प्रितम्ले कोठै गर्जीने गरी भन्यो । त मुग्लान फिरे पछि उ अलि बदलिएकी छे , छोराको पनि त्यती ख्याल राख्दिन , गाउमा एउटा नया मान्छे आएको छ त्यसै सँग पल्किएकी छे भन्ने सुन्छु , कतीपटक त्यो केटासँग जिल्लिएको म आफैले देखेको छु , छिमेकीहरुले त तेरी श्रमितीले लेखेकी खत पनि फेला पारेका छन् रे ... काकाको कुराले प्रितमको शरीरको सारा रगत एकै पटक उम्लिएर आयो ,आफनी श्रमितीको चरीत्रमा दाग लागेको समाचारलाई उसले बिश्वास गरेन । मध्यरातको यो ननिको समाचार ल्याउने आफ्नो काका प्रती उसमा घृणा जागेर आयो , ऋषले उसको आँखामा एक पटक झिल्लिक बत्ती बल्यो अनि सिरानीबाट टिल्ल टल्कने खुकुरी निकाली काकामाथी प्रहार गर्दा खुकुरी भाच्चिन पुग्यो । झल्यास बिउँझियो प्र्रितम । उ बेस्सरी चिच्यायो । उसले कोठाका कुनाकुनामा नजर घुमायो , तर त्यहाँ उसका काका थिएनन् । आज उसले साह्रै नजाती सपना देख्यो । सपनाबाट बिउझीसकेपछि प्रितम्लाई रतभरी निन्द्रा लागेन, हृदयका कुनाकुनामा अशान्तिका काला बादलहरुले ठक्कर दिन थाले । मनमा कुराहरु खेल्दा खेल्दै रात बितेको पनि उसलाई पतै भएन । आँ सपनालाई सोचेर निरास हुनु किमार्थ राम्रो काम होईन भन्ने सोच्दै उ सिरक च्यापेर सुत्यो ।असारे महीना , सीमसीमे पानी परीरहेको थियो, गाउँमा रोपाइको चटारोले धपक्कै छोपको थियो । गाउलेहरुलाई खाना खाने फुर्सद समेत थिएन । तर कल्पनाले रोपाइँको कुनै सुरसार गरेकी छैन ,सध्यारहरु सबैले रोपाइँ गरीसके तर बिचमा आफ्नो खेत बाँझो भएकोमा अलीकती पनि फिर्की छ्रैन । प्रितमले फोनमा रोपाइँ सिधीयो भनेर सोध्दा गाउँमा सबै भन्दा पहीले आफूले रोपाइ गरेको जबाफ दिइएकी थिइ उसले ।"हैन हो यसले यस साल रोपाइ नगर्ने भइकी क्या हो" -सध्यार नन्दलालले फुराए-"कल्पनाको आज पानीको पालो थियो तर उ शहर घुम्न गएकी छे भन्ने सुन्नमा आएको छ ,म त यसको निको चाला देख्दिन है दाजूभाइ हो ! फेरी नेत्रबहादुरले चिउडोमा हात राखेर भने - " आज उ एका बिहानै किसन बाबु सँग शहर घुम्न गएकी छे ,प्रितम्लाई यसले रुवाउने भइ"। एककान दुइकान मैदान हुदै किसन र कल्पनाको सम्बन्धबारे गाउभरी चर्चा परीचर्चा हुन थाल्यो , साच्चै कल्पना आफनो श्रीमानका अगाध मायाममतामाथी खेलबाड गरीरहेकी थिइ । बिबाहीत नारीको मायामा क्रमशः हुर्कदै थियो । आज गाउको रोपाइको रौनकबाट टाढा रहेर कल्पना र किसन शहरको रमीता हेर्न बेस्त छन् । उनीहरु जाउलाखेलको चिडीयाखाना पुगे, रत्नपार्कलाई फेरो लगाए , पशुपतीनाथको दर्शन गर्न पनि भ्याए , हीड्दा हिड्दा थकाइको महशुस भएपछि यि दुइ प्राणी एक बगैचामा गए, कल्पनाले झोलाबाट चाउचाउ निकाली ,प्रितमलाई आँ गर्न लगाइ अनि चाउचाउ मुखमा हालीदिइ । दुबैजना प्रेमका मीठामीठा कुरामा लिप्त भए ,"मलाई तपाइले धोका दिनु हुन्न नि है" लाडे श्वरमा कल्पना बोल्न थाली-अब तपाइ र म भाग्नु पर्छ । तिम्रो श्रमिानले थाहा पाए भने के यसलाई पचाउन सक्लान र,किसनले भन्यो-पहिला तिमी आफ्नो श्रीमानसँग छुटिनु पर्छ अनि तिमी र म बिहे गरेर बसौला । कुरा गर्दा गर्दै कल्पना किसनको काखमा लडी , किसनले पनि आफ्नो हात कल्पनाका अङ्ग प्रतङ्गमा पुर्यायो । कल्पना त्यतीकै लठीइ । उनीहरुको शहर यात्रा निकै रोमान्चकारी रहयो ।
आज कल्पना आफ्नो बिस्तरामा लडेकी छे ,किसनको हात समातेर शहर घुमेको दृश्य ,बगैचामा किसको काखमा सुतेको क्षण सम्झदा उसलाई रमाइलो लागेर आयो । यि सबै आनन्दका क्षणहरुका अगाडी प्रितमको दुरो देशको भावनात्मक माया धेरै टाढा भयो कल्पनाका लागी । प्रितम आफ्नै लागी दुर देश पलायन भएको छ भन्ने कुरा उसले बुझ्न सकिन । दिनहरु बित्दै गए , किसन र कल्पनाको पिरती दुबो झै मौलाएर गयो । समाज, आफ्नो परीवार, धर्म सबै कुराबाट टाठा रही जीन्दगी जीउननिर्णयमा पुगे यि दुइ प्राणी । छोरा सरोजलाई पो के गर्ने -कल्पना सोच्न थाली- मैले छोडेर गइसकेपछि प्रितमले पनि बेवास्था गर्यो भने सरोजको के हालत होला - कल्पना धर्म संकटमा परीरहेकी बेला कीसन आइपुग्यो । के सोचिरहेकी कल्पना -किसन बोल्न थाल्यो-अब धेरै नचोच , जती सक छिटो तिमी र म भाग्नु नै बेश देखेकी छ्, मैले त , गाउँभरी तिम्रो र मेरो चर्चा चल्न थालेको छ । भाग्न त भाग्ने तर सरोजलाई कसरी लिएर जाने - त्यती सानो कुरामा पनि चिन्ता लिएर बस्ने - किसनले जुक्ति निकाल्यो- सरोज ठूलो भइसकेको छ ,तिमीले प्रितमलाई आफ्नो सत्य कुरा बताउनु , तिमीले म सँग बिबाह गर्न थालेको खबरले उ नेपाल आउँछ, अनि आफ्नो छोराको रेखदेख गर्न उ बाध्य भइहाल्छ नि । किसनको भनाइलाई कल्पनाले र्समथन जनाई । प्रितमप्रतीको सारा प्रेम एकादेशको कथा बन्ने भयो , जीबन यात्रामा कल्पनाले प्रितमलाई एक असक्षम पूरुष घोषित गरीदिई । एक दुइ दिन पछि नै गाउँबाट भाग्ने निर्णयसाथ उनिहरु छुटीए त्यस रात । समय आफ्नै रफ्तारमा बितिरहेको थियो , भेडा चराउने काम दैनिक रुपमा चलिरहेको थियो प्रितमको , आज पनि उ समुन्द्रको किनारमा भेडा चराइरहेको छ , सयौँ हुल भेडाको बिचमा ठिङ्ग उभिएर, भेडाबाख्रालाई नै आफ्नो दौतरी ठान्दै प्रितम् गम खादै छ -यसपालीको तलब त सबै कल्पनालाई नै पठाइदिन्छु , बिचरीलाई घर धान्न कती गाहा्रे भएको होला , छोरालाई पनि त अब स्कूल भर्ना गर्ने बेला भयो होला । कहिले उसको भित्री मनले भन्छ - आफ्नी प्यारीसगँ छुटिएर यती टाढा भेडागोठाला भएर के जीन्दगी जीउने - हाम्रो भन्दा त बरु यिनै भेडाहरुको जीन्दगी जाती । एकैछिनमा समुन्द्रिकिनारमा हावा चल्न थाल्यो , उसको नजीकै एउटा भुमरी आएर घुम्न थाल्यो, खजुरका पातहरु उसको सामुन्ने फन फनी घुम्न थाल्यो । ओहो यो त नजाती पो हो त , केहीँ दशा पो लाग्ने हो की क्या हो - उसले भेडाबाखा्रहरु जम्मा गर्रयो अनि भेडाहरुको पछि पछि उसले गह्रो पाइलाहरु चलायो । अरवि राज्यमा क्रमश रात पर्दै गहीरहेको थियो , समुन्द्र सुसाएको आवाजले प्रितम बेलाबेला झस्किने गर्थो , समुन्द्रि छालको बेग पनि त्रि्र हुदै थियो । सोच्दासोच्दै उ आफ्नो बासस्थान पुग्यो , भेडाबाखा्र मुदिरलाई जिम्मा लगाइ उ सिधै खाटमा पल्ट्यो , समुन्द्रि किनार देखी नै भौतारीरहेको मन अझै शान्त भइसकेको थिएन, उसको मन बिर्दिण भएर आयो । भोलिपल्ट बिहानै उसले एउटा खत पा्रप्त गर्रयो । खामको बाहीर पठाउनेको नाम कल्पना देखेपछि , उसका अनुहारभरी खुशीका रेखाह्रु कोरीए । हतारहतार चिठी खोल्यो उसले.
पतीदेब,
प्रणाम,
आज म जीन्दगीमा कसैलाई पहिलोपल्ट पत्र लेख्दै छु । यो पत्र लेख्दा म खुशी पनि छु र दुखी पनि । तिमीबाट टाढा भएकोले म दुखी छु भने म जीन्दगीका आवश्यकताहरु परिपूर्ति गर्ने जमर्कोमा छु ,यसले भने मलाई खुशी बनाएको छ । के गर्ने मानिस समय अनुसार चल्नु पर्दो रहेछ । त्यही समय अनुसार चल्दै छु पतिदेब म । तपाइले पठाउनु भएको पैसाले सबै ऋण तिरीसके अब तपाइले ऋणको चिन्ता गर्नु पर्दैन । छोरालाई पनि गाउँको बोर्डीङ्गस्कुलमा भर्ना गरेको छु । मैले तपाइसगँ बिबाह गरेपछि धेरै दुखहरु सहदै आएको छु जसलाई म सदाको लागी दुर गर्दै छु । प्रितमलाई माया गर्न थालेका् छु मैले । हाम्रो पिरती बसेको पनि तपाइ मुग्लान छिरेदेखी नै । तपाइले यो पत्र प्राप्त गर्दा म किसनसगँ बिबाह गरेर टाढा गइसकेको हुने छु । तपाइले छोडेर गएको छोरालाई राम्रो रेखदेख गर्नुहोला ल ! अब तपाइले पनि अर्को बिबाह गरेर नयाँ घरजम गर्नु होला , मलाई सम्झेर अलिकती पनि बिचलित नहुनुहोला है -उही , कल्पना,पत्र पढी सकेपछि प्रितम्को मन भारी भएर आयो , एकै छिन पहीले खुशीले गदगद भएको हृदयमा पिढा बल्झियो एक पल्ट आखाँबाट झिल्लिक बत्ती बल्यो , संसार अन्धकार भएर आयो , उसलाई चक्कर चल्न थाल्यो, सारा जीन्दगीका योजनाहरु सिसासरी फुटी गए । आफ्नो सारा जीन्दगी जसलाई उसले अर्पेको थियो उसैले आफ्नो हृदयलाई चिराचिरा पारीदिइ । मुटुभरीको माया गर्ने, एक नारीलाई जीन्दगीभरी सुखी र माया नै मायाको संसारमा हुकाउर्ने अभीलाषाकासाथ दुर देशपलाएन भएको प्रितमको चोखो मायालाई उसले लत्याउन पुगी , । पत्रमा भने जस्तो प्रितम्ले उसलाई खासै दुख कटाएको थिएन । गाउँघरको मेलापातमा कल्पनाइ घरमा राखेर उ आफै सरीक हुने गर्थो । राम्रो लाउँन र मिठो लाउन दिएकै थियो । प्रितम्ले उसलाई कहील्लै गाली गरेन , सधै तिमी भनेर सम्बोधन गर्थो । उसको दुख नै आफ्नो दुख सम्झन्थ्यो । मुग्लान छिरेदेखी कमी भएको थियो त एउटै कुराको । त्यो हो सहबास । जसलाई कल्पनाले प्रितमद्वारा परीपुर्ती गर्ने गर्थी ।आज प्रितमको मन स्थिर छैन , त्यही कल्पनाको पत्रले उसलाई रिङग्याई रहेको छ । " तपाइ नहुदाँ म कसरी दिनहरु बिताउन सक्छु " जगल्टेले मुखले ठिक्क पारेकी रहीछे । अनेकथरी तर्कनाहरु ओइरीन थाले उसका मानसपटलभरी । बिबाहमा कल्पनालाई माग्न गएको दिन , बिबाहको दिनमा उसलाई जीस्क्याएको क्षण , बिबाहको पहिलो रात , यि सबै कुराको याद एक पछि अर्को गर्दै आइरहे । एक दिन कल्पना रिङगटाले आँगनमा ढलेकी थिइ , हत्त न पत्त प्रितम्ले उसलाई पिठ्यूँमा बोकेर अस्पताल पुर्याएको थियो । उ बेहोस अबस्थामा थिइ , डाक्टरहरुले कल्पनाको शरीमा रगतको कमी भएको कारणले यस्तो भएको बताएपछि प्रितम्ले आफनो शरीरको आधा लिटर रगत कल्पनाको लागी दान दिएको थियो । तर आज कल्पनाले यसको कुनै प्रबाह गरीन । यि सबै कुराले उसको मन बिदिर्ण भएर आयो । पिडा र बिछोडले उ मर्माहत भएको थियो । उ निर्दयतापुर्वक कल्पनालाई सराप्दै थियो । आफु भन्दा अलीकती धनी केटा पाएपछि सारा कसमहरु भुल्ने कल्पनामाथी उसको सारा ऋष खनिन पुग्यो । अतितमा घटीत घट्नाका परीछेदहरुले उसलाई लखेटीरहृयो । कल्पनाले प्रितम्लाई जसरी छोडी त्यसरी प्रितम्ले कल्पनालाई छोड्न निकै कष्टप्रद थियो , किनकी प्रितमको माया कल्पनाप्रती बृक्षमा तता झेलीएझै झेलीएको थियो । उसको लागी जीन्दगी नै कल्पनाप्रती र्समपित थियो । अब प्रितमले कसका लागी जीउने - कसका लागी मुग्लानको तातो हावामा सास फेर्ने- यिनै तर्क बितर्कले उसको दिमाग तातेको छ । दिन बिते, महीना बिते , प्रितमले पनि भुतलाई भुल्दै पैसा बचत गर्दै गयो। कल्पनाप्रतीको बदलाको भावना त्यागीदियो । बिछोडको पिडामा अरुको जस्तो उसले लुमा पिएर आफ्नो चच्चा प्रेम पनि प्रदर्शन गरेन । मुटुलाई दह्रो बनाउदै नयाँ रुपमा उसले आफ्नो जीन्दगी जीउन थाल्यो । बिचमा न त कल्पनाले सर्म्पर्क गरी न त प्रितमले नै । छोराको हालखबर पनि केही थाहा थिएन ।
तातो मरुभुमीमा नेपाली क्यालेण्डरका पन्नाहरु पल्टदै गए । मौसमले आफ्नो काचुली फेर्दै गयो । चार्डपर्व आउनेक्रम सुरुहुन थाल्यो । परदेशीहरु घर फिर्न थाले । हेर्दाहेर्दै दशैँले पनि झ्याप्पै छोपीहाल्यो । यही दशैँको मौका छोपेर प्रितम पनि मातृभुमी फिर्ने शुरसारमा छ । सामान पनि के नै किन्नु थियो र उसको लागी - उसको आफन्त भन्नु नै को नै थियो र - जे भए पनि आफुले एक पटक चुप्पा खाएर हीडेको छोराका लागी भने उसले केही कपडा तथा खेलौनाहरु खरीद गर्यो । "कल्पनाले छोरालाई लिएर गएकी हो या एक्लै "-उसले मनमनै गम्यो -" उता गएपछि छोरालाई बोलाएर सबै कपडा दिनु पर्ला "। कल्पनाले छोरालाई लिएर नगएकी भए बिचरो कहाँ गयो होला , छोराको अनिच्चित भविश्यको चिन्ताले पनि उसको छाती पोलेकै छ । हवाइजहाजले अरबलाई बाइबाइ गर्न थाल्यो । चालक सदस्यहरुले सीठी फुकेर यात्रा गर्दा पालना गर्नु पर्ने नियमहरु भन्न थालेपछि प्रितको सोचाइ भङ्ग भयो । सगैँको सीठमा एक महीला बसेकी थिइन , उसक काखमा लाडीदै थियो एक चञ्चले बालक । घरीघरी त्यो बालक प्रितमको पाखुरा समाउन पुग्थ्यो , उसको आखाँमा एक टकले हेरेर खितीत हास्ने गर्थो , जसले प्रितमलाई पलपलमा आफ्न छोराको याद दिलाउथ्यो । हवाइजहाज नेपालमा प्रबेश गरेपछि सबैजना कराउन थाले , दश औला जोडेर सबैले " जय पशपती"भनेको आवाज हवाइजहाजभीत्र गुञ्जियो । मात्रृभुमीमा पाइला टेके पछि रनभुल्मा पर्यो प्रितम् । कता जाने , के गर्ने - उसले एक पटक पशुपतीनाथको दर्शन गर्ने निर्णय गर्योर, पशुपतीनातसँगे कल्पनाको सुख ,शान्ति, छोरा सरोजको उज्वल भविश्य जस्ता वरहरु माग्यो उसले । मन्दिर परीसरबाट बाहीर निस्केपछि बाह्रबिषे जाने बषमा चढ्यो उ । उसको घर धेरै दुर्गम ठाउँमा भएको हुनाले गाडीबाट ओर्लेर धेरैबेर हिड्नु पथ्र्यो , । साच्चै उ आज धेरै बर्ष पछिको अन्तरालपछि आफ्नो गाउँ फिरेको छ । उसको गाउँमा केही परिबर्तनका रेखाहरु कोरीएका रहेछन् । गाउँमा बिजुली बत्ती पनि बलीसकेछ । अतीतलाई मानसपटमा सजाउदै उ लम्किरहेको छ । यो यहीँ गाउँ हो जहाँ उ जन्मियो , हुर्कियो, गाउँबेशी मेलापात , पानि पधेरो , सबै गरेको छ उसले यहाँ । कहीलेकाहीँ राग ढालेर गीत गाउँदै हिड्थ्यो उ ।"ए उ हेर त प्रितम लाहुरे आएको जस्तो छ , हरीलालल ले भने "- " ओ हो कती मोटाए छ" । फेरी नन्दलाल भन्न थाले - बिचरो प्रितम, एउटी उत्ताउलीले छोडेर गइहाली , अब कसलाई यसलाई कसले हेरबिचार गर्ला - हरीलाल र नन्दलाल बिच कुरा हुदै थियो , प्रितम पनि त्यही पुग्यो । उसले दुबैलाई खुटामा ढोग्यो । धेरैबेर सम्म उनिहरुले भलाकुसारी गरे , कल्पनाको बिषयमा चर्चापरीचर्चा भए । छोरालाई गाउँमै छोडेर कल्पना र प्रितम काठमाण्डौँमा बसोबास गरीरहेको उसले थाहाँ पायो । छोरा सरोजलाई भने गाउँके रामप्रसाद सरले पाल्नुभएको रहेछ । राम प्रसाद सर प्रति कृतज्ञता प्रकट गर्दै उ नन्दलाल र हरीलालसँग छुटीयो । आफ्नो घरको आगनको डिलमा उभियो प्रितम् , यो आँगनमा धेरै गाउँलेहरु झुमिन्थे उ हुदा , केटाकेटीहरुको हुल लाग्थ्यो , तर आज यो घर रित्तो छ , ढोकामा बडेमाको भोटेचाल्चा लगाइएको छ , । घरपरीसरमा मात्र हैन घर भित्र पनि झारैझार उम्रिएको थियो । उसले एउटा पटुका फेला पार्यो जुन पटुका बिवाहमा कल्पनाका लागी उसले किनेको थियो । यि सबै दृश्यहरुले उसलाई निरास बनायो । मन बिरक्त भएर आयो, खै उसले के सोच्यो कुन्नि , त्यो पटुका बोकेर उ जङ्गलतिर जादै थियो ।भोलीपल्ट प्रितमले आत्महत्या गरेको समाचार गाउँभरी फिजीँएको थियो । उता कल्पनाले प्रितमलाई छोडेर शहरकै एक होटलवालासँग पोइला गइ रे भन्ने हल्ला सनसनीपूर्ण फैलदैँ थियो ।

The True Meaning of LOVE - A Touching Story

My husband is an Engineer by profession, I love him for his steady nature, and I love the warm feeling when I lean against his broad shoulders. Three years of courtship and now, two years into marriage, I would have to admit, that I am getting tired of it. The reasons of me loving him before, has now transformed into the cause of all my restlessness. . . I am a sentimental woman and extremely sensitive when it comes to a relationship and my feelings, I yearn for the romantic moments, like a little girl yearning for candy. My husband, is my complete opposite, his lack of sensitivity, and the inability of bringing romantic moments into our marriage has disheartened me about love. One day, I finally decided to tell him my decision, that I wanted a divorce.
"Why?" he asked, shocked. "I am tired, there are no reasons for everything in the world!" I answered. He kept silent the whole night, seems to be in deep thought with a lighted cigarette at all times
My feeling of disappointment only increased, here was a man who can't even express his predicament, what else can I hope from him? And finally he asked me:" What can I do to change your mind?" Somebody said it right, it's hard to change a person's personality, and I guess, I have started losing faith in him.
Looking deep into his eyes I slowly answered : "Here is the question, if you can answer and convince my heart, I will change my mind, Let's say, I want a flower located on the face of a mountain cliff, and we both are sure that picking the flower will cause your death, will you do it for me?" He said :" I will give you your answer tomorrow.... " My hopes just sank by listening to his response.
I woke up the next morning to find him gone, and saw a piece of paper with his scratchy handwriting, underneath a milk glass, on the dining table near the front door, that goes....
My dear, "I would not pick that flower for you, but please allow me to explain the reasons further.." This first line was already breaking my heart. I continued reading. "When you use the computer you always mess up the Software programs, and you cry in front of the screen, I have to save my fingers so that I can help to restore the programs.
You always leave the house keys behind, thus I have to save my legs to rush home to open the door for you. You love traveling but always lose your way in a new city, I have to save my eyes to show you the way.
You always have the cramps whenever your "good friend" approaches every month, I have to save my palms so that I can calm the cramps in your tummy. You like to stay indoors, and I worry that you will be infected by infantile autism. I have to save my mouth to tell you jokes and stories to cure your boredom.
You always stare at the computer, and that will do nothing good for your eyes, I have to save my eyes so that when we grow old, I can help to clip your nails,and help to remove those annoying white hairs. So I can also hold your hand while strolling down the beach, as you enjoy the sunshine and the beautiful sand... and tell you the colour of flowers, just like the color of the glow on your young face...
Thus, my dear, unless I am sure that there is someone who loves you more than I do... I could not pick that flower yet, and die.. " My tears fell on the letter, and blurred the ink of his handwriting. .... and as I continue on reading...
"Now, that you have finished reading my answer, if you are satisfied, please open the front door for I am standing outside bringing your favorite bread and fresh milk...
I rush to pull open the door, and saw his anxious face, clutching tightly with his hands, the milk bottle and loaf of bread...... Now I am very sure that no one will ever love me as much as he does, and I have decided to leave the flower alone...
That's life, and love. When one is surrounded by love, the feeling of excitement fades away, and one tends to ignore the true love that lies in between the peace and dullness. Love shows up in all forms, even very small and cheeky forms, it has never been a model, it could be the most dull and boring form.. . flowers, and romantic moments are only used and appear on the surface of the relationship. Under all this, the pillar of true love stands... and that's our life... Love, not words win arguments...

रात छिप्पिँदै बिस्तारै कालो बन्दै गइरहेको छ। बहिर कुकुर कराएको सुनिन्छ। पर कतै मोटरको मधुरो आवाज पनि आइरहेको छ। ठीक त्यही वेला मैले आफ्नो कोठाको कम्प्युटर अन गरेँ र टेलिफोन लाइन थुतेर इन्टरनेट जोडेँ। शायद यो त्यस्तै राति बाह्र बजेको समय हुनु पर्छ।
म यतिखेर इन्टरनेटमा बस्नुमा यौटा रमाइलो सन्दर्भ छ। पछिल्ला दिनमा मैले रमाइलो च्याट पार्टनर फेला पारेको छु। उसका अभिव्यक्ति मलाई निकै मन पर्छन्। यति चाखलाग्दा हुन्छन् कि म ऊबाट धेरैथोक सिकिरहेको अनुभव गर्छु। उसका कुराहरु जति चाखलाग्दा हुन्छन्, उत्तिकै अचम्मलाग्दा पनि। उसैसँग कुरा गर्न म आज पनि यो मध्यरातसम्म बसेको छु।
यो च्याट पार्टनर किन अचम्मलाग्दो छ भन्ने कुरा मैले बताउनै पर्छ। उसले मेरो ‘एड’ कसरी पायो मैले सोधिनँ। मलाई त्यो त्यति ठूलो चासोको विषय पनि बनेन। तर उसैले मेरो इमेल उसको ‘एमएसएन’ मेसेन्जरमा पहिले एड गरेकै हो। त्यसपछि मात्र मैले उसको आइडिलाई स्वीकारेर ओके गरिदिएको हुँ। किन पनि भने मलाई च्याट पार्टनर बढाउनु थियो मैले ओके गरिदिएँ। त्यसपछि हाम्रो च्याट सामान्य रुपमा शुरु भएको हो।
शुरुकै दिनमा उसले मलाई अचम्म पारेको थियो। मैले उसको नाम सोधेको थिएँ जब ऊ मेरो मेसेन्जर बक्समा अनलाइन देखिएको थियो।
त्यसपछि उसले आफ्नो परिचय दिँदै भनेको थियो-’म टेस्ट्युब बेबी हुँ। माने टेस्ट्युब छोरो हुँ।’
मलाई शंका लाग्यो तत्काल सोधेँ-’तिमी कम्प्युटर ह्याकर त होइनौ?’
‘अहँ होइन होइन , सत्य होइन’ उसले उत्तर दियो-’आत्तिनु पदैन।’
‘सत्य सत्य म टेस्ट्युब बेबी हुँ, तिमीले पत्याएनौ?’ उसले तुरुन्तै लेख्यो।
त्यसपछि हाम्रो सम्बन्ध विस्तारै चौरको दुवोजस्तो गाँजिदै र बढ्दै गएको बयरको पोथ्रो जस्तो झाँगिदै गएको थियो।
इन्टरनेट कनेक्सन भएको एकै छिनमा एमएसएन साइन इन भएको संकेत गर्‍यो। उसले अघिनै साइन इन गरिसकेको रहेछ।
‘
सञ्चै छौ?’, अंग्रेजी वर्णलाई रोमन नेपाली बनाएर उसले पहिले लेख्यो।
‘ठीक छु’ सरल नेपाली कै लवजमा मैले उत्तर दिएँ। यसैगरी हाम्रो च्याट गफ क्रमश बढ्दै गयो।
‘दिनहरु कसरी बित्दैछन्?’-मैले लेखेँ।
‘त्यसरी नै जसरी हिजोका दिनहरु वितेका थिए’ टेस्ट्युब छोराले उत्तर फर्कायो-’अर्को एउटा दुःखदायी दिनको सूर्यलाई जन्माउन एउटा दिनको सूर्यको हत्या गरिरहेको छु। प्रत्येक दिनको हत्या गर्दै म दिन बिताइरहेको छु।’
उसका कुराहरु मलाई दार्शनिक लाग्थे। उत्तर आधुनिक दर्शन बोकेको कुनै व्यक्तिजस्तो लाग्थ्यो उसको व्यवहार। लेखेँ-’तिमीसँग गफ गर्न पाएकोमा म धेरै खुशी छु।’
‘तिमीले किन आफ्नो नाम टेस्ट्युब बेबी राखेको भन्न सक्छौ?’ मैले उसको प्रतिक्रियाको प्रतीक्षा नगरी अर्को प्रश्न तेस्र्याएँ।
‘टेस्ट्युबमा वीर्य र डिम्ब घोलेर जन्माइएको हो मलाई। त्यसैले मलाई जान्नेहरु टेस्ट्युब बेबी भन्छन् मलाई’ उसको बिना हिच्किचाहट जवाफले ऊसँगको मेरो गफ झन् फरासिलो बन्दै गएको थियो।
‘तिमी विज्ञानको प्रगति रहेछौ, तिमीसँग गफ गर्न पाएकोमा म औधी खुशी छु टेस्ट्युब छोरा’ मैले निकै खुशी दर्शाएँ।
तर मेरो अपेक्षा विपरीत उसले उत्तर दियो-’तर विज्ञानको प्रगति भएर जन्मिनु परेकोमा म चाहिँ साह्रै दुःखी छु।’
जन्मिनुमा मान्छेहरु किन दुःखी हुन्छन्? मैले अचम्म मानेँ। र उसलाई पनि मेरो मनमा जे लागेको थियो त्यही कुरा सोधेँ। साथमा केही आश्चर्यका संकेत चिन्हहरु पनि पठाएँ।
‘म आफ्नो जन्मप्रति होइन, त्यसरी जन्मिनु परेको प्रति दुःखी छु’-उसले थप प्रष्ट पार्‍यो।
म केही अचम्मित भएँ। केही जिज्ञासु भएँ। विज्ञानको प्रगतिबाट संसार हेर्न पाएको टेस्ट्युब बेबी किन यसो भन्दैछ मैले बुझ्न सकिनँ। सोधेँ-’किन तिमी यसमा साह्रै दुःखी छौ?’
‘हो’, उसले भन्यो ‘सबैभन्दा दुःख मलाई मेरो बाबु आमा नखुट्टिएकोमा छ।’
उसले आफू गम्भीर भएको केही संकेत चिन्हहरु पनि सँगै पठाएको थियो। म उसलाई केही सोध्न चाहँदै थिएँ । उसले त्यही कुरा लेख्यो-’म आज तिमीलाई मेरो वास्तविक कथा सुनाउँछु, सुन्छौ?’
‘
यदि तिमीलाई गाह्रो पर्दैन भने’-मैले सहानुभूतिसहित लेखेँ।
‘सुन सत्य कुरा बताउन कुनै गाह्रो हुँदैन। जो सत्य कुरा बताउन गाह्रो मान्छन् ती कपटी हुन्। तीसँग इष्र्या र द्वेष बाहेका केही हुँदैन’, उसले भन्यो-’उनीहरु (अहिले म जसको छोरो भएर बसेको छु) ले प्रेम विवाह गरेका थिए। उनीहरु दुवै कलेजका प्रोफेसर हुन्। तर उनीहरुबीच छोराछोरी जन्माउने विषयमा मतान्तर रहेछ। यो प्रमाण मैले अहिले भेटेको छु। त्यसैले टेस्ट्युबमा घोलिएको डिम्ब र वीर्य अर्कै आइमाइको पाठेघरमा गर्भाधान गरेर म जन्मिएँ। अर्कै आइमाइमार्फत मेरो बाबु (जो मलाई छोरो भनिरहेको छ) को पालन पोषणमा आएको हुँ।
अहिले मेरा बाबुसँग उसकी श्रीमती छैन। उसलाई छोडेर गइसकी।’
उसको कुराले मेरो मथिङ्गल चकरायो। मैले केही बुझेजस्तो अनुभव गरेँ। केही नबुझेजस्तो अनभव गरेँ। उसको यौटै अभिव्यक्तिले मेरो मन भावुक भयो। ‘किन तिमी उदास त? तिमीसँग माया गर्ने बाबु त रहेछ नि?’ मैले लेखेँ।
‘म साइनोमा उनीहरुको छोरो हुनु परेकोमा दुःखी छैन’-उसले तुरुन्तै लेख्यो,’ हो उनीहरुबाट सक्दो माया पाएको छु।’
‘अनि अरु के भयो त?’ मैले जिज्ञासा राखेँ।
‘आफ्नो पाठेघरमा (प्राकृतिक) गर्भाधान नगराएर भ्रुणको जन्मन पाउने अधिकार हनन् गर्ने प्रकृति विरोधी आइमाइ (हरु) प्रति म निकै दु:खी छु’, उसले आफ्नो दुखेसो पोख्यो-’यो विखण्डन र प्रकृतिविरोधी काम विज्ञानले गरेको हो र मैले त्यो पत्ता लगाएँ।’
‘कसरी आइमाइ असक्षम पनि त हुन सक्छे’ म थप जिज्ञासु बनेँ।
‘
एकै छिन है’, उसले लेख्यो। मैले उसका अभिव्यक्तिहरु पर्खिएँ। र एकै छिनमा एउटा स्क्यानिङ म्याटरको एटेच फाइल मेरो इमेलमा पठायो।
‘त्यो इमेलम मेरो बाबुलाई छाडेकी प्रोफेसर प्रेमी श्रीमतिले लेखेको चिठी छ । राम्ररी पढ, प्रमाण त्यही हो’, उसले लेख्यो-’त्यो मैले मेरो बाबुको डायरीमा भेटेको थिएँ। स्क्यानिङ गरेर राखेको हुँ र यसलाई मैले एक्काइसोँ शताब्दीका युवतीहरुको भावना हो भन्ने बुझेको छु।’
मैले मेल खोलेँ। श्रीमान प्रोफेसरलाई श्रीमति प्रोफेसरले लेखेको पत्र थियो। निकै बेर पढेँ। पत्र यस्तो थियो-
प्रिय………
आ आफ्न तर्कमा अडिग रहेर हामी असहमत भयौँ। तिमीलाई मभन्दा तिम्रो वीर्य प्रिय लाग्यो। मैले सम्मान गरेको विज्ञानको प्रगतिलाई तिमीले घृणा गर्‍यौ। म मेरो पाठेघरमा गर्भाधान गर्न चाहन्न। तिमी टेस्ट्युब छोराको बाबु बन्न इन्कार गर्छौ। तिमी विज्ञानको प्रगति मुन्तिर आफू नंपुसक नभएको देखाउन चाहन्छौ। म मेरो पाठेघरमा गर्भाधान गर्न सक्षम भएर पनि विज्ञानको प्रगति उपभोग गर्न चाहन्छु। हामी देख्नका लागि श्रीमान् श्रीमति हौँ।तर आफू आफूमा स्वतन्त्र छौँ। त्यसैले म मेरो स्वतन्त्तताको पूर्ण प्रयोग गर्न चाहन्छु। म आधुनिकतामा डुब्न चाहन्छु। तिमी त्यसमा छट्पटाउँछौ।
प्रोफेसर अन्त्यमा,
यो पत्र लेख्दा साँझ परिरहेको छ।पश्चिममा घाम पहेँलो भएर डुब्दैछ। म हामीले प्रेम साटेको विश्वविद्यालयको हरियो चौरमा छु। केही विद्यार्थी हिजो हामीले प्रेम गर्दा अंगालिएजसरी नै यी पोथ्राइला रुखका फेदमा अंगालिएका छन्। म यतिखेर विवाह पूर्व र पछिका तिमीसँग बिताएका हरेक साँझ सम्झिरहेछु। हामीबीच असहमति गम्भीर रुपमा बढेपछि मैले एक्लै बस्ने निर्णय गरेँ र यो पत्र लेखेँ। यसलाई सुरक्षित राख। यही पत्रमार्फत् जानकारी दिन्छु-तिम्रो जन्म दिनको लागि यौटा राम्रो उपहार तयार गर्न लगाएको छु। त्यो टेस्ट्युब बेबी हो। तिमी जन्मिएको ३६ वर्ष पूरा भएको दिन मेरो उपहार टेस्ट्युब छोरो जन्मिएको ३६ हप्ता हुनेछ। र मेरो प्रेमको अन्तिम चिनो तिमीले त्यसैलाई स्वीकार्नु पर्नेछ। मलाई माफ गर, मैले तिम्रो प्रस्ताव स्वीकारेर मेरो पेट अस्वभाविक रुपमा बढेको देखाउन सकिनँ।
तिम्रो
प्रोफेसर श्रीमति
मैले चिठी पढिसकेको जानकारी गराएपछि उसले मेरो दिमागले नसोचेको कुरा गर्‍यो-’अब तिमी आफ्नो वीर्य बेच्न जाँदैनौ?’
हाँसोको संकेत चित्रसहित मैले टेस्ट्युब छोरो नजन्माउने मेसेज सेन्ड गरेँ।
‘तिमीलाई थाहा छ ? अब शहरका क्लिनिकहरुमा दूध वा तेलका ट्याङ्कीजस्ता वीर्यका ट्यांकीहरु राखिनेछन्। मेरो उत्पादन त्यसैको संकेत हो’, टेस्ट्युब छोराले मेरो उत्तर बाहेकको तर्क गर्‍यो -’र शहरका डाक्टरहरु वीर्य वेचेकै पैसामाथि सुत्नेछन्।वीर्य वेच्ने पुरुषहरु शिथिल भएर कालो पत्रे सडकमा आफ्नो मधुरो छाँया हेर्दै लठक् लठक् शिथिल हिँड्नेछन्।’
‘रमाइलो कुरा त अर्को छ केही समय पछि नै मेरा बाबुका श्रीमतीजस्ता आइमाइहरु (युवतीहरु) शहरका क्लिनिकमा योनीको प्लास्टिक सर्जरी गर्न लाम लाग्नेछन्। र डाक्टरलाई उनीहरु भन्नेछन्-’ˆफ्याँकिदेऊ डाक्टर मेरो पाठेघर फ्याँकिदेऊ। मसँधै कुमारी बस्न चाहन्छु।’ क्लिनिकहरुमा पाठेघर झिकेर फ्याँक्ने महिलाहरुको लाम लाग्नेछ। प्रत्येक पक्की र शीशाले बेरिएका घरहरुमा विज्ञानको प्रयोगशाला बन्नेछ। त्यतिखेर अहिले जस्तो टेस्ट्युब बेबी जन्माउन कुनै अर्को महिलाको पाठेघर आवश्यक पर्ने छैन। प्रत्येक शीशाले वेरिएका घरका प्रयोगशालामा च्याँच्याँ गर्दै नानीहरु जन्मनेछन्, पोल्ट्रिफार्ममा चल्ला उत्पादन भएजस्तो। तर नानीहरुको पहिलो रुवाइले त्यतिबेला त्यहा कुनै स्वास्नीमान्छेको मन छुने छैन। तिनीहरु स्तन नझोलिएर टम्म हुनेछन्।’
‘श्रीमती/प्रेमीहरु टेस्ट्युब छोराकेँ बाबु बन्न इन्कार गर्ने पुरुषप्रेमी वा श्रीमान्को छातीको रौँहरु उखेलेर उनीहरु प्लास्टिकको बलबान पुरुष खेज्नेछन्।र, लोग्नेको छेवैमा तृप्त निद्रा सुत्नेछन्।’ यसपटक उसले निकै लामो अभिव्यक्ति लेख्यो। मैले उसका प्रत्येक अभिव्यक्ति ध्यान दिएर पढेँ।
मैले केही सोध्न नपाउँदै उसले फेरि लेख्यो-’हेर अब यहाँ कोही कसैको स्वास्नी हुने छैन। कोही कसैको लोग्ने वा छोरा छोरी पनि हुने छैनन्। (मेरोजस्तो साइनो हुनेछ सबैको) प्रत्येक पुरुषले वीर्य बेचिसकेका हुनेछन्। प्रत्येक आइमाइले डिम्ब बेचिसकेका हुनेछन्। त्यसपछिका सबै केटाकेटी विज्ञानको प्रयोगाशालामा जन्मिने छन्। प्रयोगशालामा जन्मिने ती छोराहरु कुनै दिन टिमिक्क छाती बनाएर हिँड्ने डिम्ब बेच्ने ‘आमाहरु’लाई नै सम्भोगको प्रस्ताब राख्नेछन्।ती छोरीहरु वीर्य वेच्ने पुरुषहरु (चाहे उनीहरुमा तिनकै वीर्य मिसिएको किन नहोस्) लाई प्रेमको प्रस्ताव राख्नेछन् र निर्धक्क संभोगमा लिन हुन चाहनेछन्।र टेस्ट्युब छोराछोरीले भन्ने छन्-’छैन तिमीसँग मेरो कुनै नाता छैन। म तिम्रो प्रेमी हुन सक्छु। तिमी र म लोग्ने स्वास्नी बन्न सक्छौँ। आऊ आजको रात सँगै सुतौँ।’ त्यसपछि मेरो बाबुका श्रीमतिजस्ता आइमाइहरु भावुक बन्दै फर्किएर छोडेका लोग्नेहरुसम्म आउने छन् र विज्ञानलाई प्रेम गरेको विगत सम्झिँदै हिक्हिकाउने छन् बुढो प्रेमीको अंगालोमा जतिबेला बुढा लोग्नेका हड्डीहरु विस्तारै मक्किँदै कमजोर भइसकेका हुनेछन्। हेरिबस तिमी यी सबै सबै देख्ने छौ।’
उसले आफ्ना तर्कहरु लेखिरह्यो। कतिसम्म भने म उसका तर्कहरु पढ्न मात्र भ्याइरहेँ। तर पनि उसलाई सोधेँ-’तिम्रो मतलब विज्ञानसँगको मान्छेहरुको प्रेम सत्यताको अन्तिम मोह हो भन्ने हो ?’
‘तिमीले ठीक भन्यौ। म तिमीलाई यही कुरा लेख्दै थिएँ ‘, उसले एकछिन पनि ढिलो नगरी लेखेको मेसेज मकहाँ आइपुग्यो-’विज्ञानको प्रगतिको नाममा हजारौँ आइन्स्टाइनको मृत्यु त प्रारम्भ भइसकेको छ नि।’
मैले उसको कुरा अलिकति पनि बुझिनँ। सोधेँ-’कसरी? तिमीले के भन्न खोजेको हो खासमा?’
‘ल तिमीले यति सजिलो कुरा पनि बुझ्न सकेनौ?’, उसले यौटा जोकर चित्र पनि मेसेजसँगै पठायो-’कण्डम, निलोकन, डायफ्राम, नरप्लान्ट आदि छ नि, हो मैले यिनै परिवार नियोजनका साधनको कुरा गरेको हुँ जुन वीर्य र डिम्बको मिलनमा खलनायक बनेर देखिएको छ। विज्ञानको ‘गर्भ निरोधक प्रगतिले’ नजन्मँदै जन्मन सक्ने हजारौँ आइन्सटाइन, बुद्ध वा गान्धीहरु मारेको छ। परिवार नियोजनका यी सब अस्थायी साधनलाई भ्रुण हत्याको आरोपमा कारागार पठाउनु पर्छ। यो भ्रुण विनासको विकास विज्ञानले गरेको हो।’
उसले मान्छेहरु आधुनिकताको पाखण्डमा हिँडेको तर्क गर्‍यो। उसले लेख्यो-’विज्ञानले सबैलाई बाँधिसकेको छ। चाहेर नचाहेर मान्छे त्यसको भासमा फस्दैछन्। शुरुमा त्यसले रमाइलो दिइरहेको छ तर मान्छेको समवेदना, हार्दिकता र अनुभुतिहरुमा यसले विस्तारै डढेलो लगाउँदै छ।’
त्यसपछि अकस्मात मेरो कम्प्युटरमा इन्टरनेट डिस्कनेक्ट भयो। हामीबीचको संवादलाई त्यसले टुक्र्याइदियो। विज्ञानको प्रगति कहिलेकाहीँ यस्तै हो भन्ने सोच्दै मैले पुनः कनेक्ट गरी साइन इन गरेँ।तर ऊ अनलाइन थिएन। ऊसँगका कुराहरु मैले सेभ त गरिनँ तर उसले एटेचमा पठाएको श्रीमति प्रोफेसरको चिठी भने अझै मेरो इमेलमा छ।
•
आज पनि म मेरो कम्प्युटरअघि बसेर यो कथा लेखिरहेको छु। आफ्नो एमएसएन साइन इन मै छ। केही मेरा साथीहरु अनलाइनमा छन्। तर ऊ मेरो अनलाइनमा छैन। तै पनि मसँग प्रतीक्षा छ। र उसको सम्झनामा यो यौटा कथा छ।
कथा लेख्दै गर्दा म यतिखेर मेरी प्रेमिका सम्झिरहेछु। जो दिनभर साइबर क्याफेमा छिरेर च्याटमा कुरा गर्दै कुनै च्याट पार्टनरसँग छिल्लिन्छे र हरेक साँझ मसँग अँगालिन आउँछे। र भन्छे-’अनमोल, जन्माउन्न म कुनै सन्तान जन्माउन्न। खेप्न सक्दिन म गर्भको पीडा। र सक्दिनँ लालाबाला खेलाएर दिन बिताउन। त्यसप्रति कुनै मोह छैन मलाई। बस म तिमीलाई प्रेम गर्छु।’
म केही भन्न सक्दिनँ मेरी प्रेमिकालाई। टेस्ट्युब छोरासँगको च्याट गफ मैले कहिल्यै उसलाई सुनाइनँ। शायद उसले त्यसमा सहमति जनाउँदी हो वा नपत्याउँदी हो। टेस्ट्युब छोराले सुनाएको कुरा पनि म मेरो भाषामा सुनाउन सक्दिनँ। कतिसम्म पनि भन्न सक्दिनँ भने-’तिमी नारी हौ। तिमी आमा हुनुपर्छ।एउटी स्वास्नीमान्छेका लागि जिन्दगीको सबैभन्दा सुखद क्षण प्रसव पीडाको क्षण हो।जहाँ पीडाभित्र पनि खुशी हुन्छ। जहाँ पीडाभित्र पनि मीठो आनन्दबोध हुन्छ।’
उसले जितेकी छ मलाई हरेक कुरामा। पत्रपत्रिकामा टेस्ट्युब बेबीको समाचार पढेपछि एक साँझ उसले पनि लाडिँदै भनेकी थिइ-’हामी पनि टेस्ट्युब छोरा जन्माउन है।’ र केही बेर लजाएकी थिई।
मैले केही पनि उत्तर नफर्काएपछि ऊ अझै लाडिएर झन् नजिकिएकी थिइ र भनेकी थिइ-’हुन्छ भन्या?’ -मेरी प्रेमिका जसको छाला साह्रै गोरो थियो। तर चेतना त्यति गोरो हुन सकेको थिएन। यतिखेर शायद आफ्नै गर्भको छोरो खेलाउँदै होली कतै )
तर त्यतिखेर मैले उसको प्रस्तावमा असहमति जनाउँदै ओठको ल्याप्चे उसको गालामा टाँसिदिएर भन्न सकिनँ-’मलाई माफ गर प्रिय, म टेस्ट्युब छोराको बाबु बन्न सक्दिनँ।’
(कर्नेसन, धुवाँ र तिम्रो झझल्को संग्रहबाट)

त्यो दिन हरीतालीका तिजको दिन थियो । म आफुलाई फुस्रतको समय परिक्षा तयारीको निम्ति सदुपयोग गर्न हल्का भएपनि मौका मिलेको थियो । जागिर गर्नुपनि वाध्यता नै भर्खर गाउबाट शहर छिरेको म एउटा साधरण परिवारको व्याक्तिलाइ र कामकोपनि अनुभव हुने भएकोले मलाइ जागिर प्रतिपनि मोह बढेको थियो ।

नेपाल विभिन्न जाती धर्म भाषा कला सस्कृतिले भरीपुर्ण धनी देश हो । नेपालमा बसन्त ऋतुको आगमन सँगै विभिन्न चाडपर्वले आफनो स्थान जगाउदै आएका हुन्छन । हामी आँआङ्गनो रिति स्ास्कृतिलाइ जर्गेना गर्दै आङ्गनो क्षमताले भ्याएसम्म सबै चाडपर्व खुशीसाथ मनाएका नै हुन्छौ । यस्तै एक पछि अर्को गर्दै चाडपर्वहरु आउने क्रममा तिज पनि एक हिन्दु महिलाहरुको लागी विशेष पर्वको रुपमा मनाइन्छ । देशको कुनैपनि कुना होस या देश छोडी प्रदेशीयका महिला दिदिबहिनीहरुले हरीतालीका तिजलाइ आङ्गनो क्षमता र समयले भ्याएसम्म मनाउदै आएका छन् । यो देख्दा लाग्छ आजको यूगमा आएर पनि हाम्रा चेलीहरुले आङ्गनो कला सँस्कृतिलाइ अझै सम्मपनि उचीत सम्मान सहित ग्रहण गरीरहेका छन् ।

हुन सक्छ कतिलाइ आँआङ्गनो वाध्यताले गर्दा कति चाडपर्वहरुले खिन्नपनि बनाएको हुन्छ इच्छा आकाक्षुाहुदा हुदैपनि बिवस भइ आखा चिम्लिएर भएपनि त्यो क्षण गुर्जानै पर्छ । यसको जलन्त उदाहरण हो तिजको दिन एभरेष्ट क्यासीनोमा भइ गरेका घटनाले र्छलÚ्घ बनाउछ भने सोही दिन चितवनमा घटेको बलात्कारी घटनाबाट पनि कयौ नरपिचासपुरुषले नारीलाइ मनेाराजनको रुपमा मात्र प्रयोगमा ल्याइको अरु यस्ता धेरै घटनाहरुपनि छन् । नारी जन्मजात कोमल स्वभावका हून्छन त्यति माथीपनि तिजकै दिनमा आफनो लागी नभइ आङ्गनेा श्रीमानको लाग्ाी अथवा अविबाहीत नारीले योग्य वर मिल्ला कि भन्ने पौराणिक तथ्यलाइ सत्यमानी निरआहार भइ वर्त बसेका हुन्छन । झन त्यस्तो बेलामा उनीहरुलाइ नै क्षणिक मनोराजनको रुपमा लिन खोज्नु यो सरासर अपराध मानीन्छ भने हाम्रो यो हिन्दु समाजमा सहन योग्य हुदैन ।यसले यो देखाउछ की नेपालमा नारी प्रतिको कानुन आजको युग सम्मपनि मुक रहेछ भन्ने कुरा प्रश्ट पार्छ ।

तिजको दिन भएकाले मसँगै पढने अविबाहीत नारी साथीहरुपनि परिक्षालाई सहज बनाउदै भएपनि वर्त बसेका थिए । गाउको घरमा दिदि आउनु भएको थियो होला गाउको रमझम सम्झी म मेरो भाडाको कोठाको र्बातलीमा आइ एक तमासले म मन अमिलो पार्दै टोलाइरहेको थिए एक्कासी मेरा आखा पर अगाडी बढीरहेकी एक अधवैश्य नारीमा पर्यो । नारी जिन्स पाइन्ट र कालो टिस्रट हिल जुत्ता टाउकोमा कालो चस्मा कपाल हल्का रšगाएका हातमा मुबाइलबाट कोसैसँग कुरा गर्दै र एक हातमा अन्दाजी ५÷६ बर्षकी छोरी डोराउदै मेरै घर तिर लम्कीरहनु भएको थियो । हेर्दा हेर्दै उहा सरासर मेरै घरको तल्लो फाल्याटमा छिर्नु भयो ।

तल्तो फल्याटको कुरा गर्नु पर्दा त्यहा एक दम्पत्ति बस्दछन् । उनीहरुको एक ५÷६ बर्षिया छोरा छ । श्रीमान कलेज पढाउनु हून्छ भने श्रीमति प्राइबेट स्ास्थामा कार्यरत हुनुहुन्छ र छोरा नजिकैको बोिडÚ्घमा एल केजीमा पढदै छ । श्रीमति र छोरा दुइदिन पहिला नै माइत गइसक्नु भएको छ । मैले त्यति वास्था नराखी आफनो अध्यायनको कार्य सरुवात गरे । लगभग २० मिनेटपछि को कुरा हो । उहि नानी फुरुर्क हुदै हातमा चिजबल देखाउदै मेरो कोठामा प्रवेश गरीन र भन्दै थिइन अंकल मपनि ए बि सि डी पढछु ल । बाल बच्चा त कसलाइ पो मन र्पदैन होला र मैले उनीको बोलीलाइ सहर्ष स्वकारीदिए र म सँगै लेख्न पढन थाली हसिली सुकीलो मुहार त्यसमा पनि हल्का तोतोबोली मिसीदा ज्यादै माया लाग्दी थिइन ति बालिका ।

मैले उनीलाइ केहि प्रश्न गरे उनी उत्तर दिदै गइन नाम स्कुल उनीको रोजाइ देखि लिएर उनीको परिवारका सदस्य सबैको बारेमा सोधेँ नानीको बाबा अफगानिस्थानमा कार्यरत हुनुहुदोरहेछ अफगानिस्थान इराक भन्ोको सुन्ने वित्तिकै हामी नेपालीलाइ मनमा हल्का भएपनि डरले डेरा जमाउछ । लगभग आधिघण्टा जति भएको थियो होला अचानक मेरो कोठामा स्टाइपलरको पिनले नानीको पैतलाका गोपिन पुगेछ र रुन थाली मलाइ डर महसुस भयो उनी भन्दैथिइ मम्मी सम्म जान्छु अनी मैले बोकेर उनीहरु सामु पुराइदिए र सबै घटना जस्ताको तस्तै भनी दिए त्यति ठुलो घटना नभएको हुनाले त्यति मनन गरेरन म फर्किए आफनै कोठामा । जब म नानीलाइ बोकेर उनीहरुको कोठामा प्रवेश गरेको थिए त्यस्ा बेलाको अवश्थाले निकै चाखलाग्दो सनसनीपुर्ण थियो । दुवैको सामु एक एक गिलासमा हुस्की दुइ तिन प्याक टेबुलमा लडेका बोतल । पेल्टमा नाना थरीका सलाद मासु आदि एक अर्काले गला जोडाउदै खादै थिए ।रÚ्घी चÚ्घी कपाल यसै पसारीएका थिए गालामा चुम्वनले पुछिएका पाउडरका डेाराहरु देखिन्थे लगाइएका कपडापनि आफनो स्थान छोडेर अली खस्कीएका जस्तो देखिन्थ्यो र मेरो ढोकाको ढकढकाइले दुइ तसर्ीत भनु या सम्मालीन खोजेका थिए तर अपसोच नशामा डुबेकाले त्यो भएन
यो अवस्थाले मलाइ सोच्नै पर्ने बनायो फेरी एक पल्ट लावरिस बन्यो मेरो येा मन अनी आफुले आफैलाइ सोध्न थालेँ ।

यसमा कस्को गल्ती छ यि पुरुष एक दूइ दिन श्रीमति घरमा नहुदै मा परस्त्री सँग सम्बन्ध राखिहाल्नु पर्छ तिज नारीहरुको मात्रै हो र नारीहरुले गरेको अघोर तपश्यामा पुरुषलेपनि साथ दिनु पर्छ नी होइन र यिनी त झन शिक्षा बाढने गुरु थिए । गुरु भइ कन पनि यस्तो व्यवाहार के यहि हो त यिनीको गूरुशिक्षा पुरुषहरु आफनो श्रीमति अरु कसैसँग बोले त आँखा लागाउछन् भने भने आफु चाहि किन अरुको श्रीमतिसँग हुक्की तालमा रÚ्घमाच बनाउने त यो कस्तो चरित्र

यिनी महिला महिलाको परिभाषा त मैले माथीका पक्तिहरुमा नै दिइसकेको छु । के यिनी महिला त्यसमा मेल खाने छिन त लाखौ महिलाहरु निरआहार भई आफनो ज्यान नै जिवन र मृत्यूको धारमा राखेर श्रीमान्को आयुको लागी तपस्या गरेका दिनमा यिनीलाइ चाहि त्यहि दिन जुर्यो हुस्की कुखुराको सपेटा ताल्न र आफनो श्रीमान नभएको बेला परपुरुषसँग व्याकुल यौन प्यास मेटाउन । परदेशीयको श्रीमानलेपनि बम गोला बारुत सँगै आत्मासाथ गरेरै भएपनि आफनो परीवारकॊ लागी केहि त सोचेकै होलान । यिनकोपनि माइतीहरु ब्ााटो कुरेका थिए होलान तिज तिहारमा चेली बेटीको पाइला नपर्दा माइतीघर नै सून्य हुन्छ सानी नानी नया पोशाकमा सजिएर मामलीको आगनीमा उर्फिन्थीन् होली बिबाह पुर्वका साथीहरुले बेदना र खुशी पोख्ने साथीको पर्खाइमा होलान । यि सबै सपना बनाएकी दिएकी छिन यि नारीले ।
मलाइ लाग्यो गल्ती त यसले गर्यो जसले कसैको इच्छालाइ नबुझी पैसाको लोभमा सबै सन्तान छोडेर पराइ भुमिमा पसीना बगाइरहेको छ । जब आङ्गनो भन्नु नै कोहि नभएपछि पैसाको के अर्थ हुन्छ र । कसैको छोरीलाइ दुइ पैसाको सिन्दुरले सजाइदिएर श्रीमति भन्न मात्र त्यस्तो नामर्दाले किन कसैको चेलीको स्वतन्त्रमा भाजो हाल्नु । श्रीमति बनाइ सकेपछि उसको हरेक इच्छाहरु पुरा गर्न सक्नुपर्छ । आधुनिक जमनाका नारीहरुलाइ र्पैसाले मात्र खुशीदिन सक्छु भन्ने कुरा कथीत मात्र हुन्छ । के आङ्गनै देशमा बसेका दाजुभाइले जहान परिवारलाइ पलेका छैन र बिदेशमा दिनरात एक तमासले पसिना बगाएर मातृभुमि फर्किदा एक दिन त समाजलेपनि विचरा धन्न फर्किएछ भनेर खुशि मनाउलान त्यैपनि तिम्रो पसिनाको केहि हिँसा पायो भनी यानकी उसले एक खिल्ली चुरोट एक गिलास पदार्थ वा वालबच्चाले एक मिठाइ नत्र त्यहिपनि तिमीलाइ बिचरा भन्ने कोहि हुदैन किनकी तिमीले हरेकको इच्छा आकाक्षुालाइ कुल्चेर आफु जन्मेको भुमिलाइ दुइ पैसाको लोभमा लात हानेर परदेशीएका छौ । तिमीले कहिलै महसुस गर्यौ तिम्रो अनुस्पस्थितिमा कयौ दिन यि वनका न्याउनी चरी रोए होलान डाडा पाखा छहराले तिमीलाइ कत्ति बोलाइरहेहोलान बर्खा लाग्दा मेलापातमा कति साथीहरुले तिम्रो सम्झनामा मन अमिलो बनाउदै कार्य गरहोलान आफनो कोखको घाउ पराइ हुदा कुन आमालाइ सन्तोष हुन्छ वर्षै्रपिच्छे लाग्ने मेलामा तिम्रो सुरीलेा स्वरमा जुन्गीन्थे होलान ति भाका यसपालीको मेलामा पक्कै गुन्जएनन् । तिम्रो अनुउपस्थितिमा कति खाल्लो हुदो हो चाडपर्व पनि । केहि गर्लाकी भनेर दश दश महिनासम्म गर्वमा बोकेर यो धर्तिमा जन्माइन यहि धर्तीमा जन्मी यहा कै माटो सँगै मेलमिलापमा हुर्कीयौ बढायैा दुइ चार अक्षर के चिन्न सकेका थियौ हात लाग्ने भएपछि चटक्कै माया मारेर यहि धर्ती बोध हुने बेलामा आफनो बल अनी जवानी पराइलाइ दाइजो दिएर तिमी रित्तो फर्कि आउछौ धर्ति माताले तिमीलाइ जन्माएर के पाइन त बुढा मातापिताले तिम्रो पसिनाबाट कमाएका केहि पैसा देखेपनि सन्तोष भने पक्कै लिन सकेका छैनन् तिमीले जिवनभर साथ दिउला जुनी जुनी भर जुनतारा भइ सँगै जिवन बिताउला भनी यग्ज्ञाको धुवा लगाएर सिउदोकमा सौभाग्य छर्कि दिएकी तिम्रो जिन्दगी तिम्रो अभावमा वाध्य भएर परपुरुषसँग सम्वन्ध राख्नपनि पछि परेकी छैनन् । अव भन तिमीले के पायौ र के दिन सक्छौ तिमीसँग के नै बाकी छ र दिनको लागी पनि ।

हुन त कुनैपनि व्याक्ति आफनो घर परिवार समाज आफनो जन्मभुमि त्यागेर अन्य देशमा रहरले जान चाहादैन विशेष गरी खाडी मुलुक सबैलाइ आ आफनो वाध्यताले र सानो सपना बुनेर प्रदेशियका हुन्छन नजिकको तिर्थ हेला भने झै जन्मभुमिमा हुदा त्यति ख्याल नर्गनेहरु आफुले वाध्य भएर परदेशीनु पर्दा बल्ल जन्मभुमिको महत्वको बुझेका हुन्छन । प्रदेशमा जतिपनि गगनचुमी भवन प्राकृतिकलाइ पछि पार्नभनी बनाइएका जतिपनि बनाओटि साधनहरु भन्दा आफनै देशको गगनचुमी ढपक्क हिउले ढाकेका सेता हिमालहरु काखैमा रात्ाम्मै फुलेका लाली गुरुसले भरिपुर्ण पाखा पखेराहरु नागबेली झै बगेका हिमश्रृखला खोलानालाहरु स्वर्गभन्दापनि प्यारो लाग्छ अर्ध नग्न भइ नाना धरीले िसÚ्घारीएका चकलेटि पोशाक भन्दा गुन्यूचोली ले सजिएकी आफनै चेलीबेटि सँग आत्मासाथ हुन्छ पियानो र हारमोनियमजस्ता आधुनीक बाजा भन्दा रोधीका बजेका मादल वनपाखामा गुन्जीने वासुरीको धु्न नै ह्दयस्पसर्ि हुन्छन । पुर्खाले जोगाइ राखेको एक जन्मजात स्वतन्त्र मुलक कला सँस्कृतिले भरिपुर्णा प्रकृतिक छटाहरुले गर्दा नै आफु नेपाली भएकोमा गर्व गर्ने ठाउ बनेको छ । अरुको खटनमा बसेर काम गर्नुपर्दा कलिकति फुस्रत भए कि त घरपरिवार गाउ समाज प्यारो मातृभुमिसँग गुनासो पोख्ोर अनायसै आशुका ढिका खसाली र पछिको पैसाले किन्ने उज्वल भविष्यको कल्पनामा डुव्दा डुब्दै फेरी कुनै सन्देशले कामप्रति जागारुक बनाइदिन्छ । मनको लड्डु ध्यूसँगै खादै निर्जल मरुभुमिमा अफिसको कुर्चीमा बसेर कम्पुटर चलाउने होस या सडकमा गैटिबेल्चा खेलाउने साथी होस या कुनै चौकिदारी गर्ने चौकीदार किन नहोस सबै परदेशीको व्याथा कथा एउटै हुन्छ ।

समय निरन्तर बगीरहन्छ आफनो पराइ नभनी आफै गतिमा एक तमासले अगी बढिरहेको हुन्छ । हामी मानव भइकन समयलाइ आफनो नियन्त्रणमा लिइ सँगै पाइला बढाउन सकियो भने अवश्य एक दिन लक्ष्यमा पुग्न सकिन्छ । परदेशियका कर्मठ हातहरु बिदेश मरुभुमिमा जोत्नु भन्दा आफनै मातृभुमिमा कुटो कोदालोसँगै लडेर आफनो पसिनाले मातृभुमिलाइ भिजाएर सुन फलाउन सकिन्छ । सुन्दर हरावरा प्रकृतिक छटासँगै आत्मासाथ गरेरपनि आफनो नाम उच्च राख्न सकिन्छ । नेपाली मातृभुमिमा जन्मेर पनि कतिले आफनो नाम सर्वच्वमा लेखाउन सफल भएका नै छन् । त्यसैले रुपयालाइ सर्वस्व ठानेर परदेशीने मित्रहरु आफनो भविष्यलाइ पनि सोच्नुस परदेशी भुमिमा सधै दाशी भएतापनि अधिपत्य भने जमाउन सकिदैन । अधिपत्य त्यहा हुन्छ जहा आफनो पहिचान हुन्छ । विदेशमा पनि पैसाको वोट हुदैन पसिना त वगाउनैपर्छ ति कर्मठ हातहरु आफनै जन्मभुमिको माटो मिलाउनुस । कसैको करकापमा दबेर काम गर्नु भन्दा छाति फुलाएर आफै देशको चटटान फोनुस्र आफनै प्यारी अनी आफनै कला सँस्कृति आफन्त गाउ समाज वन पाखासँगै मितेरी लगाएर जिउन सिक्नुस यहि नै स्वर्गको अनुभुति मिल्छ ।

सिन्दुर र पोते किन्नमा सस्तो छ तर त्यसको मह्त्वमा धेरै अन्तर छ । नारीहरु त्यहि एक चिम्टी सिन्दुरले सिउदेा रÚ्घगाउन नपाएर बुढि कन्या नै बसेका छन् । कयौ नारीले सिन्दुरको रक्षा गर्न खोज्दा आफनो ज्यान नै गुमाएका छन । त्यहि सिन्दुर र पोते बिना पतिव्रत नारीहरु जिन्दगीभर उजाडिनपनि वाध्य भएका छन ् भने आफनो सौभाग्यमा सजिएर बस्ता तिनै नारी कुनै अप्सरा भन्दा कमीको महसुस हुदैन पुरुषको लाग्ाी । र पनि कत्ति नालायक पुरुषले त्यहि सिन्दुर र पोतेलाइ हतियार बनाएर श्वार्थपनि लुटन पछि परेका छैनन् । सँसारलाइ निरन्तरता दिनका लागी सन्तति पैदा गर्ने भाडो क्षणिक मनोराजन र दुइ चार पचासको लेाभमा दिन डाहाडै लम्पसारीने जवानीको फुलहरु एक चोटि पछाडी र्फकेर हेर आफनो जवानीलाइ मात्र सम्झेर यहि जवानीले सधै लम्पसार पारीरहन साथ देला त क्षणिक मनोराजनकोलागी दुरुपयोग गर्ने वैश्य नारीहरुले गर्दा नै कर्मठ नारीहरुको समेत आवाज पूरुष प्रदान देशले दवाएर राखेको छ नरपिचास पुरुषहरु यस्तै नारीको कमजोरीको फाइदा उठाइ दिन डाहाडै नाšगै नचाउन सफल भएका छन् ।

त्यसैले मिठो फलको आशा गर्नेले कर्मपनि त्यत्तिकै गर्नुपर्छ । दुनिया स्वार्थी छ केाहि कसैको लागी केहि गर्ने छैनन ् र गरेर साध्यपनि हुदैन आफनो स्थान आफैले बनाउनुपर्छ । अरुको मुख ताक्ने बानीले गर्दा हामी हाम्रो समाज हाम्रो देश धेरैपछाडी धकेलीसकेको छ आकाशमा चन्द्र सुर्य पहुचमा नेपाली रगतले भ्याएसम्म सबैले आ आफनो स्थानबाट सक्दो सहयोग र साहेता गरियो भने कुनैपनि नेपाली आमाको सन्ततीले पराइ भुमिमा पसिना र रगत बगाउनु पर्दैन नेपाली चेलिले बन्द कोठीमा या कुनैपनि वाश्यालयमा नग्न नाच देखाइ जिवकोपार्जन गरी जिवन बिताउन वाध्य हुने छैनन र नेपालले सगरमाथा झै गर्वले उठेको शिर झुकाउनु पर्ने अवश्था आउदैन कि जय नेपाल जय भुमि प्यारो नेपाल ।

मेरो मुबाइलको घण्टीले मलाइ जस्कायो नम्बर हेरेको उही दाजु भन्दै हुनुहुन्थ्यो सुमन भाइ म बाइक र्दुघटनामा परेँ हतार हतार वि एण्ड वि हस्पीटल पुगेँ दुइ जनाको अवस्था निकै चिन्ताजनक देखियेा भने सानी नानीले सँसार छोडी सकेकी रहेछिन । त्यही रमीता हेर्न सबैको घुइचो देखिन्थ्यो ।