"SuMaN SuDhA"

गाँठवाला मर्द खोज्दै कोमल
कहिले गज्जबको तन्नेरीले गाजले नानी भनेर जिस्क्याउँदा लाजैले भुतुक्कै भएको बताउने त कहिले पोइला जान पाऊँ भन्दै प्रेमी खोज्ने गरेकी गायिका कोमल वली अब भने मनमा आँट अनि गोजीमा गाँठ भएको मर्दको खोजीमा छिन् । शनिबार राजधानीको नारायणस्थानमा यही गीतमा कम्मर मर्काइ-मर्काई नाच्दै थिइन् कोमल । गाइरहेकी थिइन्,
कसलाई के भनूँ र खोइ
मनमा आँट भाको
गोजीमा गाँठ भाको
यत्तिको मर्द भेट्टिन कोही
अझैसम्म पनि उनले चाहेजस्तो मर्द भेट्टिको छैन रे ! 'त्यही भएर बिहे नगरेकी नि' टन्टलापुर घाममा विवाहित महिलाको झैँ रातो साडी र गहनाले झकिझकाउ भई आफ्नो गीतको म्युजिक भिडियोको सट दिइरहेकी कोमलले भनिन्, 'यसपालि दिदी-बहिनीलाई कम्मर भाँची-भाँची नचाउने सुरुमा छु । गीत पनि सुन्नेबित्तिकै नाचूँ-नाचूँ लाग्नेखालको छ ।' नजिकिँदै गएको हिन्दुनारीको महान् पर्व तीजलाई लक्षित गरी गायिका कोमलले बजारमा ल्याउन लागेको एल्मब भेटिएन यत्तिको मर्द कोही को एउटा गीतको भिडियोको छायांकन भइरहेको थियो त्यहाँ । वरपर दर्जन युवतीलाई साथ लिएर आफू बीचमा नाच्दै थिइन् उनी । कोमलको उक्त गीतको संकलक प्रेम बराल रहेका छन् भने लय निकालेका हुन् मिबम क्षेत्रीले ।
गायिका कोमलले पोइला जान पाऊँ गीत बजारमा ल्याएपछि उनलाई 'काउन्टर' दिँदै उनै गायक मिबमले 'मैले ल्याउन पाऊँ' नामक एल्बम बजारमा ल्याएका थिए, जसले गर्दा गायिका कोमल र गायक मिबमबीच विवाद उत्पन्न भएको थियो । तर, शनिबार कोमल र मिबम एउटै भिडियोमा सँगै अभिनयरत थिए । खास कुरा के हो ? 'पहिला जे भो-भो । एउटै कुरालाई मनमा लिएर बसिरहनु ठीक होइन । त्यसैले अहिले सँगै काम गरिरहेका छौँ,' कोमलले भनिन्, 'कला व्यवसायी हौँ हामी । मिसअन्डरस्ट्यान्डिङ क्लियर भइसकेको छ ।' भिडियो सुटिङमा गायक मिबम गायिका कोमलले खोजेझैँ 'गोजीमा गाँठ भएको' मर्दको भूमिकामा देखिँदै छन् । श्रोता र दर्शकलाई नौलो स्वाद दिनका लागि नयाँ एल्बम ल्याउन लागेको कोमलले बताइन् ।

7 Ways to Be Happier at Work
1. Smile.
Turns out, smiling is directly linked to happiness. It may have started as a correlation but, over time, the brain linked the two. Don't believe me? Try this: smile (a nice big smile) and attempt to think of something negative. Either you will stop smiling or you won't be able to hold the negative thought.2. Stop worrying.
Worrying happens to be one of humanity's best traits. It is the underlying emotion behind foresight, planning, and forecasting. We worry because some future event is uncertain and that feeling is a cue for us to start thinking about how to address it. The problem is, we worry too much about things that are out of our control (like the economy, stupid). The US has one of the highest rates for mental disease and yes, worry is among the leading indicators. While it's true that there are plenty of things to worry about these days, take a deep breath, America, and stop sweating the small stuff.
3. Take a break. The US is one of the most overworked industrialized nations. But this is counterproductive for a nation of "knowledge workers." Overworking people to exhaustion is a horrible way to extract knowledge from people. Taking a break provides an opportunity to reflect and often it is during such times when the best ideas, our deepest insights, emerge. I insist on taking lunches out of the office; I insist that my colleagues do the same. Call it a siesta, naptime, or a mini-vacation. It works for many of the happier nations too.
4. Do things differently.
Part of the problem at work for many people is boredom. We are stuck in a rut where we come in and do the same thing over and over and over again. Get your enthusiasm back by doing things differently. Make every effort to learn, to grow, and to challenge yourself. Take on more responsibility or attempt something you never thought you were capable of doing. Even if your responsibilities don't allow for much flexibility, try a different approach to your existing responsibilities.

5. Stop managing and start leading. If you're in management, you need to find ways to motivate and stimulate your employees. How? Stretch their minds. Empower your team by giving them more responsibility, more decision-making power, more autonomy. Equally important: be inclusive. Explain what is happening in the company as a whole and give your employees a broader perspective on how their jobs influence the overall business.
6. Delegate.
One of the most destructive and counterproductive byproducts of the downsizing era is fear many managers are scared to let go of control for fear that doing so will make them obsolete. I have news for you: if you feel that way, you already are obsolete. Being controlling is bad for business, not to mention bad for your physical and mental health. The best leaders always look for people better, smarter, and more capable than themselves.
7. Have fun.
Here is some tough advice: If you don't like what you are doing, stop doing it. Life is too short to not have fun. I love what I do and when I stop loving it, I do something else. Even in this economy, you will be in high demand if you are good at what you do and can do it with a smile on your face

Guinness world record

A 17yrs 8month old Nepali boy, Khagendra Thapa Magar, who is only 50 centimetres (20 inches) tall, has been put forward for a Guinness world record as the world’s smallest person. Similarly, Jyoti Amge, teenager from India who stands at 58 cm (23 inches) tall has been put forward for the Guinness world record as the smallest girl in the world.

Dear Reader I have no more information about the khagendra Thapa Magar. I have more information about the Indian lady jyoti but I will not publish here only girl. I want to write both of them in similar page so I was trying to search more information about Khagendra Thapa Mager who is from Nepal. If you have contact me in my gmail account sumanbagale@gmail.com

Whats the different you found here lets discuss on leave message box.

पहिले ग्यास्ट्रिक अहिले लव्यास्टिक
मोदनाथ अधिकारी
रोगका प्रकार नै धेरै । अझ एउटै रोगको लक्षण त कति कति । नेपालीको साझा रोग रे ग्यास्ट्रिक । यो साझा रोग किन भनेको भने साझा यातायातजस्तै कहिले चल्ने कहिले बन्द हुने भएर होला । यो एउटा अनुमान हो मेरो । ठ्याक्कै भन्न त न मसँग डक्टरको डिग्री छ न साधारण एएन्एम् नै । न धामीको ड्याङ्ग्रो छ न वैद्यको बुटी नै । साझा रोगको कुरा गर्दा ग्यास्ट्रिकसँग अर्को एउटा साझा रोगको पनि उदय भएको पाएँ मैले त्यो हो लव्यास्टिक । यो रोगको लक्षण पत्ता लगाउन सामान्यदेखि मान्यसम्मलाई गाह्रो छैन । क्या सजिलो यसको लक्षण पत्ता लगाउन । न नाडीको पल्स छाम्नु पर्ने न अरु क्यै । यो मनको कुरा त्यो मनले बुझे त्यै हो लभ । त्यस्तै रोगलाई नाम दिएको छु मैले लव्यास्टिक । यो रोग पत्ता लगाउन छुनै नपर्ने यो रोग लागेपछि चाहिँ छुनै पर्ने टाँस्सिनै पर्ने जोडिनै पर्ने … के के हो के के । थाहा नभएको कस्लाई चाहिँ होला र ! ग्यास्ट्रिक नेपालीको साझा रोग होला तर लव्यास्ट्रिक समग्र मावन जीवजन्तु किटपतङकै साझा रोग हो । यो रोग लाग्नु मुख्य कुरा होइन यसले कसलाई कति सतायो कसले कतिलाई कति ततायो भन्ने कुरा मुख्य हो । मैले टेकेको परिवेश र मैले नियालेको पर्यावरण को कुरा गर्दा यो रोगको नाम मैले अर्को पनि पाएँ । त्यो हो लबेरिया । विपरित लिङ्गीप्रति हुरुक्कै हुने यसको प्रमुख लक्षण रे । त्यति मात्र हो र एउटासँग लब गरेर नपुग्ने रे । भेटे जतिसँग शारीरिक सम्बन्ध गर्दा पनि सन्तुष्ट हुँदैनन् रे यस्ताहरु त । यसका पनि जाति र प्रजाति फरक हुँदा रहेछन् । एक प्रकारका हुँदा रहेछन् समलिङ्गीहरु कोही होमोहरु । यसलाई चाहिँ होमोफोविया भएको भन्दा गल्ती होला । होमोफेावियाको कुरा गर्दा नोमोफोवियाको याद आयो झ्वाट्ट मनमा । नमोफोविया मोवाइलधारीहरुको रोग हो । यी मोवाइलधारीहरुको के कुरा गर्नु । यिनै हुन्छन् सबैभन्दा बढी लव्यास्टिकग्रस्त । यिनीहरु टेलिफोनको टावरमै आँगालिन् । एसएमएसबाट चुम्बन गर्छन् । धड्कनको गति छाम्छन् स्व्ासको बेग मापन गर्छन् अनि बाँकी भेटमा गर्छन् । शरीरमा लुगा टम्म नभएकादेखि ओठमा जुँगा झ्याम्म नभएका सम्म पेटीकोट लाउनेदेखि कोट लगाउनेसम्म सबैको उही ताल उही रोगका रोगी । अरुलाई लव्यास्टिक रोगलाग्दा के हुन्छ थाहा भएन मलाई लव्यास्टिक लाग्दा के भयो बताउन सक्दिन । पेटमा ग्यास्ट्रिक हुँदा पेट दुख्नु त ठीकै हो पाखुराको नसामा पनि दुख्छ रे भन्दा पो अचम्म । डक्टरले भनेपछि मान्नै पर् यो । त्यस्तै छ यो लव्यास्टिकको लक्षण पनि । माया मनमा हुन्छ रे । मन कहाँ हुन्छ थाहा छैन । मन दुख्छ रे । कहाँ दुख्छ थाहा छैन यो अचम्मको रोग रहेछ । बुझ्नेलाई श्रीखण्ड नबुझ्नेलाई खुर्पाको बीँड भनेझैं भएको छ यो रोगको कुरा । जुगाँ नपलाएकादेखि जुँगा फुलेकासम्मलाई यो रोगले सताउनु नराम्रो कुरा होइन नै । दाँत नउम्रेकादेखि दाँत झरेकासम्म यसका शिकार भएका छन् ए गाँठे ! यसको लीला र महिमाको गान गर्न सक्ने गायक यो धर्तीमा अझै जन्मेको छैन होला । त्यसैले त घरमा जहान सुत्केरी हुँदा पनि वनमा लीला गर्थे रे हाम्रा अग्रपुस्ता । धाइ राखेकी सालीको ताली बजाएर प्रेमको डालीमा पार्न सफल हुन्थे रे अनि सालीहरु पनि के कम दिदीको आँखामा दिउँसै सपना भरेर दिउँसै रात पार्थे रे । यही होइन लव्यास्टिक । जमानाका थोत्रा मोत्रा कुरा मात्रै किन । कुरा गरौं लव्यास्टिकको ताजा जनमतको । श्रीमतीको खाट चिसो पारेर गॆस्ट हाउसका खाट ताउने श्रीमतीको मन चिसो पारेर नगर वधुको आङ तताउने पुरुषहरु पनि लव्यास्टिकग्रस्त रोगी होइनन् र ! श्रीमतीहरुका पनि के कुरा । मुग्लान पसेका लोग्नेका आँखामा छारो हालेर परपुरुष गमन गर्ने त परको कुरा अफिस गएको बेला दिउँसै रात पार्ने कुरा पनि लव्यास्टिक होइन र ! सबैभन्दा अचम्म त छापामा पो सुन्न पाइन्छ । ६० वर्षका बूढाले नौ वर्षकी बालिकामाथि हातपात गरे रे पि्र_िन्सपलले आफ्नै विद्याीर्थसँग सम्बन्ध गाँसिन् रे … यस्ता कुरा का अगाडि स्कुले विद्यार्थी जंगलमा पकि्रएका स्कुल पढ्दै गर्दा गर्भवती भएका कलेज हातामै लीला मच्चाएका … त चानचुने कुरा भइहाल्यो नि । यी भन्नै नहुने नभनी पनि सुखै नपाइने कुराहरु लव्यास्टिक रोगका लक्षण हुन् । के कुरा गर्नु हजुर तपाइँसँग मनको गाँठो नफुकाए कोसँग फुकाउनु । केही समयअगाडि ग्याटि्रककले सतायो अहिले लव्यास्टिकले । कोही छ भने सम्पर्क गर्नुहोला मसँग । त्यै सम्पर्क क्या । बुझ्नुभो । माफ गर्नुहोला । होमोहरुका लागि यो रुट सधैं व्यस्त रहने छ ।

विदेश भ्रमणमा साढे ६ करोड
नयाँ पत्रिकाकाठमाडौं, ३० वैशाख
विदेश भ्रमणमा साढे ६ करोड खगेन्द्र पन्त/नयाँ पत्रिकाकाठमाडौं, ३० वैशाख प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल र उनको नेतृत्वमा रहेको सरकारका मन्त्रीहरूले विदेश भ्रमणमा मात्रै झन्डै साढे ६ करोड रुपैयाँ सरकारी ढुकुटीबाट सकेका छन् । प्रधानमन्त्री र मन्त्रीहरूले आफ्नो कार्यालयबाट चलाएको र अर्थ मन्त्रालयबाट निकासा नभएको करोडौंकोहिसाब बेग्लै छ । अर्थ मन्त्रालयले मन्त्रीहरूको विदेश भ्रमणमा लागेको खर्चबापत अहिलेसम्म ६ करोड ३८ लाख ४० हजार ६ सय ६१ रुपैयाँ निकासा गरिसकेको छ । धेरै मन्त्रालयले यस्तो रकम अर्थसित अझै माग नगरेका कारण मन्त्रीहरूको वास्तविक विदेश भ्रमणको खर्चको विवरण अर्थसँग पनि छैन । प्रधानमन्त्री र मन्त्रीहरूको विदेश भ्रमणमा सरकारले चालू आर्थिक वर्षका लागि छुट्याएको करिब पाँच करोड रुपैयाँ माओवादी नेतृत्वको सरकारका मन्त्रीहरूले ६ महिना नपुग्दै सकाएका हुन् । विनियोजित शीर्षकको बजेट सकिएपछि अर्थले मन्त्रीहरूको विदेश भ्रमणका लागि थप रकम छुट्याएको थियो । विदेश भ्रमणमा धेरै खर्च गर्नेमा प्रधानमन्त्री प्रचण्ड नै अगाडि छन् । पाँचपटक विदेश भ्रमण गर्दा प्रधानमन्त्रीले तीन करोड ९३ लाख ४८ हजार तीन सय ९३ रुपैयाँ सकेका छन् । प्रधानमन्त्री भएलगत्तै उनले चीन भ्रमणमा ४६ लाख ६७ हजार दुई सय ८० रुपैयाँ खर्च गरेका थिए । ओलम्पिकको समापनमा भाग लिन प्रचण्ड चीन गएका थिए । राष्ट्र संघको ६३औं महासभामा भाग लिन अमेरिका जाँदा र भारत भ्रमणमा जाँदा प्रधानमन्त्री र उनको टोलीले दुई करोड १४ लाख ५६ हजार दुई सय ६२ खर्च गरेको थियो । प्रधानमन्त्री प्रचण्ड भारतमै भएको विमस्टेक सम्मेलनमा भाग लिँदा ३० लाख चार हजार पाँच सय ४० रुपैयाँ खर्च भएको छ । पछिल्लोपटक प्रधानमन्त्री प्रचण्डले गरेको नर्वे र फिनल्यान्डको भ्रमणमा पनि सरकारी ढुकुटीबाट करोडभन्दा बढी सकिएको छ । अर्थ मन्त्रालयको तथ्यांकअनुसार नर्वे र फिनल्यान्डको भ्रमणमा प्रधानमन्त्री र उनको टोलीका लागि एक करोड दुई लाख २० हजार तीन सय १५ रुपैयाँ खर्च भएको छ ।प्रधानमन्त्री प्रचण्डपछि विदेश भ्रमणमा धेरै खर्च गर्नेमा परराष्ट्रमन्त्री उपेन्द्र यादव छन् । दुईपटकको विदेश भ्रमणमा मात्रै उनले एक करोड २२ लाख ६७ हजार सात सय ४३ रुपैयाँ सकेका छन् । मन्त्री यादव धेरै विदेश भ्रमण गर्ने मन्त्रीमा पर्छन् । तर, अर्थ मन्त्रालयबाट अहिलेसम्म उनले गरेका दुई भ्रमणको खर्च मात्रै निकासा भएको छ । मन्त्री यादव अमेरिकामा भएको संयुक्त राष्ट्र संघको ६३औँ महाधिवेशनमा भाग लिन जाँदा भएको एक करोड दुई लाख ७७ हजार पाँच सय १८ र भारतको दिल्ली र मुम्बई भ्रमणमा भएको १९ लाख ९० हजार दुई सय २५ रुपैयाँ खर्च अर्थ मन्त्रालयले परराष्ट्र मन्त्रालयलाई निकासा गरिसकेको छ । उनी क्युवा, जर्मनी, चीन, स्विजरल्यान्ड, नर्वे, श्रीलंका जाँदाको खर्च परराष्ट्रले अर्थसित अझै मागेको छैन । 'अन्त जाँदा भएको खर्च अझै माग भएको छैन, आउला नि बिस्तारै,' अर्थ मन्त्रालयका एक सहसचिवले भने ।
कृषिमन्त्री जेपी गुप्ताको विदेश भ्रमणमा भएको खर्चबापत अर्थ मन्त्रालयबाट अहिलेसम्म २२ लाख ६७ हजार चार सय १५ रुपैयाँ निकासा भइसकेको छ । मन्त्री गुप्ताले जर्मनी, इटली, भारत, थाइल्यान्ड भ्रमण गर्दा भएको खर्च कृषि मन्त्रालयले अर्थसित मागेको थियो । अर्थ मन्त्रालयका अनुसार मन्त्री गुप्ता जर्मनी जाँदा ६ लाख २४ हजार, इटली र भारत जाँदा नौ लाख १७ हजार ६ सय आठ, थाइल्यान्ड जाँदा दुई लाख २३ हजार आठ सय ९२ सम्बन्धित मन्त्रालयमा निकासा भइसकेको छ ।

त्यस्तै, वातावरण, विज्ञान तथा प्रविधिमन्त्री गणेश साहको विदेश भ्रमणमा १९ लाख २८ हजार २७ रुपैयाँ खर्च भएको छ । अर्थ मन्त्रालयबाट निकासा भएको रकमको विवरणअनुसार मन्त्री साहको इटली भ्रमणमा ५८ हजार एक सय १२, दक्षिण कोरिया र पोल्यान्ड जाँदा ४५ हजार नौ सय ९०, इन्डोनेसियाको बाली जाँदा तीन लाख ३० हजार ६ सय ७४, बोन, बैंकक र नैरोवी जाँदा सात लाख १८ हजार ९५, जर्मनीको वर्लिन जाँदा तीन लाख ६० हजार पाँच सय ९५ र पोल्यान्ड भ्रमणमा जाँदा चार लाख १४ हजार पाँच सय ६१ रुपैयाँ खर्च भएको छ ।जलस्रोतमन्त्री विष्णुप्रसाद पौडेलको विदेश भ्रमणको खर्चबापत अहिलेसम्म अर्थ मन्त्रालयबाट १७ लाख ८० हजार एक सय ९७ रुपैयाँ सम्बन्धित मन्त्रालयमा निकासा भएको छ । जलस्रोत मन्त्रालयले माग गरेअनुसार मन्त्री पौडेलले टर्की र दुईपटक श्रीलंका भ्रमण गर्दाको खर्च रकम अर्थले निकासा गरेको हो ।त्यस्तै, वाणिज्य तथा आपूर्तिमन्त्री राजेन्द्र महतोको विदेश भ्रमणको खर्चबापत अर्थले नौ लाख १० हजार ९० रुपैयाँ निकासा गरेको छ । उनको अमेरिका र भारत भ्रमणमा लागेको आठ लाख ३७ हजार दुई सय ३७ र कम्बोडिया जाँदाको ७२ हजार आठ सय ६३ रुपैयाँ निकासा गरिएको अर्थ मन्त्रालयले जनाएको छ । अर्थ मन्त्रालयले निकासा गरेको रकमको विवरणअनुसार कानुन, न्याय तथा संविधानसभामन्त्री देव गुरुङको विदेश भ्रमणमा पाँच लाख ७० हजार तीन सय १७ रुपैयाँ खर्च भएको छ । मन्त्री गुरुङले श्रीलंका र भारत भ्रमण गर्दाको खर्च मात्रै कानुन मन्त्रालयले अर्थसित माग गरेको छ । रक्षामन्त्री रामबहादुर थापा र अर्थमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराईले विदेश भ्रमण गर्दाको क्रमशः चार लाख १७ हजार ६ सय ७० र सात लाख ९६ हजार चार सय ८० रुपैयाँ अर्थ मन्त्रालयले निकासा गरेको छ । मन्त्री थापाले चीन र अर्थमन्त्री भट्टराईले अमेरिका र जापान भ्रमणमा जाँदाको खर्च निकासा गरिएको अर्थको विवरणमा उल्लेख छ । त्यस्तै, पर्यटनमन्त्री हिसिला यमीले बेलायत र भारत भ्रमणमा जाँदा खर्च भएको चार लाख आठ हजार एक सय ११ रुपैयाँ पनि अर्थले सम्बन्धित मन्त्रालयमा निकासा गरेको छ ।सूचना तथा सञ्चार मन्त्रालयको मागअनुसार मन्त्री कृष्णबहादुर महराले विदेश भ्रमणमा जाँदा भएको आठ लाख ६ हजार २२ रुपैयाँ पनि अर्थ मन्त्रालयले निकासा गरेको छ । मन्त्री महराले कोरिया र चीन भ्रमण गर्दाको खर्च निकासा गरिएको अर्थले जनाएको छ । त्यस्तै, भौतिक योजना तथा निर्माणमन्त्री विजयकुमार गच्छदार चीन र भारत भ्रमणमा जाँदा खर्च भएको चार लाख तीन हजार ३७ रुपैयाँ पनि सम्बन्धित मन्त्रालयमा निकासा गरिएको अर्थ मन्त्रालयले जनाएको छ ।अर्थ मन्त्रालयका अनुसार श्रम तथा यातायात व्यवस्थामन्त्री लेखराज भट्टको फिलिपिन्स भ्रमणको चार लाख ५९ हजार तीन सय ७६, युवा तथा खेलकुदमन्त्री गोपाल शाक्यको अजरवैजान भ्रमणको सात लाख ३५ हजार दुई सय ७४, शिक्षामन्त्री रेणु यादवको श्रीलंका भ्रमणको तीन लाख ६७ हजार आठ सय ४५, वन तथा भूसंरक्षणमन्त्री किरण गुरुङको न्युयोर्क भ्रमणको ६ लाख ५५ हजार ६ सय ५० र सामान्य प्रशासनमन्त्री पम्फा भुसालको थाइल्यान्ड, मलेसिया र भारत भ्रमणको ७९ हजार पाँच रुपैयाँ पनि सम्बन्धित मन्त्रालयहरूमा निकासा गरिएको छ ।

कांग्रेस आन्दोलनमा जाने

प्रमुख प्रतिपक्षी दल नेपाली कांग्रेसले प्रधानसेनापति हटाउने अडानमा रहेको माओवादीलाई दबाब दिन सडक आन्दोलन गर्ने निर्णय गरेको छ । राजनीतिक सहमतिविना नै प्रधानसेनापतिमाथि सरकारले कारबाही गरे अन्य १६ दललाई समेत साथमा लिएर सडक आन्दोलन गर्ने कांग्रेसले जनाएको छ । पार्टी केन्द्रीय कार्यालय सानेपामा मंगलबार बसेको केन्द्रीय समितिको बैठकले बुधबारदेखि नै आफू मातहतका सबै निकायसँग छलफल गरी विरोधका कार्यक्रम सार्वजनिक गर्ने निणय गरेको छ । कांग्रेस प्रवक्ता अजुननरसिंह केसीले माओवादीले सत्ताकब्जा गर्ने नियतले सुरु गरेको सेनापति प्रकरणलाई रोक्न सडक आन्दोलन गर्न लागेको जानकारी दिए । पार्टी सेनापति स्पष्टीकरणको विषयमा लिएको अडानमा दृढ रहेको उल्लेख गर्दै प्रवक्ता केसीले अन्य दलसँगको छलफललाई निरन्तरता दिँदै अगाडि बढ्ने बताए । माओवादीका केही नेताले कांग्रेस सरकारमा सहभागी हुँदै छ भनेर हल्ला गर्दै हिँडेकोमा आफ्नो ध्यानाकर्षण भएको जनाउंँदै सो भ्रम मात्र भएको कांग्रेसले बताएको छ । उसले माओवादीको नेतृत्वमा सरकार माओवादी सैन्यवादी सोचका साथ काम गरेकाले यस्तो सरकारमा कांग्रेस सहभागी नहुने कांग्रेसको विज्ञप्तिमा उल्लेख छ । कार्यवाहक सभापति सुशील कोइरालाको अध्यक्षतामा भएको बैठकमा सभापति गिरिजाप्रसाद कोइराला, वरिष्ठ नेता शेरबहादुर देउवा, उपसभापति रामचन्द्र पौडेललगायतका नेताहरू उपस्थित थिएनन् । बैठकमा केन्द्रीय सदस्यहरू एनपी साउद, गोविन्दराज जोशी, चक्रप्रसाद बास्तोला मानबहादुर विक, आमोदप्रसाद उपाध्याय, खुमबहादुर खड्का, दीपकुमार उपाध्याय, मनमोहन भट्टराईलगायतका नेताले माओवादीले मुलुकमा सर्वसत्तावाद लाद्न लागेको आरोप लगाउँदै पार्टीले सशक्त आन्दोल गर्नुपर्ने अडान राखेका थिए । पार्टी कार्यालय पुगेकी केन्द्रीय सदस्य सुजाता कोइराला बैठक सुरु भएलगतै बाहिरिएकी थिइन् । केन्द्रीय सदस्य सुजाता कोइरालाले राख्दै आएको फरक मतको समेत बैठकमा सदस्यले आलोचना गरेको स्रोतले जानकारी दियो । प्रधानमन्त्री-कोइराला भेट प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल प्रचण्ड र कांग्रेस सभापति गिरिजाप्रसाद कोइरालाबीच मंगलबार बिहान कोइरालानिवास महाराजगन्जमा भेटवार्ता भएको छ । प्रधानसेनापति स्पष्टीकरण विवादलाई लिएर भएको भेटमा पनि दुई नेता कुनै निष्कर्षमा पुग्न सकेनन् । कांग्रेस सभापति कोइराला भेट्न प्रधानमन्त्रीसहित अर्थमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराई, रक्षामन्त्री रामबहादुर थापा र नेता नारायणकाजी श्रेष्ठ कोइरालानिवास पुगेका थिए । प्रधानमन्त्रीले प्रधानसेनापतिमाथि कारबाहीका लागि सहयोग गर्न आग्रह गरेको बुझिएको छ । प्रत्युत्तरमा कोइरालाले सेनाको चेन अफ कमान्डलाई नबिगार्न आग्रह गरेको कांंग्रेस केन्द्रीय सदस्य डा. रामशरण महतले जानकारी दिए । प्रधानमन्त्रीसहितका नेताले प्रमुख दलहरूबीच छलफल गर्न प्रस्ताव गरेको सहभागी एक नेताले बताए । त्यसअघि प्रधानमन्त्रीसँग एमाले अध्यक्ष झलनाथ खनाल, महासचिव ईश्वर पोखरेल, सचिव शंकर पोखरेल र नेता सुरेन्द्र पाण्डेसहितको टोलीले भेटेको थियो ।

जेलभित्र एयरकन्डिसन माग !

अपराधको सजाय भुक्तान गरिरहेका कैदीले जेलभित्रै एयरकन्डिसनको माग गर्नु कत्तिको जायज होला ? मोरङ कारागारका बन्दीहरूले यस्तै माग गरेका छन् । समयमै पानी नपर्दा पूर्वमा तापक्रम बढ्दै गएपछि गर्मीले सताउन थालेपछि मोरङ कारागारका कैदीहरूले एसीको माग गरेका हुन् । माग पूरा नगरिए आन्दोलनमा उत्रिने चेतावनी उनीहरूले दिएका छन् । कारागार प्रमुख खगेन्द्र गिरीले कैदी बन्दीका लागि पंखाको व्यवस्था भएको बताए । 'कारागारमा कैदीको संख्या क्षमताभन्दा बढी छ, त्यो वास्तविकता हो । तर, उनीहरूको एसीको माग कतिसम्म जायज हो, छलफल गर्नुपर्छ,' जेलर गिरीले भने । दुई सय ५० क्षमताको मोरङ कारगारमा ६ सय ७२ कैदी रहेका छन् । कैदी फरार हुन नदिन कारागारको बाहिरी पर्खाल ३० फिट लामो भएकाले कैदी बस्ने ठाउँमा हावा पस्दैन । कारागारभित्र रहेका सिलिङ पंखाहरू पनि बिगि्रएकाले मोरङ कारागारमा रहेका कैदीमा श्वासप्रश्वास, झाडापखाला र छालाको रोग बढेको छ ।दसजना भन्दा बढी कैदी दैनिकजसो उपचार गराउन अस्पताल आउने गरेको कोसी अञ्चल अस्पतालले जनाएको छ । उनीहरूमा गर्मीले हुने रोगहरूको लक्षण बढी देखिएको अस्पतालले जनाएको छ ।क्षमताभन्दा बढी कैदी भएकाले एउटै कोठामा कोच्चिएर धेरैजना सुत्नुपर्ने, फोहोर जताततै बढेको र खानेपानी पनि दूषित भएकाले मोरङ कारागारका कैदीहरूले अदालतले तोकेको सजायभन्दा गर्मीले बढी सताएको गुनासो गरेका छन् । 'गर्मीका कारण कैदीहरू कारगारभित्र बस्नै गाह्रो भो, पंखा सबै बिग्रेका छन्, एसी त नभइहुन्न, अपहरण अभियोगमा सजाय काट्दै आएका देवकुमार मेहताले भने । यस्तै कारागारभित्र रहेका नाइके, भाइ-नाइके र चौकीदारहरू चाहिँ गर्मीमा उपचारका बहानामा बाहिर निस्कने, घुम्न जाने गरेको पनि अन्य कैदी बन्दीहरूले गुनासो गरेका छन् । 'ठूलाहरू चाहिँ बर्थ डे मनाउन, भेडेटार घुम्न जान्छन् हामी भने उपचार गर्न अस्पतालसम्म जान पनि भनेका वेला पाएका छैनौं,' एक कैदीले भने । गर्मीका कारण हुने संक्रमणबाट ग्रसित अधिकांश कैदी बन्दीहरू पीडा सहेर बसेको उनले बताए । यता कारागारका चौकीदार शम्भु चौधरी भने आफूहरूले बिरामी भएका सबैलाई उपचारका लागि अस्पताल पुर्‍याएको र कोही पनि अनावश्यक घुम्न नगएको दाबी गर्छन् । 'हामीले बिरामी हुनेबित्तिकै सुरक्षालाई खबर गर्ने गरेका छौं । तर, अहिले बिरामीको संख्या बढेकाले सुरक्षा दिएर लैजान पालो कुर्नुपर्ने भएकाले केही बेर कुर्नुभने पर्छ,' चौधरीले भने ।

काठमाडौँ। महिलावादीहरू युवतीलाई वेश्यावृत्तिमा फसाउने दोष पुरुष वर्गलाई दिएर आफू निकै इमानदार, नारीवादी र निष्कलङ्क भएको ढ्वाङ पिट्छन्। तिनले बोल्दा कुनै पुरुषले थपडी बजाए गम्केर तीन हात उफ्रन खोज्छन्। तर आइमाईले नै थरिथरिका केटा खोज्दै र पाएमा लिएर नगरकोट, पालुङ, पोखरातिर जान्छन् भन्ने प्रमाण पाए तिनले कस्तो जवाफ देलान् ? पुरुषलाई पैसा तिर्ने नगरवधु खोइरो खन्छन् कि एकादुई यस्ता हुन्छन् भनेर उम्किन खोज्छन् ? उपत्यकामा खोज गर्दा आर्श्चर्यजनक, असामाजिक र अव्यवहारिक तथ्य फेला परेको छ। विशेष सूत्रका अनुसार पैसाको बिटो बोकेर आफ्नै कारमा चढी बलिष्ट पुरुष खोज्ने २० देखि ५० वर्षसम्मका आइमाईहरू उपत्यकामा सक्रिय छन्।
उमेरले ५० नाघेकी तारे होटलकी एक ठकुरानी उपत्यकामा भएकामध्येकी ज्येष्ठ हुन्। उनले एकपल्ट पूर्वतिरका एक सञ्चारकर्मीलाई भनेकी थिइन् रे- पुरुष भएपछि दुईवटै मुखबाट खुवाउन सक्नुपर्छ। माथ्लो मुखले भुँडी मात्र अघाउन दिएर रत्ति पनि धित मर्दैन। घोप्टो परेको बखत अनुमान गर्दा रङ्गी-बिरङ्गी सुँगुरको आभास मिल्ने एक एमाले नेतृको कथा पनि उस्तै छ। एक सोझी एमाले नेतृको भनाइमा उनका श्रीमान्ले हाँडीमा मकै भुटेको जस्तो मात्रै आभास दिन्छन् रे ! 'बिचरा उनका श्रीमान्को तौल श्रीमतीको एउटा खुट्टाजति मात्र होला'- उनी अनुमान गर्छिन्। एउटी फोटो पत्रकारले त 'नेपालका सय महिला' भन्ने पुस्तकमा खुलेर भनेकी छन्- 'मैले आधिकारिकरूपमा चाहिँ बिहे गरेकी छैन...। एनजीओमा पनि काम गर्ने र पत्रकार महासंघ तथा प्रेस काउन्सिल दुवैतिर धाउने एउटी अधबैंसेले यौनकै कारण पोई त्यागिन्। रेडियो र नेपाल टेलिभिजनमा छँदा वरिष्ठको फुइँ लगाउने दुई जनाले पनि बाहिर पल्केपछि श्रीमान् त्यागे। 'राइजिङ नेपालमा छँदा मैमत्तपन देखाउने प्रहरी निरीक्षक पत्नीको कारण कुपण्डोल गन्हाएको छ।' अनुसन्धानरत स्रोतले भन्यो।
'खासगरी महिला अधिकार, महिला मुक्ति र समान हकको झयाली पिटनेहरू ब्रि्रेका छन्।' स्रोत दाबी गर्छ- 'सुजाताजस्ताले महिला मुक्तिको कुरा गर्ने कि लीलामणिकी कान्छी शशी श्रेष्ठले ?' सोझा तर बलिष्ठ युवालाई एक टिप्सको २० हजारसम्म दिन पछि नपर्नेहरूको लस्कर लामो भेटिएको छ। स्नातक तह सिध्याइसकेको एउटा युवक नोकरीको खोजीमा भौँतारिइरहेको हुन्छ। पत्रिकामा देखेको एउटा विज्ञापनबाट प्रभावित भएर महिनामा रु. १० हजारभन्दा बढी कमाउने चाहनाले विज्ञापनको फोनमा सम्पर्क गर्छ र आशावादी भएर आफ्नो बायोडाटा र एकप्रति फोटोसहित बोलाइएको स्थानमा पुग्छ।
त्यसको केही समयपछि उसलाई पुनः बोलाइन्छ। त्यहाँबाट एउटी युवतीले आफ्नो कारमा उसलाई लिएर अर्कै ठाउँमा पुर्‍याउँछे र ऊबाट आफ्नो यौनेच्छा पूरा गर्छे त्यसपश्चात् उसलाई बोलाएका समयमा त्यहीँ आएर काम गर्नुपर्ने बताउँछे। दिनहरू यसरी नै बित्दै जान्छन्। त्यस ठाउँमा नयाँ-नयाँ अनुहारका युवतीहरू पनि आउँछन्। कोरा कल्पनाजस्ता लाग्ने यस्ता घटनाहरू हाम्रो महानगरमा दिनहुँ घटिरहेका छन्। पाश्चात्य मुलुकमा विकसित यो परम्परा इन्डिया हुँदै हाम्रो मुलुकमा प्रवेश गरेको पनि आधा दशकभन्दा बढी भइसक्यो। आज महानगरमा 'स्वीमिङ' क्लबहरूको ती तीव्ररूपमा विकास भइरहेछ। जहाँ यौनलाई जुवा, तास अनि पार्टी डान्सजस्तै रमाइलोका रूपमा उपयोग गरिन्छ। नयाँ-नयाँ व्यक्तिहरूसँग यौनको आनन्द लिन विवाहित जोडीहरू नै मोटो रकम तिरेर त्यस क्लबको सदस्य बन्छन् र आ-आफ्ना श्रीमती वा गर्लफ्रेन्ड साटासाट गर्छन्। आजभोलि पैसा तिरे यौनसन्तुष्टि प्राप्त गर्न महानगरका महिलाहरू कस्सिएर लागेका छन्। अनुसन्धानबाट यस्तो कार्यमा अविवाहिता महिलाको तुलनामा विवाहिता महिलाहरू नै बढी संलग्न हुने गरेको तथ्य सामुन्ने आएको छ।
कस्ता महिलाहरूमा चाहिन्छ यस्तो साथी ? अहिलेको जमानामा मानिस महत्वाकांक्षी बन्दै गएको छ। केवल येश, आराम अनि पैसा मात्र उनीहरूको जिन्दगी भइसकेको छ। समयमै राम्रो केटा नपाउनु तथा आफूले भनेजस्तो जीवनसाथी नपाउनुजस्ता विविध कारणहरूले संभ्रान्तवर्गका महिलाहरूको समयमा विवाह हुन सक्दैन। विवाह नभएपछि उनीहरूभित्र प्राकृतिकरूपमा रहेको यौनचाहना पूरा हुन पाउँदैन। फलस्वरूप उनीहरू एकान्तमा बसेर सुखद यौनजीवनको कल्पना गर्छन्। अनि वास्तविकतामा पनि त्यस्तै सुख पाउने चाहनाले उनीहरूलाई कुत्कुत्याउँछ। त्यसपछि खोजी सुरु हुन्छ, एक जना यौनसाथीको, जसको लागि जतिसुकै रकम खर्चिन पनि उनीहरू तयार हुन्छन्। विवाह भइसकेका महिलाहरूको जीवनमा पनि अनेकौँ कारणले यौनसुख प्राप्त हुन सकेको हुँदैन। आफ्नो श्रीमान्को अत्यधिक व्यस्तता, कामबाट फर्केर घर आउनेबित्तिकै थाकेको बहानामा त्यत्तिकै सुत्ने बानी, नपुसंकताका साथसाथै बाहिर अरू केटीहरूसँगको शारीरिक सम्बन्ध आदि कारणले विवाहिता महिलाहरूको यौनजीवन खल्लो र निरस बन्न पुग्छ। जसको कारणबाट उनीहरूले आफ्नो यौनचाहनालाई भित्रभित्रै दबाउनुपर्ने बाध्यता बनिदिन्छ। कतिपय महिलाका श्रीमान्हरू काम गर्ने सिलसिलामा वर्षौं विदेश बसिदिन्छन्। फलस्वरूप आफ्नो श्रीमान्बाट प्राप्त हुन नसकेको यौनतृप्ति जसरी भए पनि प्राप्त गर्नेतर्फलाग्छन्, चाहे त्यसमा जतिसुकै पैसा खर्च गर्न किन नपरोस्। यस्ता साथीहरूको कारणले उनीहरू आफ्नो जिन्दगीमा यौनचाहना पूरा गर्न त पाउँछन्, साथै उनीहरूको एक्लोपन पनि हट्छ। जतिबेला आवश्यक पर्‍यो, त्यतिबेला तयार रहन सक्ने साथीको जरुरत हुन्छ उनीहरूलाई। त्यस्ता पेसेवर पुरुषहरूको साथले उनीहरूको यौनचाहना पनि पूरा हुन्छ र केही हदसम्म गोपनीयता रहन्छ। तर यसले धेरै नकारात्मक घटना तथा समस्यालाई पनि निम्त्याउन सक्छ। त्यसका बारेमा तल संक्षेपमा चर्चा गरिन्छः
ब्ल्याकमेलिङको डर
जुन पुरुषहरू पैसाको लागि तिनीहरूको यौनचाहना पूरा गर्छन्, पछि उनै पुरुषहरूले थप पैसाको लोभमा ब्ल्याकमेलिङ पनि गर्न सक्छन्। यसबाट महिलाहरूलाई झन् अनावश्यक चिन्ता थपिन्छ। जसको कारण परिवारका सदस्यहरूलाई पनि उक्त सम्बन्धका बारेमा थाहा हुन सक्छ। जुन पुरुषबाट महिलाहरू यौनसन्तुष्टि प्राप्त गर्छन्, ती पुरुषहरूको जिन्दगीकै बारेमा उनीहरूलाई केही थाहा हुँदैन। तिनीहरू विभिन्न यौनरोगदेखि एड्सबाट समेत पीडित पनि हुन सक्छन्। जसको कारणबाट ती महिलाहरूलाई पनि ती रोगहरू र्सर्ने सम्भावना रहन्छ।
दाम्पत्य जीवनमा दरार
जब कुनै पनि महिलाले परपुरुषबाट सेक्सको आनन्द पाउन थाल्छे, तब आफ्नो श्रीमान्प्रतिको उसको लगाव कम हुँदै जान्छ। आफ्नी पत्नीको बद्लिँदो आनीबानीका बारेमा पतिहरू जिज्ञासु बन्दै जान्छन्। उनीहरूलाई शंका लाग्ने प्रसस्तै बाटाहरू देखापर्छन्। श्रीमान्लाई यदि यस्तो सम्बन्धको बारेमा थाहा भयो भने दाम्पत्य सम्बन्ध टुट्नुका साथै आफ्ना छोराछोरीको नजरबाट पनि गिर्ने अवस्थासमेत आर्इपर्न सक्छ। आफूले अन्यसँग यौनसम्पर्क गर्न थालेपछि श्रीमान्ले पो थाहा पाउने हुन् कि वा आफूलाई एड्स पो लाग्ने हो कि जस्ता अनेक चिन्ताहरूले सताइरहन्छ। सँगसँगै मैले पाप गरिरहेकी छु कि भन्ने अपराधबोधले युवती ग्रसित हुन पुग्छे। फलस्वरूप उसको जिन्दगी नै नरक बन्न पुग्छ।
परपुरुष गमन गर्ने यस्ता नारीहरू आफैँले आफैँलाई यौनकामना पूरा गर्ने नाममा अँध्यारो खाल्डोतर्फ धकेलिरहेका हुन्छन्। जसले अन्तिममा उनीहरूको पूरा जिन्दगी नै बर्बाद हुन जान्छ। त्यसैले यस्तो दलदलबाट बच्नका लागि समयमै होस पुर्‍याई आफूले आफैँलाई सम्हाल्ने, आफ्नो श्रीमान्सँगको सम्बन्ध सुमधुर बनाउनतर्फलाग्नुका साथै आफूलाई केही न केही काममा व्यस्त राख्ने कोसिस गर्नु नै सर्वोत्तम हुन्छ।
वेश्या भन्नाले पैसाका लागि अरूका अगाडि नाचगान गर्ने, हाउभाउ, कटाक्ष आदिद्वारा परपुरुषलाई व्यभिचार निमन्त्रणा दिने र मैथुनसमेत गराउने स्त्री भन्ने बुझिन्छ। त्यस्तै वेश्यावृत्ति भन्नाले पैसाका लागि परपुरुषसँग यौनसम्पर्क राख्ने पेसा, परपुरुषसँग सहवास गरेर पैसा कमाउने कामलाई जनाउँछ। अब प्रश्न उठ्छ, पैसाका लागि स्त्रीहरू किन वेश्यावृत्ति अपनाउँछन् त ? यसै प्रश्नको उत्तर खोज्ने सिलसिलामा यो पंक्तिकारले वेश्यावृत्तिमा लागेका केही वेश्याहरूको अन्तरवेदना बुझ्ने प्रयत्न गरेको थियो। तर ती वेश्याहरूको अन्तरवेदनाका स्वरहरू प्रस्तुत गर्नुअघि वेश्याहरू कति प्रकारका हुन्छन् र कहाँ कस्तो अवस्थामा भेटिन्छन् भन्नेतर्फछलफल गरौँ।
सामान्यतः युवा र युवतीबीच जवानीमा प्रेम हुनु कुनै आर्श्चर्यजनक कुरा होइन। तर एउटी युवतीले धेरै युवासँग प्रेम गरी भन्ने आर्श्चर्य मान्नुपर्ने स्थिति उत्पन्न हुन्छ। ती युवतीसँग परिचित र धेरसँग प्रेम गरेको थाहा पाउने मान्छेको मनमा प्रश्न उठ्न सक्छ- त्यो कस्तीखालकी युवती हो ? के यो युवती खत्तम त भइन ? यसले फलानाको इज्जतलाई माटोमा मिलाउने भई। किन्तु एउटा पुरुषले धेरै जनासँग प्रेम वा सेक्स गरे पनि कसैको मनमा कुनै कुरा उठ्दैन, किन ? यो एक विचारणीय कुरा छ। सायद मर्दका दसवटी हुन्छन् भन्ने पुरानो उखान अझै पनि चरितार्थ भएर पो हो कि ? धेरै केटाहरूसँग प्रेम गरेको अभिनय गर्ने र यौनसम्पर्क गराएर जवानीको स्वाद चाख्ने युवतीहरूलाई स्तरहीन वेश्या भन्न सकिन्छ। यिनीहरूले वेश्यावृत्तिलाई पेसाको रूपमा नअँगाली यौनसम्पर्कलाई एक मोजमस्तीको रूपमा लिने गरेको पाइन्छ। यस्ता युवतीहरूले प्रेम गरेर मात्र यौनसम्पर्क राख्दछन्। जो पायो उसैसँग प्रेम गर्दैनन् र सेक्स पनि गराउँदैनन्। यिनीहरूले आफ्नो जिन्दगीमा दाग नलाग्ने गरी वा कसैले थाहा नपाउने गरी प्रेम गरेर यौनसम्पर्क गराउँछन्। यिनीहरूले एकदम सीमित व्यक्तिहरूसँग मात्र प्रेम गरेर सम्भोग गराउँछन्। कहिलेकाहीँ ठाउँ र परिस्थिति हरेर अपरिचित मान्छेसँग पनि यौनसम्पर्क गराउँछन्, किन्तु त्यस्ता युवतीहरू चामलमा बियाँ भेटिएझैँ मात्र भेटिन्छन्। यिनीहरूले यौनसम्पर्क गराएबापत कुनै शुल्क लिँदैनन्। किनकि यिनीहरूको निश्चत रेट हुँदैन। यिनीहरू प्रेमीसँग घुम्न, फिल्म हेर्न, रेष्टुरेन्टमा जान मन पराउँछन्। अझ कतिपय युवतीहरूले सम्भोग गर्ने प्रेमी वा पुरुषलाई पैसा वा वस्तु दिने गर्दछन्।
यस्ताखालका युवतीहरू प्रायः 'टीनएज' मा प्रेम गरेर यौनसम्पर्क राख्न सफल भए भने पछि प्रेमीसँग विवाह हुन नसकेमा वा प्रेमीले छोडिदिएमा वा मिलन हुन नसकेको खण्डमा पुनः अर्को प्रेमजालमा पर्दछन् र यौनसम्पर्क गराउँछन्। अनि शनैः शनैः परिधान फेरेजस्तो प्रेमी फेरेर जवानीको भरपूर उपयोग गर्दछन् अर्थात् एकबारको जवानीलाई त्यसै खेर जान दिँदैनन्। विशेष गरी घरबाट जुनसुकै समयमा पनि यताउता हिँड्न बन्देज नभएका युवती र घरबाट बाहिर निस्किन कठिन पर्ने युवतीहरूले धेरै जनासँग प्रेम गरेको पाइन्छ। किनकि घरको कानुन धेरै कडा वा धेरै खुकुलो भएमा मान्छे पथभ्रष्ट हुन पुग्छ। त्यसैले जे चिज पनि ठिक्क मात्रामा हुनुपर्छ। कम पनि हुनुहुँदैन, बेसी पनि हुनुहुँदैन।
यस्तै स्तरहीन वेश्याअन्तर्गत बिहे भइसकेका आइमाईहरू पनि पर्दछन्। आफ्नो लोग्नेले यौनसन्तुष्टि दिन नसकेको खण्डमा, आफ्नो श्रीमान् सधैँभरि आफूसँग नबसेर वा बस्ने परिस्थिति सिर्जन नभएमा, श्रीमान् सधैँ कामले व्यस्त भइरहने, श्रीमतीलाई समय दिन नसकेको खण्डमा र श्रीमान् कहिलेकाहीँ मात्र घर आउने र घरमा आएको बेलामा पनि यौनसन्तुष्टि दिन नसक्ने, त्यस्ता आइमाईलाई सम्भोग इच्छा छ तर लोग्नेले सन्तुष्टि दिन सक्दैन वा लोग्ने घरमा छैन भने के गर्ने ? त्यस्तो अवस्थामा कुनै परपुरुषलाई माया गरेर वा प्रेम गरेर यौनसम्पर्क गराउँछन्। आफ्नो यौनतीर्खा मेटाउन अभ्यस्त हुन्छन्। यौनतृष्णा मेटाइदिने पुरुषहरूलाई मीठो-मीठो खुवाउने, चाहिएको वस्तु दिने वा आवश्यक परेमा पैसासमेत उपलब्ध गराइदिन्छन्। विशेष गरेर धनाढ्य स्वास्नीहरू, लोग्ने विदेश गएका वा लाहुरेका स्वास्नीहरू, सधैँ व्यस्त भइरहने व्यक्तिका स्वास्नीहरू परपुरुषसँग यौनसम्पर्क राख्न सक्रिय भएको पाइन्छ। आफ्नो लोग्नेले बाहिर अन्य परस्त्रीसँग यौनसम्पर्क गरिरहेको होला, नत्र के यतिका समयसम्म बिनासम्भोग बस्न सके होला र - म पनि यहाँ यत्तिकै बस्न सक्दिन, कसैसँग यौनसम्पर्क गराउनुपर्‍यो भन्ने सोचेर परपुरुष रोज्न थाल्छन्।
यस्ताखालका वेश्याहरूलाई सर्वसाधारणले सजिलै छुट्याउन सक्दैनन्। तर आफ्नो टोल, छरछिमेकमा कोही यस्ताखालका युवती वा आइमाईहरू छन् भने फलाना त वेश्या जस्तै रै'छ भनेर अड्कल गर्न सकिन्छ। त्यस्तै, कुनै युवती वा आइमाईलाई सम्भोग गर्ने पुरुषले कसैलाई भनेमा पनि ती महिलाले फलानी त प्रेम गरेर यौनसम्पर्क गराउँदी रहिछे भनेर थाहा पाउन सकिन्छ। यिनीहरूको विशेषता एकदम सीमित व्यक्तिहरूसँग वा दुई-तीन जनासँग मात्र पनि सम्भोग गराउनु हो। प्रायः प्रेम गरेर वा प्रेम गरेको अभिनय गरेर यौनसम्पर्क गराउने युवती वा आइमाईलाई स्तरहीन वेश्याको श्रेणीमा राख्न सकिन्छ। यिनीहरूमध्ये कतिपय युवतीहरूले विवाहको बन्धनमा बाँधिएपछि परपुरुषसँग सम्पर्क राख्न पूर्णरूपले छाड्छन् भने कतिपय युवतीले विवाहपश्चात् पनि पहिलेका प्रेमीसँग यौनसम्पर्क गरिरहेका हुन्छन्। अर्काथरि तल्लो तहका वेश्या हुन्छन्, जो पैसा लिएर वेश्यावृत्ति गर्दछन्। तल्लो तहका वेश्याहरूको आयस्रोत भनेकै यौनसम्पर्क गराएर आएको पैसा हो। उनीहरू आर्थिक स्थिति नाजुक हुनाले वेश्यावृत्तिमा संलग्न हुने गरेका छन्। उनीहरू काम गरेर खान रुचाउँदैनन्। प्रायःजसो अशिक्षित नै हुन्छन्। जहाँ यिनीहरूको बसोबास हुन्छ, त्यहाँ यिनीहरू ओठमा लाली पोतेर बस्ने, नाच्ने, गाउने र गीत सुन्नेजस्तो मनोरञ्जनका क्रियाकलापबाहेक अरू केही गर्दैनन्। कुनै पुरुष त्यस स्थानमा पुगे भने यौनसम्पर्कका लागि आमन्त्रण गर्दछन्। लाज, सरम कुन चरीको नाउँ हो, तिनीहरूलाई थाहा हुँदैन। जहाँ जे मन लाग्यो, त्यही बोल्ने गर्छन्।
प्रायः मुखमा अश्लील शब्दले डेरा जमाएको हुन्छ। किनभने यिनीहरूको जीवन नै अश्लील छ भने श्लीलले कसरी डेरा जमाउन सक्ला ? वेश्यावृत्तिको निम्ति विश्वमा जसरी थाइल्यान्डको बैंकक चर्चित छ, त्यसैगरी आठ-दस वर्षपहिले नेपालमा नेपालगन्जको गगनगन्ज भन्ने ठाउँ चर्चित थियो। त्यस टोलका सक्रिय युवालगायत अन्य व्यक्तिहरूले त्यहाँबाट वेश्या हटाउने अभियान चलाए। केही समयपश्चात् पुलिस प्रशासनको सहयोगमा त्यस टोलका व्यक्तिहरूले वेश्यालाई हटाउन सफल पनि भए। त्यस ठाउँका वेश्याहरू पलाएन भनेर अन्यत्र गए। केहीलाई त्यहीँ रोजगारीको व्यवस्था पनि मिलाइयो तर ती पनि पुनः आफ्नो पेसा अँगाल्न अन्यत्र गए। बगेको खोलालाई जसरी फर्काउन सकिँदैन, फर्काउन नसके पनि बाँध बाँधेर केही समयसम्म रोक्न सकिएला तर पानी बढी भएपछि खोला आफ्नो बाटो लागिहाल्छ। किनकि खोलाको अन्तिम उद्देश्य समुद्रसम्म पुग्नु हो। खोला जसरी पनि समुद्रसम्म पुग्न सफल हुन्छ। त्यसैगरी यस तहका वेश्याहरूलाई पनि केही समय रोक्न सकिएला तर सदाको लागि भने रोक लगाउन सकिँदैन। किनकि यिनीहरू अन्तिम समयसम्म नै वेश्यावृत्ति गराउन लालायित हुन्छन्। आफू बूढी भएपछि आफ्ना छोरीहरूलाई पुनः वेश्यावृत्तिमा संलग्न गराउँछन्।
नेपालगन्जको घटनाले पनि स्पष्ट पार्छ कि वेश्यावृत्तिमा संलग्न भइसकेकालाई पुनः सही मार्गमा ल्याउनु खोलालाई फर्काउनुजत्तिकै असम्भव छ। यिनीहरूलाई सजिलै चिन्न सकिन्छ। यिनीहरू धेरै जनासँग यौनसम्पर्क नगराई बस्न सक्दैनन्। आफ्नो जात नै वेश्या हो भने किन आफ्नो शरीर नबेच्ने त ? जब कुनै काम नगरी यौनसम्पर्क गराएर बाँच्न सकिन्छ भने अन्य काम किन गर्ने ? यति सजिलो काम छाडेर किन गाह्रो काममा हात हाल्ने ? सायद यही कारणले पनि यिनीहरूले आफ्नो पेसा परित्याग गर्न सकेका छैनन्। यिनीहरूलाई समाजले पनि घृणाको दृष्टिले हेर्ने गर्छ। यिनीहरूमध्ये केहीले अन्य पेसा अपनाएर बाँच्न खोजे पनि समाजले बाँच्न दिँदैन। त्यही भएर नै यिनीहरू पुनः त्यही पेसा अपनाएर बाँच्न विवश भएका छन्।
काठमाडौँमा यस्ता तल्लो तहका वेश्याहरू प्रसस्तै भेटिन्छन्। यिनीहरूको अन्य जिल्लामा जस्तै छुट्टै एरिया नहोला तर विभिन्न ठाउँमा ४/६ जना मिलेर कोठा लिई सम्भोग गराइरहेका छन्। यिनीहरू साँझपख रत्नपार्क, वीर अस्पतालअगाडि, सुन्धारा, नयाँ र पुरानो बसपार्कलगायत विभिन्न भीडभाडका ठाउँमा ग्राहकको लागि प्रतीक्षारत हुन्छन्। यिनीहरूका साथमा खाते केटाहरू पनि हुन सक्छन्। ती खाते केटाहरूले ग्राहक खोजेर ल्याएको घटना यस पंक्तिकारले पनि देखेको छ। यिनीहरू आफ्नै डेरा वा केटाले जहाँ लग्यो, त्यहीँ गएर यौनसम्पर्क गराउँछन्। यिनीहरूलाई सजिलै चिन्न सकिन्छ। ओठमा रातो लाली पोतेका, चञ्चले स्वभावका, आँखा चारैतिर घुमाइरहने यिनीहरूको बानी हुन्छ। यिनीहरूलाई महानगरमा 'सी ग्रेड' का वेश्या भन्ने गरेको पाइन्छ। जन्मजात नै वेश्या हुनेलाई तल्लो तह वा 'सी ग्रेड' का वेश्या भनिन्छ।
माथि तल्ला तहका वेश्याहरूको बारेमा चर्चा गरिसकिएको छ। अब मध्यम वा 'बी ग्रेड' का वेश्याहरूको बारेमा केही चर्चा गरौँ। यस तहका वेश्याहरू जन्मजात वेश्या जातिका नभई अन्य जातिका हुन्छन्। यिनीहरूले वेश्यावृत्तिलाई पूर्णरूपमा नअँगाली 'साइड' पेसाका रूपमा अँगालेका हुन्छन्। यिनीहरू वेश्यावृत्तिमा लाग्ने मुख्य कारण सौख, बलात्कारका घटना अतिरिक्त आम्दानी गरेर फजुल खर्च गर्न र विदेशीको प्रतिस्पर्धामा फेशन गर्न पैसाले नपुगेर यो पेसामा लाग्छन्। कतिपय जवान युवतीहरू मनोरञ्जन र जवानीको मज्जा लिन पनि यो पेसामा सरिक भएको पाइन्छ। यस्ताखालका वेश्याहरूले जो पायो उसैसँग सम्पर्क राख्दैनन्। यिनीहरूले आफैँ ग्राहक पनि खोज्दैनन्। यिनीहरू विशेष गरेर कुनै माध्यमद्वारा ग्राहकसमक्ष प्रस्तुत हुने गर्दछन्। यिनीहरू ठाउँ, परिस्थिति र समयअनुरूप जोसुकैसँग पनि यौनसम्पर्क गराउन पनि पछि पर्दैनन्। यिनीहरूमध्ये कतिपय त होटलहरूमा 'बुक' हुने गर्दछन्। कतिपय होटलमा यिनीहरूको फोटो पनि हुन्छ। विशेष ग्राहक वा नियमित ग्राहकलाई होटल व्यवसायीले फोटोसमेत देखाउँछन्। ग्राहकले फोटो हेरेर जुन केटी 'च्वाइस' गर्दछन्, त्यही केटीलाई फोन वा अन्य कुनै माध्यमद्वारा सम्पर्क राखेर होटल व्यवसायीहरूले ग्राहकसमक्ष प्रस्तुत गर्दछन्। यिनीहरू होटलबाहेक दुई-चार दिनसम्म जहाँ घुमाउन लग्यो, त्यहीँ जाने गर्दछन्। यस्ताखालका वेश्याहरूको रेट तल्लो तहका वेश्याहरूको भन्दा बढी नै हुने गर्दछ। युवतीको सुन्दरताअनुसार रेटमा आकाश-जमिनको जस्तो फरक पर्छ अर्थात् तल्लो तहका वेश्याहरूको जस्तो एउटै रेट हुँदैन।
नेपालको परिप्रेक्ष्यमा काठमाडौँलगायत अन्य प्रमुख सहरहरूमा यस्ताखालका वेश्याहरू पाइन्छन् तर काठमाडौंको तुलनामा अन्य सहरमा केही कम संख्यामा छन्। अन्य जिल्लाबाट पढ्न वा जागिरको सिलसिलामा महानगर पसेका युवतीहरूमध्ये केही यो पेसामा सरिक भएका पाइन्छन्। यिनीहरू प्रायः शिक्षित नै हुने गर्दछन्। कोही क्याम्पसमा पढिरहेका र कोही जागिर गरिरहेका हुन्छन्। काठमाडौँका केही स्थानीय युवतीहरू पनि यस पेसामा संलग्न भएका छन्। बढ्दो महँगीको कारण फेशन गर्न, महङ्गा मेकअपका सामान खरिद गर्न, रेष्टुरेन्टमा गएर खान, फजुल खर्च गर्न बाबु-आमाले दिएको सीमित पैसाले वा जागिरबाट आउने तलबले नपुगेर यिनीहरूले यौनसम्पर्क गराउँछन् र आफूलाई चाहिएको वस्तु जोहो गर्दछन्। यिनीहरूले जीवनलाई मोजमस्तीको रूपमा लिएका हुन्छन्।
स्वर्गीय आनन्द पनि लिन सकिने र पैसा पनि पाइने यो भन्दा रमाइलो जीवनमा अरू के हुन सक्ला ? जवानीमा पनि शारीरिक सुख नभोगे कहिले भोग्ने त ? जवानीमा फेशन नगरे कहिले गर्ने त ? जवानी रिल्याक्ससँग नबिताए के बूढेसकालमा रिल्याक्स गर्ने ? सायद यस्तै सोचाइ छ उनीहरूमा। घरमा दुई छाक राम्ररी खान नपुग्नेले कसरी महँगा लत्ताकपडा लगाएका छन् - कसरी राम्रो होटल र रेष्टुरेन्टमा गएर मीठो खाएका छन् ? बसमा हिँड्न पैसा नपुग्नेले कसरी महँगो ट्याक्सीमा गुडेका छन् ? यसको कारण हुन सक्छ- वेश्यावृत्ति। बाहिरबाट आएका युवतीहरूले कोठा वा पूरा फ्ल्याट भाडामा लिएर बसेका हुन्छन्। ती कोठाहरूमा प्रायःजसो कुनै न कुनै पुरुष आइरहेका हुन्छन्। घरबेटी वा कसैले शङ्का लागेर सोधेमा दाइ, अङ्कल, मामा आदिको साइनो लगाउने गर्दछन्। तर रातभर सँगै सुत्ने गर्छन्। अन्य मानिसलाई के थाहा नातेदार हो कि नाठो - कतिपय होटलमा पनि जाने गर्दछन्, कोठामा काम गराउन नमिलेको खण्डमा। यिनीहरू घरमा नसोधीकन दुई-चार दिन हराउने र दुई-चार दिन फेरि घरमै बसेर केही दिन घर-कोठाबाट गायब हुने, प्रायः दिनभरि घरमै वा कोठामै र राति-राति हराउने यस्ताखालका युवतीहरू वेश्या हुन सक्छन्। घरमा पालेको कुकुरलाई बाहिर छोडिदिएमा कुनैले मान्छेको बिष्टा खान्छन् भने कुनै कुकुरले खाँदै खाँदैनन्। यस्तै, यिनीहरू पनि विवाहको बन्धनमा बाँधिएपछि कसैले वेश्यावृत्ति गर्न पूर्णरूपले छाड्छन् भने कसैले आफ्नो पतिले सुइँको नपाउने गरी यौनसम्पर्क गराइराखेका हुन्छन्। अन्य सामान्य युवती र यिनीहरूमा केही पृथकता हुँदैन। यस्ताखालका वेश्याहरूलाई सर्वसाधारणले सजिलै छुट्याउन सक्दैनन् तर दूधमा मिसिएको पानीलाई राजहंसले जसरी दूधको दूध र पानीको पानी छुट्याइदिन्छ, त्यसैगरी विशेष मान्छेहरू वा भुक्तभोगीहरूले यस्ताखालका वेश्याहरूलाई सहजै छुठ्याइदिन्छन्।
जन्मजात वेश्या नभई जवानीमा वेश्यावृत्तिमा सामेल हुने युवतीलाई मध्यम तह वा बी ग्रेडका वेश्या भनिन्छ। वेश्यालाई तीन तहमा वर्गीकरण गरेअनुसार अब उच्च स्तर वा ए ग्रेडका वेश्याहरूको बारेमा प्रकाश पार्ने जमर्को गरिएको छ। जब-जब नेपालमा सत्ता समीकरणको अवस्था सिर्जना भएको छ, त्यतिबेला तीनवटा 'स' चर्चाको शिखरमा पुग्छन्। तीन 'स' अर्थात् सांसद, सुरा र सुन्दरी। सांसदहरूलाई सुरा, सुन्दरी र पैसाले खरिद गरेर आफ्नो पक्षमा मत हाल्न लगाएर आफ्नो पार्टीलाई सत्ताको सुखभोग गराएका घटनाहरू हामीले देखिसकेका छौँ। तन बूढो भए पनि मन कहिल्यै बूढो हुँदैन भन्ने उखान चरितार्थ भएको छ। नत्र किन बूढा सांसदहरूले जवान सुन्दरीहरू पाएर आफ्नो इज्जत, प्रतिष्ठा र अस्तित्वलाई फोहरको खाल्डोमा डुबाएका छन् ? एकातिर तिनै प्रतिष्ठित गरिमामय पदमा आसीन व्यक्तिले भाषणमा वेश्यावृत्ति उन्मूलन गर्न हामीले जोड दिइरहेका छौँ भन्छन् तर अर्कोतिर उनीहरू नै वेश्यावृत्तिमा संलग्न छन् भने कसरी वेश्यावृत्ति उन्मूलन हुन सक्छ ? सांसद वा मन्त्रीहरूलाई कहाँबाट सुन्दरीहरू प्राप्त हुन्छन् ? यो प्रश्न उठ्न सक्छ।
हो, त्यस्तै सांसद वा मन्त्रीहरूलाई प्राप्त हुने सुन्दरीहरू उच्चस्तरका वेश्याअन्तर्गत पर्दछन्। उच्चस्तरका वेश्याहरूले उच्चस्तरका व्यक्तिसँग मात्र यौनसम्पर्क गराउने गर्दछन्। यस्ताखालका वेश्याहरूमध्ये कतिले मोटो रकम लिन्छन् भने कतिले आफ्नो वा अरू कसैको नमिलेको काम बनाउनको लागि यौनसम्पर्क गराउँछन्। यस्ताखालका वेश्याहरू विशेष गरेर यही महानगरभित्र मात्र केन्द्रित रहेको पाइन्छ। महानगरबाहिर पनि यस्ताखालका वेश्याहरू नभएका भने होइनन् तर महानगरको तुलनामा नगण्य छन्। कतिपय अन्य जिल्लाबाट महानगर पसेका युवती र कतिपय यहाँकै स्थानीय राम्रै घर-परिवारका कुपुत्रीहरू यस पेसामा सरिक छन्। यस्ता वेश्याहरूले सरकारी निकायको उच्चपदस्थ अधिकारी, नवधनाढ्य, धनाढ्य र धेरै पैसा खर्च गर्न सक्ने व्यक्तिहरूसँग मात्र यौनसम्पर्क गराउँछन्। यिनीहरूले आफैँ ग्राहक खोज्दैनन्। कुनै माध्यम वा प्रत्यक्ष सम्पर्क राखेर ग्राहकलाई आफ्नो शरीर सुम्पने गर्छन्। 'प्राइभेट' वा सरकारी गाडीहरूमा हिँड्ने व्यक्तिहरूले मात्र यस्ता वेश्यासँग सम्पर्क राख्न सक्छन्। अन्य हामीजस्ता सर्वसाधारणले भने होइन।
यस्ताखाला वेश्याहरूलाई सामान्य मानिसले वेश्या होलान् भनेर कल्पनासम्म पनि गरेका हुँदैनन्। किनकि कतिपय यिनीहरूमध्ये चर्चित स्त्रीहरू नै पर्दछन्। अझ कसैले त यो देशको निम्ति ठूलै योगदान पनि दिएका छन्। यस्ता वेश्याहरूमध्ये बाहिरबाट आएकाले एक्लै वा दुई जना मिलेर पूरा फ्ल्याट वा घर नै भाडामा लिएर बसेका हुन्छन्। यिनीहरूलाई निजी वा सरकारी गाडीहरू लिन आउने-जाने गर्दछन्। तारे होटल वा जहाँ गाडीले पुर्‍याउँछ, त्यहीँ पुग्ने यिनीहरूको बानी हुन्छ। अझ कहिले इन्डिया वा कहिले विदेशसम्म पनि पुग्ने अवसर पाउँछन्, यिनै धनाढ्य, सरकारी निकायका उच्चपदस्थ अधिकारी वा मन्त्री, सांसदहरूसँग। यिनीहरूको हातमा 'पावर' पनि हुन्छ। यिनीहरू गर्व गर्दै आफ्ना यौनसम्पर्क नगराउने सखीहरूसँग 'मैले फलाना मन्त्री वा फलाना पुँजीपतिलाई यौनसन्तुष्टि दिलाएकी छु। मलाई के कम सोचेकी छस् ? यी साँप्रा मन्त्रीलाई चढाएका साँप्रा हुन्' भन्दै आफ्ना साँप्रा ठटाउँछन्। यो कुरा यस पंक्तिकारले यस्तैखालकी वेश्याले आफ्नी सखीलाई भनेकी थिई भन्ने जानकारी पाएको थियो, जुन वेश्या बाहिरबाट महानगरमा प्रवेश गरेकी थिई। तिनको नाउँ यहाँ उल्लेख नगर्नु नै उचित होला।
यस्ताखालका वेश्याहरूलाई सर्वसाधारणले छुट्याउन सक्दैनन्। तर केही मान्छेले भने छुट्याउन सक्छन्। यस्तालाई छुट्याउने केही आधारहरू छन्, जसको घरअगाडि साँझपख प्रायःजसो सरकारी प्लेट वा निजी प्लेटका गाडीहरू आएर रोकिन्छन्। गाडीहरू प्रायः हप्तैपिच्छे फेरिने गर्छन्। त्यस्तै गरी गाडीसँग मान्छे पनि फेरिइरहन्छन्। फरक-फरक गाडीमा सधैँ पृथक-पृथक व्यक्तिहरूसँग हिँड्ने युवती उच्चस्तरका वेश्या हुन सक्छन्। यिनीहरू अन्य स्तरका वेश्याहरूभन्दा सुन्दर नै हुने गर्दछन्। मूल्यवान् पहिरान, उच्चस्तरीय मेकअप आदिले यिनीहरूलाई सुन्दर बनाएको हुन्छ। यिनीहरूले चाहेको खण्डमा प्रतिष्ठित, गरिमामय पदमा आसीन व्यक्तिहरूलाई यौन दुराचारको आरोप लगाएर फसाउन सक्छन्। जसरी अमेरिकी पूर्वराष्ट्रपति विल क्लिन्टनलाई यौन दुराचारको आरोप लाग्यो, त्यसरी नै नेपालमा पनि कुनै दिन यस्तैखालका वेश्याहरूले यौन दुराचारको आरोप लगाएर प्रतिष्ठितहरूको हुर्मत नझार्लान् भन्न सकिँदैन। त्यो एक प्रतीक्षाको विषय भएको छ। यिनीहरूमध्ये कतिले एउटा निश्चित लक्ष्य प्राप्त गरिसकेपछि यो पेसा पूर्णरूपले छाड्छन् भने कतिले यो पेसालाई निरन्तरता दिइरहन्छन्। कसैले विवाह नगरी जीवन नै एक्लो बिताउने चाहना राख्छन्। उच्चस्तरका व्यक्तिहरू र धनाढ्य व्यक्तिहरूसँग यौनसम्पर्क गराउनेलाई उच्चस्तर वा 'ए ग्रेड'का वेश्या भनिन्छ।
वेश्याहरूलाई तीन तहमा विभाजन गरिएअनुसार उनीहरूको चाल, चलन, वर्ग र किन वेश्यावृत्ति गर्दा रहेछन् भन्नेबारेमा स्पष्ट पारियो। अब उनीहरू यो लतमा परिसकेपछि किन पेसा छाड्न मान्दा रहेनछन् भन्नेबारेमा स्वयं वेश्याहरूसँग एकछिन मन्थन गरौँ- 'जब लोग्नेले मलाई छोड्यो, अबोध सानी छोरी बारम्बार मम्मी भोक लाग्यो भनेर कराइरहन्थी। म त केही दिन भोक खप्न सक्थेँ तर छोरीको पीडालाई म खप्न सक्दिनथेँ। त्यसैले छोरीको पेट भर्नका लागि भए पनि मैले आफ्नो शरीर बेच्ने निर्णय गरेँ र वेश्यावृत्ति सुरु गरेँ।' यी वाक्यहरू उदयपुर घर भई हाल काठमाडौँ नयाँबानेश्वर डेरा गरी बस्ने सीमा गुरुङका हुन्। उनी भन्छिन्- 'श्रीमान्ले छोडेर जापान गयो र कहिल्यै फर्किएन, मैले कामको खोजीमा हजारौँ अफिस धाएँ तर सबैले फाइदा मात्र लुट्न खोजे, काम दिएनन्। त्यसैले मैले विवशतामा परेर वेश्यावृत्ति सुरु गरेँ। अब त यसैमा आनन्द लाग्छ, सधैँ रमाइलो गरेर नै दिन बित्छ, आम्दानी पनि राम्रै छ, त्यसैले यो पेसा छाड्न सक्दिन जस्तो लाग्छ।'

नयाँ बानेश्वरमा नै बस्ने उषा बस्नेतको पीडा पनि त्यस्तै छ- 'लोग्नेले मेरै बहिनीलाई लिएर हिँड्यो, के गर्नु दूध चुस्ने छोरी छ, छोरीलाई भोकै अर्काको साथमा छाडेर आफ्नो भोक मेटाउन अर्काको यौवनको प्यास मेटाउनुपर्छ, यो हाम्रो बाध्यता हो। अरू काम केही पाइन्न, कसरी यो पेसा छाड्न सकिन्छ र ! आखिर जसरी भए पनि बाँच्नु त पर्‍यो नै !' एड्स तथा यौनरोगको विषयमा उनीहरू दुवैको एउटै वाक्य छ- 'जीवनदेखि नै वाक्क लागिसकेको छ, के को डर एड्सको ? कुनै ग्राहक आफैँ सचेत भएर ढाल लगाउँछन्, हामी लगाऊ भन्दैनौँ।'
यी त थिए स्तरहीन वा तल्लो तहका वेश्याहरूसँगको मन्थनको केही अंश, अब लागौँ मध्यमखालका वेश्याहरूसँग। 'मेरो नाम र पूरै ठेगानाचाहिँ नलेखिदिनुहोला, घरमा बाबुआमा र दाजु-भाउजूले थाहा पाउनुभयो भने मैले पढ्न नै छाडिदिनुपर्छ। फेरि विवाहको निम्ति पनि अप्ठेरो पर्छ। के गर्नु, घरबाट महिनामा दुई हजार रूपैयाँ पठाउँछन्, हामी सम्पन्न परिवारका पनि होइनौँ। दाजु गाउँकै स्कुलमा पढाउनुहुन्छ। उहाँको तलबबाटै मलाई खर्च पठाउनुहुन्छ। अहिले पीके क्याम्पसबाट आईए प्रथम वर्ष उत्तीर्ण भएँ। पहिले त दुई हजारले जसोतसो महिना चल्थ्यो। तर अहिले त पकेट खर्च नै दुई हजार हुन्छ।' यी वाक्य हुन्- काठमाडौँको पीके क्याम्पसमा आईए दोस्रो वर्षमा अध्ययनरत १९ वर्षीया एक युवतीका। उनी अनामनगरमा एउटा कोठा लिएर बसेकी छिन्। उनी वेश्यावृत्तिमा लाग्नुको कारण बताउँदै भन्छिन्- 'पहिले हामीजस्तै गाउँबाट आएका साथीहरू सामान्य भएर क्याम्पस आउँथे। तर उनीहरू एकाएक परिवर्तन भए। खानपान, फेशन, सब बद्लियो। हामीलाई त मान्छे नै गन्न छाडे। त्यसको कारण खोज्दा हाम्रा साथीहरूले रहस्य खोले। उनीहरूले भन्न थाले- 'तँ पनि हाम्रो सङ्गतमा लागिस् भने हामीजस्तै हुन्छेस्। एक रातकै दुई-तीन हजारसम्म पाइन्छ।' त्यस्तै कारणले म पनि यो पेसातर्फ आकर्षित भएँ। तर कण्डम प्रयोग नगरी मैले अहिलेसम्म कसैलाई पनि गर्न दिएको छैन, केही गरी एड्स लाग्यो भने त खत्तम भइहाल्यो नि, हैन त दाइ ?' 'खै विवाह गरेपछि यस्तो आनन्द र रमाइलो हुँदैन होला, के सकिएला र पेसा छाड्न ! पढेर पनि केही काम पाइँदैन, आखिर जसरी भए पन पैसा कमाउने त हो नि ! पैसा भए सबैले हाई-हाई गरिहाल्छन्, पछि जे होला।' उनी पेसा छाड्ने बारेमा बताउँछिन्।
उल्लिखित कुराहरू मध्यमखालका वेश्यामा गनिने युवतीसँग भएको हो। अब लागौँ, उच्चस्तरका वेश्याहरूसँग। 'मलाई पैसाको कुनै परवाह छैन र पैसाको निम्ति यो काम गरेको पनि होइन। श्रीमान् वैदेशिक व्यापारमा हुनुहुन्छ। व्यापारमा कहिलेकाहीँ अप्ठेरो स्थिति आउँछ। त्यस्तो बेला श्रीमान्लाई सहयोग गर्न कतिपय सरकारी कार्यालय प्रमुखहरू, सांसद, मन्त्री तथा मन्त्रालयका सचिवहरूसँग भेट गर्न म आफैँ जानुपर्छ। त्यस्तो बेलामा आफ्नो करोडौँको काम बन्छ भने एकछिन उनीहरूसँग सुतिदिएर उनीहरूको प्यास किन नमेटाइदिने - पैसा लिएर गरेको होइन क्यारे, म कसरी वेश्या भएँ ?' काठमाडौँको महाराजगन्ज, चक्रपथनिवासी एक घरानियाँ ३४ वर्षीया राणा परिवारकी महिलाको भनाइ हो यो। उनी भन्छिन्- 'म त यसलाई पेसा ठान्दिन, यो काम छोड्यो भने त व्यापार नै छाडे भैहाल्यो नि !'

Educational excellence will remain a dream until party politics is kept away from college campuses
Last week's student elections in colleges across the country were miniature versions of state and local elections. What with the political heavyweights, including ministers, joining in the canvassing campaigns, one can conclude that political parties and their leaders unabashedly use students for their political ends. The scenes we watched on television were similar to those from non-student political elections. Many campuses witnessed violence, which is never a part of free and fair election. There were also reports that attempts were made to capture ballot boxes. Counting of ballots were put off at a few campuses due to tension between student groups aligned to different political parties. The violence took a more serious turn in east Nepal when one student was killed in police firing. The state run television reported that four persons including a college principal were abducting in west Nepal. It seems for political parties, the student elections are as important as other elections in obtaining political offices and seats. No wonder there were allegations that the students who used subsidised transport and other facilities spent lots of money on elections. The open involvement of political parties in student body elections gives rise to suspicions that the aim of student elections goes far beyond improving the quality of education in colleges.
Most students go to college to pursue higher education and become able citizens of the country and the world. But there are others who, in the guise of students, are there to indulge in politics and to keep the banners of their parties afloat by winning in union elections. And this kind of student power is seen mostly in least developed countries like Nepal and also in developing countries like India. It is not that students do not take part in politics. They do. For instance, in Nepal they were active in the pro-democracy movements of 1990 and 2006. During the Vietnam War, the usually peaceful college campuses in the United States erupted against the establishment. In other countries too, students have been a potent force in the change of governments or even political system. But once these goals are achieved, the primary concern of students is education and it is here that they need to concentrate. Places of learning should be kept away from power politics. The disturbance caused by elections based on party lines cannot bode well for the future of the students. But it is true that student bodies must be elected by the students to ensure that their academic life is not marred by poor quality education, incompetent teachers, absence of extra-curricular activities, and other distractions such as unnecessary politicisation of student bodies. Student unions work for the welfare of students in their respective campuses and should try to keep politics away from academic affairs.
The way political leaders, including top Maoist ministers, went on to campaign in campuses to ensure the victory of panels loyal to their parties is a development that must be deplored in no uncertain terms. The general feeling as this writer perceived in the course of talks with ordinary people was that this kind of political interference in student affairs should not set a precedent for the future. This puts at stake academic freedom which is necessary in all academic institutions worth the name. Student unions, apart from working for the welfare of students, can help their respective institutions strengthen their reputations and stand alongside the world's best institutions so that their graduates are respected everywhere and their degrees and diplomas not considered inferior, as they are today in many countries.
Students alone cannot and should not be blamed for what has happened to our present education system. Political parties that unscrupulously use students through their student wings are more to blame. Our political parties are a bane to our students' quest for educational excellence. The parties lack vision and do not seem to realise the long term implications of their present actions. Otherwise they would not be using students for their own political ends despite knowing that students would best serve themselves, their families, their country and even their parties by concentrating on studies and on campus activities instead of party-driven student politics. Student politics during the recent elections took a violent turn. Curfew had to be imposed in some places. And votes could not be counted in a few campuses till Sunday afternoon. But this is less a reflection on the students themselves than on the parties that condone and encourage such activities. Things are not going to improve unless political parties make it a point to stay away from student affairs and not to use students in any political activities designed for short term gains. But it would be futile to expect our leaders to take decisions that would benefit the nation in the long run at the cost of their short-term party interests. But unless this kind of decision is taken by political parties, we are doomed to see students used by political parties even for petty political activities. Educational excellence will remain a distant dream for us until party politics is kept away from college campuses.

SLC terror

The SLC exam is approaching and the pressure on students for rigorous studies is increasing. Home is the first place where children are constantly reminded of exam and the need for a high percentage. The second is school where teachers torment pupils with the SLC monster. The third is society which honours SLC toppers and any kind of success for that matter. And the fourth form of pressure comes from the student herself; she has no option but to believe that SLC is really as important as people say.
Each of these factors has its own motive behind pressuring the student. For guardians, it is the fake sense of prestige in society and among relatives. For schools it is the ultimate proof of their academic superiority over other schools. For the society comprising of our neighbours, relatives and friends, it is just another topic for gossip. And for the student herself, it is mainly the anxiety to prove her worth.
But has anybody really speculated how important SLC is? Is it as important as it is made out to be? No way. I think what is learnt in grade nine is much superior to what is learnt in grade ten because grade ten gives no space for creativity and stimulation. Once you complete grade nine, I believe we automatically start studying for a mere certificate, a perquisite for admission into college. That's all. The problem starts when colleges make the SLC percentage a basis for giving scholarships. The higher your SLC score, the less you pay in college. So one may say financial factor also makes SLC seem so important.
Whatever the cause, the SLC syndrome is worth noting. In fact, it sometimes manifests as a psychosomatic disorder. An SLC candidate cannot be happy like normal people, she suffers from emotional imbalance, often has horrible dreams, rarely sleeps properly, lacks appetite and often falls ill. Many develop exam phobia, aversion to teachers and hatred for educational institutions. Learning was never fun in our educational system but during SLC it becomes a nightmare.
Isn't media playing a role in making SLC greater than what it is? Although government has long done away with the 'board' ranking system, we have not been spared the names and backgrounds of the toppers. It is not bad to know the toppers, but the problem begins when colleges compete to lure them, or simply, buy them to raise the profile of their institutions. This obviously results in an unhealthy competition. And of course, the demand for “first division” and “a high percentage” puts excessive psychological pressure on the students.
To sum up, the importance of SLC has been blown out of proportion and it is the student who suffers this hype. I don't know if those who magnified its significance ever thought of its dark sides. Or else they probably wouldn't have spread SLC terror among the young, aspiring people year after year

Military affairs
BISWO POUDEL

A massive re-evaluation of the role of the army and what the country gets from its augmented size is necessary
The size of Nepal's military is certain to be augmented in the near future, and apart from its political implication, there are some economic implications to consider. A large military can be both good and bad for a country. Economist Emile Benoit once claimed that increased defence expenditure spurs a country's growth. It's called Benoit's hypothesis, but it remains a controversial hypothesis. While the army draws people from a lower economic stratum who are likely to spend all their salary on consumption, providing a boost for the consumption sector of the domestic economy, it also takes away able-bodied men from the productive sector to what is essentially a non-productive sector and thus contributes to lower gross domestic production. The net effect, therefore, is ambiguous.
The evolution of Nepal's army size and defence expenditure is not entirely clear. The size of the army rose rapidly during the unification war era. In 1831 A.D., British resident Gardner estimated Nepal's army strength to be 15,000×3 (meaning that though there were 15,000 regular troops, there was a dhakre system, implying that the real number of well trained soldiers who could be assembled at short notice was thrice as many). Later, the then surgeon at the British Residency, Henry Oldfield, gave the figure of 56,000+ in his book Sketches of Nepal as the number of armed personnel deployed during the Tibet war of 1855 A.D. Considering that the population of Nepal at the time was below five million (inferred from the fact that the first census carried out by Jung Bahadur circa 1863 A.D. reported the country's population to be 5.2 million) and assuming positive population growth, the Nepal Army's present strength seems to be less than proportionate to what it used to be.
How much money has the army taken? Pure expenditure on the military is hard to disentangle from aggregate national expenditure, especially in the pre-1950 era of fiat rule during which Shree 3 Maharajas controlled both the treasury and the military, and spent money on a spectrum of things ranging from arms import to concubine support. However, the last 20 years have seen a remarkable roller coaster ride. Initially, defence expenditure as a percent of total GDP decreased, and then it increased sharply in 2001 (see graph).
During its formative years, the Nepal Army unified fractious hilly states, engaged in war with a very arrogant Chinese emperor Chen Leung's army in 1792 A.D., fought admirably with the resurgent East India Company forces in the 1813-15 war on the Tarai plains, and helped Nepal secure trans-Himalayan trade until now. It has also helped Nepal's immediate neighbours to maintain stability within their territories. It helped the Indian government in 1857, 1913-17 and 1939-45 in dealing with different internal and external threats. It helped the Chinese government in the 1970s to quell the Khampa rebellion. Lately, its weaknesses are also becoming evident. It lacks heterogeneity that the country it created has. The Nepal Army leadership has been de facto hereditary with very few exceptions. Descendants of those who gave their lives in Nepal's unification drive have hitherto assumed leadership. Any hereditary institution is likely to engender bitterness towards it, and 200 years is a long time for the same families to have a stranglehold over what is essentially a national institution.
The formation of the People's Liberation Army (PLA), strangely, parallels that of the Nepal Army in its early years in terms of economic promises meted out to the recruits. Prithvi Narayan Shah promised to take care of the children of warriors killed in battle. He famously granted marawat to the children of Kehar Singh Basnet who perished during the war of Satahu. Basnet's father Shivaram Basnet had previously perished in the war with Kathmandu, after which Shah had taken care of Kehar and his siblings. Shah promised land to the soldiers, and he promised to take care of their children if they should perish in the war.
Perhaps due to this reason, some children of great warriors were made colonels in their early age by the time Bhimsen Thapa became a general (for example, Colonel Shamsher Singh, aged 13, and Colonel Bahadur Jang, aged 12). This system of making minors high ranking officers was taken to the extreme during the Rana regime, when Jung Bahadur Rana's new born children (like Yuddha Pratap Jung and Bir Jung) were given the rank of major general. The same attitude is evident in the Maoists. Not only are they rewarding widows and children of their fallen soldiers, they are also trying to provide jagir to their soldiers. The model is ditto Prithvi Narayan Shah's, the only difference is that unlike Shah's warriors, the PLA didn't conquer any territory.
Merger of these two armies is a desideratum born out of the need to establish long-term peace, and is in the interest of the non-military population of Nepal. The immediate economic concerns are related to two factors -- what is the optimal size of the defence force, and what is the mechanism of integration? Vertical integration, that is, inducting PLA personnel into all, including high ranking, army positions should be out of the question. The thought of young PLA men without the required maturity leading the barracks and watching arms caches doesn't sound reassuring with all its attendant negative externalities. Horizontal integration at the sub-officer level may have immediate appeal; but if all the recruits joining the army during the next few years are from the PLA, 30 years down the road, all the generals will be from the PLA, a scenario our children may not like to inherit. Furthermore, paying for an extra 20 percent of the forces means an extra burden on the next generation who must fund these people's retirement.
The benefit of a strong army is that the army not only resists invasion from big countries (with whom the fight is likely to be frontal), but also protects us from wandering marauders (with whom the fight is normally characterized by a 360-degree assault, also called guerrilla war). By raising the cost of invasion, the army discourages big countries from attacking Nepal, something it did in the past when Nepal bordered China and British India.
In a letter sent to the then Prime Minister Chandra Shamsher on Feb. 1, 1913 with a copy sent to the Chinese president, General Chung, the Chinese Resident in Tibet after China became a republic, asked if Nepal was willing to be part of China. Chandra politely refused. In the absence of a well functioning army, the country becomes a sitting duck or a playing field of two big countries. It also becomes an easy target for organized and motivated marauders. An army provides safety from all sorts of elements. Furthermore, the army -- as an institution -- is a bequest to future generations; and they would surely prefer to inherit a strong military force. The benefit of such a strong force would be massive should India and China disintegrate in a rare case and a chaotic interregnum prevail in Asia. The only question is what is the appropriate present cost for such future benefits?
There are perhaps no easy answers to these questions. But before we decide on size, a massive re-evaluation of the role of the army and what the country gets from its augmented size is warranted. A generally “fail proof” command and control system in which revolts are less likely or eventually less costly should be demanded from the future army by parliamentarians deciding on military integration. Once an optimal size is agreed upon, the long-term trajectory to reach there can be devised by considering constraints such as the demands of different ethnic and gender groups. A hastily arranged augmentation is akin to postponing the decision and bequeathing future troubles to posterity for the benefit of short-term peace, and it should be avoided.

Are you interested in having better sex with your wife? If you are it is very important that you take the time to express that to your wife. The problem is that it can be a little bit challenging to confront the issue of sex with your wife. Here are a few tips that can help things go a lot smoother.
Proceed with caution
Do not criticize your wife. This will have a negative effect. You must be very gentle with your wife. Remember, it?s not what you say but how you say it. Be honest about how you feel. Let your wife know that you would like to try new things in the bedroom such as a new position. Make suggestions. Just remember to be very gentle with your approach and avoid making your wife feel inadequate.
Don?t be pushy
Once you have spoke with your wife about how you feel don?t keep bringing it back up. Say how you feel, make a few suggestions and then give her some time. Your wife will need time because her feelings may be a little hurt by the fact that she is not pleasing you in the bedroom. She will need a little time to herself before she will feel comfortable trying out some of the suggestions you have made.
Be a good listener
Most men automatically think their wives are no longer attached to them sexually. Although this can sometimes be the case, often times it is not. A woman?s body goes through an unbelievable amount of changes. Some women as they get older become fearful of showing off their bodies. Your wife may also be going through menopause or have a medical condition that is affecting her sex drive. It is important to talk to your wife but more important to listen.
Give her a gift
If you are still unsure of how to approach the topic of sex with your wife you might consider giving her a gift that lets her know where you are coming from. For instance you could give her a book with different sexual positions or a new sexy outfit. Besides being a nice gesture giving a gift is also a great way to spark up a conversation. This could make it a little bit easier for you to talk to your wife about your sexual wants and needs.
In short, don?t avoid talking to your wife about sex. Just remember to be gentle and above all be a good listener